Spektakl "Stipendium peccati" można będzie obejrzeć w Teatrze Imka w Warszawie 19 marca o godz. 19:00.

Motywem przewodnim tegorocznych „Gorzkich Żali”, festiwalu teatralnego organizowanego przez Centrum Myśli Jana Pawła II oraz Instytut im. Jerzego Grotowskiego z Wrocławia, jest mit faustowski.

„Drzwi prowadzące do sali zabite są skrzyżowanymi na ukos kłodami drewna. Wiszą na nich martwe ciała ptaków. Dochodzi do nas złowieszczy szum wiatru. Nagle gaśnie światło. Z zewnątrz wkracza z zapaloną lampą wędrowny mnich (Mefistofeles – Krzysztof Najbor) (…) Z postaci dramatu zostały tylko: Faustus, Mefistofeles, Siedem Grzechów i Piękna Helena.
W przedstawieniu wykorzystano wiersze Johna Donne’a jako namiętne monologi Fausta. Rytm przedstawienia, budują kolejne pojawiania się Grzechów (wszystkie grane przez jedną aktorkę – Dorotę Ficoń) i narastanie tragicznej samowiedzy Fausta (Krzysztof Łakomik). Ostatnia godzina życia Fausta, dramatyczna kulminacja jego losu, zostaje ujęta w przedstawieniu w strukturę czarnej mszy, bluźnierczego obrzędu.

Miejscem jego spełnienia jest kwadratowy podest otoczony z czterech stron widownią. Z okrągłego otworu w suficie pada na scenę krąg światła, który tworzy sugestię innej, znajdującej się »ponad« przestrzeni, ale równocześnie zamyka bohatera w kole jego udręczonej świadomości. To przedstawienie zbudowane jest na gwałtownym zderzeniu światła i ciemności. Potępienie, które gotuje sobie Faust, jest widziane w perspektywie możliwej, ale dla niego niedosięgłej, Łaski.

W krótkich przebłyskach świadomości, potęgującej ból oczekiwanego potępienia, rozświetlają się z dwóch stron, za plecami widzów jasne przestrzenie z postaciami aniołów (białego i czarnego).

Tragedia Fausta zostaje wpisana w misteryjny układ przestrzeni, która będąc modelem świata rozpiętego między siłami Dobra i Zła jest także gwarancją wolności człowieka, jego wyboru i tragiczności.”

G. Niziołek, Teatr rzeczy ostatecznych, „Teatr” 4/1987.

czas trwania: 150 minut