Ruszyła… Nigdy się nie zatrzyma

Po tej sztuce długo nie można zebrać myśli; mnóstwo z nich oscyluje wokół naszego obecnego światopoglądu. Dociera do nas fakt – to nie wyimaginowany problem – to prawda. To trudny temat, niepodany w postaci pigułki powlekanej warstwą słodkości i udogodnienia, dzięki której to przełkniemy. To brutalny obraz tabu, ciągle spychanego na margines społeczeństwa. Mistrzostwo spektaklu kryje się w jednym zwrocie: gra słowem.

Matka, chcąca mieć przy sobie cały czas jedynego syna. Syn, chcący, dla siebie i przyszłej żony, za wszelką cenę przeciąć zabijającą jego i jego życie pępowinę. W końcu narzeczona, nienawidząca przyszłej teściowej i obojętna na to, co czuje przyszły mąż. Jak ocenić tę sytuację i ludzi znajdujących się w niej? A to początek. Dopiero ich poznaliśmy, a już nie wiemy, co mamy o nich myśleć. Kto tu zawinił? Matka, na pewno nie – kocha syna, chce dla niego jak najlepiej. Niewątpliwie syn, nie umiał się usamodzielnić. Ona? Przyszła żona, rozbijająca z premedytacją silną więź łączącą syna z matką. W miarę rozwoju akcji widzowie są coraz bardziej zdezorientowany. O co chodzi?

I pojawia się chór. Jedna po drugiej, wchodzą kolejne osoby; na sobie mają ubrania z różnych materiałów i o różnych krojach. Jednak wszystkie ich stroje posiadają wspólny mianownik, wszystkie to białe suknie ślubne. W dalszej części spektaklu chór będzie myślami i sumieniem matki, narratorem akcji. To cisza przed burzą. Słychać tylko szelest sukien. Po ustawieniu się chórzystów na scenie słyszymy pierwsze słowa chóru. Następnie aktorzy rozpoczynają sztukę. Kolejno wypowiadają: start, start, start. Znaczenie tego słowa odczytujemy dopiero na zakończenie sztuki, kiedy od każdej z postaci słyszymy: stop, stop, stop. Obie sceny są ze sobą bardzo powiązane, tworząc bardzo mocne ramy sztuki. „Sex Machine” to spektakl, w którym każdy element – scenografia, gesty, słowa - został dokładnie przemyślany. W tej sztuce nie można nic zmienić.

Adam Nalepa, reżyser spektaklu, świetnie pokierował wszystkimi aktorami: Joanną Jeżewską (matka), Bartoszem Mazurem (syn), Anną Smołowik (narzeczona), Zdzisławem Wardejnem (przyjaciel matki), oraz Agnieszką Durmińską, Izabelą Gwizdak, Danutą Nagórną, Krystyną Wolańską, Grzegorzem Sierzputowskim (Chór). Aktorzy także wykonali ogromną pracę na scenie, tworząc niesamowite widowisko.

Tematem „Sex Machine” jest toksyczne rodzicielstwo, jednak, oglądając sztukę, możemy jej przesłanie przenieść na inne płaszczyzny życia. „Sex Machine” to historia jadowitych więzi. Trująca relacja między dwójką kochających się młodych ludzi, w przyjaźni. Gdy wyeliminujemy konkretne postaci – matkę, , syna, narzeczoną – naszym oczom ukaże się uniwersalny problem, jaki możemy spotkać nie tylko w rodzinie.

Stop. Koniec sztuki. Słychać tylko oklaski. Publiczność wychodzi w ciszy. „Sex Machine” skłania do przemyśleń, od rozpoczęcia do zakończenia i długo po nim. Jeśli na widowni siedziała jakaś matka, jakiś syn albo narzeczona, to na pewno w niejeden wieczór będą mieć przed oczami przedstawiony obraz miłości, który, być może, obudził ich z toksycznego snu.