Local Natives jest kalifornijską grupą indie rockową, która zadebiutowała w 2009 roku dobrze przyjętym przez krytyków albumem "Gorilla Manor".

"Hummingbird" to ich drugi album, którego siłą napędową były bolesne doświadczenia członków zespołu. Do tych doświadczeń niewątpliwie należy śmierć matki Kelceya Ayera- wokalisty i klawiszowca grupy, ale również odejście z zespołu basisty Andy'iego Hamma. Local Natives przyznają, że wpływ na nowy krążek miał również nieustanny widok w mediach ludzi tracących dorobek swojego życia przez wszechobecny kryzys finansowy. Te wszystkie wydarzenia, doprowadziły muzyków do konkluzji, iż nie ma nic stałego, solidnego, a wszystko co nas otacza jest tymczasowe. Czy myślą przewodnią "Hummingbird" jest to, że nic nie trwa wiecznie? O tym później.

Wszystkie utwory na płycie są raczej spokojne, jednak większość z nich ma w swoim charakterze coś niepokojącego. Dzięki temu nie są one banalnymi balladami, które serwują nam inne podobne zespoły. Nie są płytkie, a z kolejnymi odtwarzaniami nabierają dla słuchacza coraz większej głębi.

Wśród piosenek wyróżniają się utwory "Breakers", "Black Baloons" oraz "Wooly Mammoth". Są to najbardziej energiczne i najmocniejsze kawałki na albumie. Zostały one wzmocnione bębnami, przez co posiadają szybszy rytm i kontrastują z resztą utworów na płycie.

Najmocniejszym punktem "Hummingbird" są niewątpliwie ballady. Już otwierający utwór "You & I" łapie za serce swoją delikatnością, emocjonalnością i głębią. Nie gorszy od niego jest "Heavy Feet", któremu wzmocnienie perkusją dodaje nieco wzniosłego charakteru. Na tle całego albumu arcydziełem jest kompozycja "Black Spot”. Z każdą sekundą trwania tego utworu coraz bardziej narasta nastrój zaniepokojenia i oczekiwania. "Ceilings", "Three Months" oraz "Mt. Washington" to urokliwe ballady, na które również warto zwrócić uwagę.
Na sam koniec zostawiłam najbardziej emocjonalny utwór na płycie- "Columbia". Z niego został zaczerpnięty tytuł albumu- "Hummingbird". Kelcey Ayer napisał tę piosenkę po śmierci swojej mamy Patrici. Dramatyczne pytania zadawane przez autora "Am I giving enough, am I loving enough?" pozostają bez odpowiedz, co więcej zawsze pozostaną bez odpowiedzi. Każdą osobę, która straciła kogoś bliskiego ta piosenka chwyci za serce i wzruszy.

Album "Hummingbird" bez wątpienia jest bardzo dobrą płytą. Jej mocne strony to połączenie pięknych aranżacji, ze skomplikowanymi i niełatwymi emocjami dotyczącymi głównie straty, tęsknoty czy żalu. Cały krążek jest spójny pod względem kompozycji, teksów oraz wykonania. Bardzo uzdolnieni muzycy potrafili dźwiękami instrumentów i wokalem stworzyć bardzo emocjonalny i dojrzały materiał, który porusza serce słuchacza. Nie trzeba rozumieć tekstów piosenek, aby wiedzieć o czym one są. Taka właśnie powinna być muzyka.

Hummingbird to po prostu koliber. Ptaki te są bardzo energiczne, niestrudzone. Ich serca biją bardzo szybko, bardzo szybko latają i uderzają skrzydełkami. Koliber w niektórych kulturach jest symbolem zmartwychwstania. W zimne noce ich metabolizm zwalnia i popadają w stan odrętwienia, tak jakby umierały. Jednak gdy budzi się dzień one wracają znowu do życia. Wnioskiem jest to, że każdego z nas czekają złe chwile, jednak słuchając tego albumu trzeba pamiętać o tym, że szczęśliwe dni kiedyś powrócą.