Muszę przyznać, że Koniec Świata mnie zaskoczył. Z jednej strony, dlatego, że miał nastąpić dopiero w grudniu, a z drugiej, dlatego, że zawartość muzyczna płyty „Hotel Polonia” wymyka się ze stylu, z jakim zwykle kojarzyłem ten zespół. Już w przeszłości zespół z Katowic odkrywał swoje sentymentalne oblicze, ale „Hotel” miejscami brzmi wyjątkowo swojsko i rzewnie.

Już sama oprawa graficzna albumu utrzymana w klimacie schyłkowego PRL-u świadczy o tym, że tytułowa Polonia nie będzie dotyczyła osobników spod znaku hipsterskich okularów i gadżetów z nadgryzionym jabłuszkiem. Z początku nic tego nie zapowiada, bo otwierający album utwór „Między Tobą a mną” to typowy dla Końca Świata „hicior” w stylu „Dziewczyny z naprzeciwka”, „Kości spod skóry” czy „Atomowych czarnych chmur”. Jednak następujący po nim „Liubliu” to już ukłon w kierunku czasów przyjaźni polsko-sowieckiej. Podobnie archaiczny klimat mamy w nawiązującym do filmu „Piłkarskim pokerze”, „Weselu” kojarzącym się nieco z Brathankami czy przywodzącym na myśl piosenki warszawskiej ulicy „Pijanym tramwaju”, który kończy się niemal punk rockowym czadem. Oprócz tego na krążku znalazło się parę numerów w klasycznym dla Końca Świata stylu – czyli melodyjny rock grany częściej na akordach niż riffach podlany odrobiną folk-rocka ze wsparciem instrumentów dętych, klawiszy, akordeonu, a nawet dud i skrzypiec.

Na „Hotelu Polonia” sporo się dzieje. Kompozycje są coraz bardziej rozbudowane i nie nudzą po parokrotnym przesłuchaniu. Do tego dochodzą, nazwijmy to umownie, poetyckie, metaforyczne teksty, które z pewnością nie przeszkadzają w odbiorze, ale na kolana nie rzucają.

Wracając do zaskoczenia, o którym pisałem na początku. Musze przyznać, że mój kontakt z Końcem Świata urwał się w 2007 roku, po wydaniu „Burgerbaru”. Wkładając do odtwarzacza „Hotel Polonia” słychać, że zespół się zmienił. I to na plus, bo brzmi o wiele ciekawiej niż kiedyś.

Koniec Świata „Hotel Polonia”
Lou & Rocked Boys, Październik 2012