Punk rockers i Arka Noego? Czyżbym się przesłyszał? Odrobinę, bo „Pan krakers”, nowy krążek Arki Noego, zawiera zestaw coverów zespołów, które zapisały się w historii polskiego rocka, punka i undergroundu. Tak więc młodociani wokaliści pod wodzą Litzy wzięli na warsztat piosenki Dezertera, Brygady Kryzys, Kultu, Izraela, Armii, Klausa Mitffocha i paru innych uznanych zespołów. Za stronę muzyczną „Pan krakers” odpowiada cały skład Luxtorpedy oraz Mazzoll i Szeszo, więc – jak zwykł mawiać Robert Burneika – nie ma lipy.

Mimo tego, że wybrane numery nie mają wiele wspólnego z muzyką chrześcijańską, z którą kojarzona Arka, to większość piosenek wpasowała się idealnie do stylistyki grupy. Tak jakby ich twórcy mieli od początku na uwadze, że będą wykonywane przez dzieci. „Horror” Oddziału Zamkniętego, to przecież piosenka o pajączku i biedronce. Z kolei „Psalm 125” Izraela swoją infantylnością i naiwnością nadaje się na każdą oazę. No i Klaus Mitffoch przecież śpiewa o słoniu i rowerach, a Perfect ma numer o lokomotywie. Z kolei, utwory z bardziej zaangażowanymi tekstami („Spytaj milicjanta”, „Centrala”, „Gaz na ulicach”) wypadają zabawnie, gdyż dziecięce wykonanie zmienia wydźwięk piosenek. Podczas słuchania „Pan krakers” ciężko zmyć uśmiech z twarzy, ale nie jest to wcale wada. Wręcz przeciwnie!

Pozytywną energię dzieciaków wspomaga świetna gra muzyków. Większość piosenek została przearanżowana, przez co brzmi nowocześniej i bardziej dynamicznie. Zwłaszcza „Gaz na ulicach” czy „Psalm 125”, który ze smętnego regałowania zmienił się w punk rockową torpedę. No i ta perkusja, która sprawdziłaby się zarówno w metalu jak i w hard core punku. Super. Nieco łagodności wprowadza jedynie Mazzoll i Szeszo, ale ogólnie mamy tu konkretny czad.

Oprócz dwunastu coverów nie zabrakło miejsca na autorski kawałek Arki Noego – „Najlepszy na świecie”. Litza, który wychowuje sporą gromadkę dzieci, po raz kolejny stworzył hymn na swoją cześć, a refren „Hej czy wy wiecie, mój tata jest najlepszy na świecie” poprzez skojarzenia z Kultem wpisuje się w pan krakersowy klimat.

Po przesłuchaniu „Pan krakers” jedno jest pewne – Arka Noego daje czadu. Fajnie, że Litza z dzieciakami spenetrowali zamierzchłą przeszłość polskiego rocka, bo to dobry sposób na przedstawienie klasyki młodszym słuchaczom. A dla starszych, będzie to kawał sympatycznego grania, przy którym gęba się sama uśmiecha.

Arka Noego „Pan krakers”
Arka Noego / Metalmind, Listopad 2011