14 maja do księgarń trafi najnowsza książka Janusza Andermana - "Czarne serce".

Dzień po katastrofie smoleńskiej przed Pałacem Prezydenckim zbierają się tłumy. Dziennikarz francuskiego tygodnika, z pochodzenia Polak, przyjeżdża do Warszawy, by opisać protesty, które ogarnęły miasto. W przeszłości był dziennikarzem radiowym. Za przynależność do antysocjalistycznej organizacji studenckiej został internowany i trafił do aresztu śledczego w Warszawie -  Białołęce. Teraz, po latach, patrzy z okna hotelu na wydarzenia pod Krzyżem i przeżywa déjà vu. Demony z przeszłości powróciły.

Nowa powieść Andermana jest mieszanką wybuchową, a jej najważniejsze składniki to świetny rytm, wyczulenie na wszelkie fałsze obecne w społecznym dyskursie i ostrze ironii. 

„Ta świetna powieść wzbudzi kontrowersje. Ale jest pierwszą bodaj tak odważną diagnozą polskiej traumy, trwającej od stanu wojennego do smoleńskiej katastrofy.
Jak to bywa u Andermana nie znamy zakończenia tej historii. Ona trwa nadal, jest w stadium rozwoju, nie można jej zaopatrzyć stosowną pointą”. Marta Wyka

W "Czarnym sercu" ceniony prozaik bezwzględnie i szczerze opowiada o swoim pokoleniu, uwikłanym w traumatyczną , zagmatwaną historię, i jak zwykle nie pozwala zapomnieć o czarnej stronie naszej rzeczywistości.

Miał pięćdziesiąt lat. Był francuskim dziennikarzem, ale jeszcze dwadzieścia lat temu był polskim dziennikarzem, który pracował w radiu. Bardzo dawno, a wtedy ten obcy plac u stóp hotelu wyglądał zupełnie inaczej, był rozpoznawalny i oswojony.
Francuski tygodnik kulturalny, z którym współpracował, wysłał go do Polski. Szefowie wiedzieli, że ma polskie pochodzenie i doskonale zna język. Chcieli mieć cykl reportaży; literackich reportaży, powiedzieli, poleć trochę tym waszym Kapuścińskim. Z Warszawy, gdzieś z Wajdą w tle. Z Gdańska, najlepiej coś z Wałęsą w tle. Z Krakowa, i żeby się tam zmieściła Szymborska w tle. Miał zarezerwowane hotele i bilet na samolot. Wylądował na Okęciu jedenastego kwietnia. Dzień wcześniej rozbił się we mgle samolot, po omacku podchodzący do lądowania na prymitywnym lotnisku pod Smoleńskiem. Zginęli prezydent i były, nie uznawany przez żadne państwo na świecie, emigracyjny prezydent z Londynu. Później ulica mówiła, że to pewnie jakiś symbol. Właściwie na bank symbol, znak. (fragment książki)