Listy Fryderyka Chopina na płycie, czytane przez Zbigniewa Zamachowskiego, to najnowsza propozycja dla miłośników jego twórczości. Płyta zawierająca wybór listów pisanych p w różnych okresach życia ukaże się w marcu. Wydawnictwo wzbogacone będzie rysunkami Józefa Wilkonia i opatrzone wstępem Ernesta Brylla.

Ta płyta ma być zapowiedzią do serii wydawniczej obejmującej całą korespondencję Fryderyka Chopina. Znajdzie się na niej szesnaście listów z różnych okresów życia kompozytora: od pierwszych pisanych z Szafarni (1824), aż po ostatni list adresowany do Tytusa Woyciechowskiego (1849). 

Ernest Bryll napisał we wstępie: „Jakie piękne listy pisał Chopin. W tym stuleciu, gdy powstały najpiękniejsze listy w polskiej epistolografii, Fryderyk zalicza się do najlepszych. Moim zdaniem, równy jest Słowackiemu, Krasińskiemu, Norwidowi. Jakże te listy Chopina, od wczesnych pisanych jeszcze w 1884 roku z Szafarni do tego wysłanego tuż przed śmiercią, są pełne powiedzeń, metafor, określeń. Wywołują obrazy, sprawiają wrażenie namacalności tego, o czym list opowiada. Język polski musiał być giętki, sprawny, nie dla pustego pięknosłowia. Dla precyzji znaczenia słowa, a więc myśli. Bo żeby dobrze opisać zmienny świat wokół nas, tak aby czytający odczuli każde drgnienie, trzeba nie tylko zobaczyć. Istniały więc i żyły słowa na określenie wielu odmian maści zwierząt, na oznaczenie przeróżnych przyrządów, wyrazów twarzy. I ten, kto miał niezwykły talent w przesyłaniu siebie listami do innych – a takim był Chopin – wiedział, że słowo to tylko materiał, z którego trzeba wykrzesać oryginalność, ruch, znaczenie.
Listy wczesnej młodości Fryderyka to prawie zabawa. Jaśnie Pan Fryderyk Franciszek Mikołaj Jakub Chopin tworzy dla rodziny Kurier Szafarski. W Wiadomościach Krajowych przesyłanych najbliższym czytam, że „wypiłem siedem filiżanek kawy żołędziowej i spodziewać się trzeba iż niedługo osiem wypiję”. A w Wiadomościach Zagranicznych, pojawia się opis okrężnego (no kto dziś wie, co to jest). Uroczystość w majątku w Oborowie opisana smacznie, niby najznakomitsza nowelka. Widzimy więc cały korowód prowadzony przez panny z pompatycznymi wieńcami na głowach. Prawie słyszymy muzykę, bo opisane są sposoby śpiewania, teksty śpiewek. Ba, poznajemy nawet historie ich powstawania. No, a ten opis muzykowania na nieco sfatygowanych skrzypcach i basetli, kiedy Fryderyk Chopin gra jak szalony do wiejskiego tańca! No, kochani, mistrzostwo! Kto dziś wie, jak brzmi dobrzyński na skrzypkach, którego „jak utnie Fryc”. Wszystko takie piękne i prawdziwe i całe „do zobaczenia i usłyszenia”, że nie ośmielę się nawet komentować”.

więcej: www. pl.chopin.nifc.pl