11 marca o godz. 19:00 w Sali Widowiskowej w Lublinie zostanie zaprezentowany spektakl "Kukła. Księga blasku".

„Kukła. Księga Blasku“ to spektakl inspirowany pracami Tadeusza Kantora i tekstami kabalistycznymi. Z kosmosu sztuki Kantora wyłania się zjawisko śmierci, a właściwie sfera śmierci – jak to nazywa sam artysta – i jej nieoczekiwane sąsiedztwo, jakim jest dzieciństwo. To ostatnie rozumiane nie tylko jako czas historyczny, element przeszłości, ale przede wszystkim jako kondycja ludzką – afirmatywny i naiwny stosunek do świata, obcowanie z wyobrażonym na równi z rzeczywistym, swobodną i nieograniczoną kreację, a także incydenty wymykania się jej tworów spod kontroli; radość i strach, euforię i rozpacz – wszystkie przelotne i niepohamowane. . Wibrujący świat kukieł, golemów i manekinów skonfrontowany będzie ze światem widzianym oczyma kabalistów.

Przywoływana w tytule i obecna w scenariuszu Księga Blasku (Sefer ha-Zohar)to jeden z najważniejszych tekstów żydowskiego mistycyzmu, który w europejskiej recepcji postrzegany jest głównie przez pryzmat kabały. Ten niezwykle piękny, tekst to ujęta w przypowieści lekcja czytania świata. Z perspektywy mistyka świat to przestrzeń, w której Bóg komunikuje się z człowiekiem. Otaczający nas ludzie i przedmioty, spotykające nas zdarzenia, zarówno te globalne, jak i najbardziej prywatne i intymne - wszystkie one są przestrzenią bosko-ludzkiej rozmowy.

Oczywiście najtrudniejszym wyzwaniem dla człowieka religijnego jest pogodzenie przekonania o celowości dziejów świata i spotykających nas zdarzeń wobec dotykających nas tragedii. Dostrzeżenie w cierpieniu boskiego przekazu jest często ponad ludzkie siły; w takich momentach człowiek wymawia posłuszeństwo, próbuje podważyć absolut. To także najistotniejszy moment dla teatru, w którym chcemy oglądać człowieka właśnie w chwili próby, stąd obecność w scenariuszu najważniejszego tekstu w tradycji judeo-chrześcijańskiej, który dotyka tego tematu, czyli Księgi Hioba. Spośród tekstów określanych przez wyznawców jako "natchnione" jest to jeden z najbardziej teatralnych, zrozumiały w pełni dopiero przez pryzmat sceny, na której postaci oprócz prezentowanych racji muszą ukazać twarz, przyoblec się w ludzką skórę.

Oczywiście - jak zawsze na wschodzie - obok patosu pojawić się musi śmiech, a natchnieniu towarzyszyć musi pieśń. Dlatego do udziału w spektaklu zaproszeni zostali aktorzy, reprezentujący najróżniejsze teatralne kompetencje, których łączy i wyróżnia doświadczenie udziału w teatralnych przedsięwzięciach, próbujących mierzyć się z tematem transcendencji i podróży ku granicom ludzkiej kondycji min. Marek Oleksy, wieloletni solista Wrocławskiego Teatru Pantomimy, legendarnego zespołu Henryka Tomaszewskiego, jednego z najważniejszych zjawisk teatru fizycznego na świecie oraz Elżbieta Rojek – wieloletnia aktorka Teatru Gardzienice . Całości dopełni wykonywana na żywo muzyka i obecne stale w pracy neTTheatre projekcje wideo.