Ryan Gosling i Bradley Cooper razem na plakacie – oto marzenie współczesnego producenta filmowego i jednocześnie gwarancja finansowego sukcesu produkcji. W „Drugim obliczu” Dereka Cianfrance można zobaczyć ich obu w towarzystwie wcale nie gorszej aktorskiej ekipy.

Film opowiada trzy następujące po sobie historie. W pierwszej motocyklowy kaskader Luke po odkryciu, że ma roczne dziecko, postanawia zaopiekować się nim i jego latynoską matką Rominą. By zdobyć pieniądze, dokonuje wraz z kumplem coraz bardziej brawurowych napadów na pobliskie banki (po jednym z nich następuje rewelacyjna sekwencja powolnego, ukazanego z perspektywy kierowców, pościgu za bohaterem, a bardziej nawet technicznego namierzania jego pozycji). Druga historia poświęcona jest Avery’emu, miejscowemu policjantowi, który zyskał medialny rozgłos po widowiskowej konfrontacji z Luke’iem. Za uczciwym funkcjonariuszem nie przepadają przełożeni i koledzy z pracy, ponieważ Avery ostentacyjnie nie bierze łapówek. Teraz chce wykorzystać swoje pięć minut, by zwalczyć patologie w szeregach policji. W trzeciej, dziejącej się 15 lat później, części filmu synowie Luke’a i Avery’ego – Jason i AJ – poznają się w szkole i wspólnie pakują w kłopoty. Wtedy też dowiadują się prawdy o przeszłości swoich ojców.

„Drugie oblicze” to Hollywood w stanie czystym. Bohaterowie Dereka Cianfrance starają się zmienić na lepsze, lecz zły świat sprawia, że muszą uciekać się do wątpliwych środków. W filmie bardzo dużo się przemawia, zwykle patetycznie, zwykle uderzając w najbardziej amerykańskie tony. Dodatkowo, „Drugie oblicze” jest bardzo nierówne. Po mocno naciąganej historii Luke’a (Gosling niemal kopiujący swa postać z klimatycznego „Drive”, jednak bez tej charyzmy i przekonania) następuje przyspieszenie związane z Averym (dużo lepszy Cooper) i jego rozterkami, by następnie pod koniec części trzeciej film stał się do bólu przewidywalny.

Tym, co uratowało „Drugie oblicze”, są wyśmienicie zagrane postacie drugoplanowe. Świetnie wypadła Eva Mendes w roli Rominy, która nigdy do końca nie zaufała Luke’owi czując, że nienajlepszy z niego materiał na tatę. Wśród skorumpowanych kolegów Avery’ego wyróżnia się policjant Deluca, którego hardość i cynizm bezbłędnie oddał Ray Liotta, nieco zapomniany gwiazdor „Chłopców z ferajny”. Jednak film całkowicie ukradli grający synów głównych bohaterów Dane DeHaan i Emory Cohen. Ich wyraziste kreacje dały Jasonowi i AJ’owi niesamowitą głębię, zadziwiającą jak na krótki czas, w którym postaci te pojawiają się na ekranie. Zwłaszcza AJ Emory’ego Cohena ociera się o perfekcję – arogancki, lubiący się zabawić i mówiący z wyuczonym Brooklyńskim akcentem rozrabiaka, który jednak panicznie boi się zawieść ojca.

Derek Cianfrance, znany z mocnego „Blue Valentine”, chciał z „Drugiego oblicza” zrobić obraz o nieuniknionym wpływie przeszłości na ludzkie życie oraz o wartości, jaką jest rodzina. Wszechobecny patos zakłóca jednak odbiór tego potencjalnie bardzo dobrego filmu (muzycznie i realizatorsko nie można mu niczego zarzucić, poza zblazowanym Goslingiem wszyscy aktorzy też wypadli znakomicie). Czasem mniej (przemów, czyli w tym wypadku podawania interpretacji widzowi na tacy) znaczy więcej.