Mniej znane oblicze Francji zaprezentował Hervè Lasgouttes w swoim najnowszym filmie. Nastrojowy „Kraul” uhonorowany został nagrodą Europa Cinemas na festiwalu w Wenecji.

Głównymi bohaterami są dwudziestokilkuletni outsiderzy Martin i Gwen. On utrzymuje się z drobnych kradzieży i wykonywania rozmaitych dorywczych prac. Ona, amatorka pływania, pracujące w miejscowej przetwórni ryb i marzy o wyjeździe do Meksyku. W tle historii ich romansu jest dojrzały związek starszej siostry Martina Corinne z jej porywczym mężem Jeanem. W niemal tym samym czasie obie pary zaczynają spodziewać się dziecka, a do tego ostatnia kradzież Martina może mieć dla niego dużo poważniejsze konsekwencje.

Akcja „Kraula” osadzona jest w położonej nad Atlantykiem Bretanii, regionie pięknym, ale niekojarzonym ze zdominowaną przez tematykę Paryża francuską kinematografią. Tymczasem, tym, co w filmie Lasgouttesa jest najciekawsze, są zmagania zwyczajnych, małomiasteczkowych Francuzów, by jakoś ułożyć swoje życia – rzeczywistość jest taka, że Martin nie pogardzi żadną pracą, a Gwen mieszka w przyczepie. Ponadto, świetnie ukazany został wpływ bliskości oceanu na codzienne życie i zainteresowania (pływająca każdego dnia Gwen) ludności regionu.

W tej specyficznej scenerii toczy się historia o spóźnionym dojrzewaniu i o odpowiedzialności. Niewątpliwą siłą filmu jest konfrontacja żyjącego z dnia na dzień minimalisty Martina (również minimalistycznie – to nie zarzut – zagranego przez Swanna Arlaud) z marzącą o wielkiej zmianie Gwen (emanująca ciepłem Nina Meurisse), która zaklina rzeczywistość wmawiając chłopakowi, że są tacy sami. Wątek Corinne i Jeana, również sprawnie poprowadzony, ukazuje drastyczną różnicę w motywacjach i pragnieniach dojrzałego mężczyzny i dojrzałej kobiety. Dodatkowo, postać Jeana wprowadza ożywczą odskocznię w humor, bardzo potrzebną w tym emocjonalnym filmie.

Obraz Lasgouttesa to psychologiczne kino o mocno artystycznym zabarwieniu. Bretania i Atlantyk dostarczają wspaniałych krajobrazów pod długie ujęcia. Jak refren przewijają się wzburzone fale towarzyszące pływającej Gwen. W „Kraulu” w ogóle nie mówi się zbyt dużo, wiele pozostawione jest widzowi do interpretacji. Lasgouttes bazuje na impresjach i swojej intuicji. Kilka scen jest pomysłowo i zaskakująco zmontowanych, a całość uzupełnia niezła, budująca nastrój muzyka.

„Kraul” to ciekawe, inne kino o Francji, która musi sobie radzić. Tym niemniej, w obrazie Hervè’a Lasgouttesa (także współautora scenariusza) zabrakło przynajmniej jeszcze jednego zwrotu akcji. Bowiem jeden, nawet zgrabnie przedstawiony i bardzo dynamizujący cały film, to za mało na półtoragodzinną produkcję. Nie zmienia to jednak faktu, że „Kraul” pod względem aktorskim, reżyserskim i realizacyjnym jest godzien polecenia.

Film na ekrany polskich kin wchodzi 7 czerwca 2013 r.. Wcześniej będzie można go obejrzeć w dniach 8 i 13 maja podczas Przeglądu Nowego Kina Francuskiego w warszawskim Muranowie.