Pedro Almodovar powraca do polskich kin z najnowszym filmem. „Przelotni kochankowie” to komedia, a zatem gatunek, z którym hiszpański reżyser nie był dotąd kojarzony. Czy specjaliście od melodramatów eksperyment się udał?

Akcja filmu niemal w całości odbywa się na pokładzie samolotu lecącego z Madrytu do Meksyku. Ze względu na problemy z nadwoziem lot przez ocean nie jest możliwy i piloci muszą znaleźć wolny pas do awaryjnego lądowania gdzieś w Hiszpanii. W międzyczasie widz podgląda interakcje członków załogi, która od startu wie o usterce, z pasażerami klasy biznes (reszta podróżnych została odurzona przez stewardów, żeby uniknąć zbędnej paniki). Wśród nich znajdują się para nowożeńców, podstarzała gwiazda kina erotycznego Norma, prezes upadającego banku Mas, wzięty aktor Ricardo, tajemniczy Meksykanin oraz lekko nawiedzona Bruna. Większość rozmów dotyczy tematów seksu i używek, a bohaterowie generalnie nie przejmują się tym, że nie dolecą do Meksyku, zwłaszcza, że czas stara się im umilić dość perwersyjna homoseksualna trójka stewardów.

„Przelotni kochankowie” bardzo obiecująco się rozpoczynają, bohaterowie i sceneria przedstawiani są w zabawny i niesztampowy sposób (prześmieszna scena instruktażu obsługi kamizelki ratunkowej), a dialogi wydają się płynnie budować przyszłą komediową intrygę. Pierwszy kwadrans naprawdę daje nadzieję na nietuzinkową komedię podrasowaną ostrością almodovarowskiego spojrzenia. Tymczasem, film stopniowo traci poziom, a napisane „na jedno kopyto” żarty najpierw robią się monotonne, a następnie niesmaczne. Bełkotliwa fabuła, w której widz dostaje tyle przeróżnych, niedopracowanych i chaotycznie podanych wątków, że nie wie, na których powinien się skupić, nie tworzy nawet cienia napięcia.

W „Przelotnych kochankach” zdecydowanie zawiódł scenariusz autorstwa Almodovara. Fragmentaryczne historie przeplatają się ze sobą bez widocznego celu i sensu, nie wyłania się z nich żadna spójna całość. Niby reżyser porusza parę aktualnych tematów (jak machlojki bankierów), ale tak powierzchownie, że nic z tego potem nie zostaje w pamięci. W przeciwieństwie do wrażenia, że reżyserowi zabrakło pomysłu na więcej niż żarty ze skłonności do używek, z gejów (co prawda, najsympatyczniejszych w całym filmie) i ogólnego rozpasania seksualnego.

Na plus na pewno wypadli aktorzy (zwłaszcza grupka trzech stewardów będąca głównym źródłem komizmu w filmie), którzy nie przeszarżowali grając swoje jednowymiarowe postaci. Udany był także pomysł sprowadzenia największych gwiazd (Antonio Banderasa i Penelope Cruz) do niczym nie wyróżniających się bohaterów ledwie epizodu, gdyż fakt, że widz ich więcej nie zobaczy na ekranie, to jedno z niewielu zaskoczeń w filmie. Na tym jednak pozytywy się kończą.

Oglądając „Przelotnych kochanków”, można dojść do wniosku, że Almodovar nie do końca wiedział, jaki ma być jego najnowszy obraz – realistyczny czy z przymrużeniem oka. W filmie są i absurdalne sceny niemal żywcem wyjęte z klasycznego „Czy leci z nami pilot?”, i egzystencjalne przemyślenia na temat pozycji rodziny w życiu człowieka. Sam Almodovar mówi, że chciał, żeby jego film był „lekki, bardzo lekki”. Możliwe, że brakuje mu odpowiedniej komediowej intuicji, bo „Przelotni kochankowie” są tak ulotni i oderwani od rzeczywistości, że aż przerysowani. A co gorsza, długimi fragmentami żenujący i schematyczni.

Film wchodzi do polskich kin 10 maja 2013 r..