Vuosaari to wielokulturowe wschodnie przedmieścia Helsinek - stolicy Finlandii, które stanowią najszybciej rozwijający się obszar. Vuosaari jest satelitarnym miastem Helsinek, wyśmienitym miejscem do wyciszenia i odpoczynku. To nie tylko odhumanizowana przestrzeń, idylliczny azyl dla żeglarzy, lecz także otulone arktycznym chłodem tło dla chwilowych stanów codziennej samotności. To również tytuł filmu Aku Louhimiesa, który właśnie w tym malowniczym miejscu postanowił umieścić akcję swojego obrazu. "Samotny port - miłość" (oryginalny tytuł brzmi "Vuosaari") prezentuje intrygujący kolarz opowieści o emocjonalnym dystansie, pragnieniu głębszej bliskości z innymi ludźmi, płytkości i sztuczności interakcji międzyludzkich oraz patologii samotniczego stylu funkcjonowania.

Dzieło filmowe Aku Louhimiesa "Samotny port - miłość" wyodrębnia osiem przenikających się wzajemnie powiastek połączonych tylko miejscem zamieszkania bohaterów. To swoisty kalejdeskop skrajnych emocji. Poznajemy losy osób w krytycznym dla nich momencie w życiu. Wędrujemy po różnych konfiguracjach, by poznać fińską miłość w jak najszerszym spektrum.

Samotność jest nieodzownym elementem naszej egzystencji. Jedni dostrzegają w niej wybawienie i świadomie decydują się na życie w samotności, zaś innym jest ona narzuca przez sarkazm losu. W filmie "Samotny port - miłość" widz poznaje różne twarze samotności. Odnajduje więcej pytań niż odpowiedzi. Jedno jest pewne, można być samotnym na wiele sposobów, samotność bowiem posiada wiele imion. W dramacie Aku Louhimiesa zawarta jest prosta prawda: rzucanie się w wir pracy, seks bez zobowiązań, używki, fikcyjna wolność, iluzja bezpieczeństwa czy wyładowania emocjonalne nie dadzą nam namiastki znieczulenia, nie zamkną transcendentnej egzystencjalnej dziury w naszym podświadomym odczuwaniu. Marne substytuty miłości nie nakarmią głodu serca. Wszyscy jesteśmy spragnieni miłości jak bohaterowie dramatu Louhimiesa. Wszystkich bez wyjątku, niezależnie od płci, wieku czy statusu społecznego łączy potrzeba bliskości drugiego człowieka. "Chcę czuć się kochany" - śpiewa wokalista Take That. Ten wers przeboju pop idealnie koresponduje z refleksją zaprezentowaną w filmie. Jak mawiał Erich Fromm: "Dzięki miłości człowiek może rozwiązać generalny problem ludzkiego istnienia - przezyciężyć uczucie osamotnienia".

To nie ulega wątpliwości, że właśnie miłość stanowi budulec naszego życia, bez niej jest nam źle. Widać to wyraźnie na przykładzie bohaterów filmu "Samotny port - miłość". W momencie, gdy chroniczne odczucie samotności nie zostaje pokonane, narastają fazy prowadzące do negatywnych form dezintegracji tożsamości.

Z mojego punktu widzenia temat został potraktowany po macoszemu, umarł potencjał indywidualizmu i brakuje solidnego kopa, który nadałby większego dramatyzmu i naturalności. Żaden z zaprezentowanych wątków nie koncentruje się na aspekcie psychologicznym, zaś zakończenie pozostawia widzów z niedosytem.

"Samotny port - miłość" wypada bardzo dobrze pod względem wizualnym. Należy przyznać, że dramat reprezentuje ciekawe kino społeczne, aczkolwiek kojarzy się z operą mydlaną. Każdy z bohaterów jest na swój sposób stereotypowy. Warto jednak zapoznać się z filmem, by dowiedzieć się jak spostrzega w fińskim wykonaniu miłość Aku Louhimies.

Monika Wojda