Od dnia 19 września w Galerii Labirynt w Lublinie będzie można oglądać wystawę prac Dominika Lejmana pt. Przeciwwaga.

Dominik Lejman łączy malarstwo z projekcjami wideo. W wyniku tego, powstaje ruchomy obraz oscylujący pomiędzy abstrakcją a figuracją, w którym, jak ujął to Łukasz Ronduda, jakości malarskie, rzeźbiarskie i kinematograficzne (związane z projekcjami wideo) wchodzą we wzajemną interakcję i wymianę. Lejman jest także autorem filmów wideo, wideo-fresków oraz projektów w przestrzeni publicznej, w której ekranem dla projekcji stają się elementy architektury miasta jak fasada budynku, chodnik, czy też wnętrza instytucji takich jak szpitale, budowle sakralne.

Lejmana interesuje kondycja człowieka we współczesnym świecie, zarówno w sensie duchowym, w wymiarze jednostkowego doświadczenia człowieka postawionego w obliczu czasu, sił natury i ograniczeń ciała, jak i w sensie organizacyjnym, politycznym. Artysta przygląda się miejscu człowieka w systemie społecznym, jego relacjom z innymi, sposobom spędzania wolnego czasu, miejscu pracy i przestrzeni publicznej. Lejman rejestruje obraz człowieka w różnych momentach jego aktywności, nawiązuje do ludzkich potrzeb i lęków, opowiada zarówno o ekstremalnej samotności jak i o wolności, o dyscyplinie i o przyjemności, o porządku i funkcjonalności oraz o chaosie i śmierci.

Jednym z motywów często pojawiających się w sztuce Lejmana jest grawitacja, motyw unoszenia się i lekkości. Pojawia on się we wczesnych pracach artysty, w obrazach takich jak Poduszka powietrzna i Oddychająca katedra czy w filmie To boli, nic nie czuję. Szczególnie widoczne jest to w serii wideo-fresków oraz w realizacjach w przestrzeni publicznej takich jak Lotniarze, Łyżwiarze, Narciarze, 60 s Katedra, Monofilia. Motyw ten powraca też w wielu innych pracach – czasami ujawnia się w samej formie dzieła, innym razem nawiązanie do niego odnajdujemy w tytule pracy, jeszcze w innym przypadku w temacie i treści.
Dominik Lejman jest bacznym obserwatorem rzeczywistości, interesuje go przede wszystkim powierzchnia i forma. Mówiąc o ciężarze i lekkości, zastanawiając się nad konceptem przeciwwagi, Lejman nie formułuje sądów, przywołuje postulat nieprzydatności sztuki jako narzędzia do przegrywania. Artysta uwidacznia pewne cechy, jakości czy zasady funkcjonowania we współczesnym świecie, ale – jak sam to ujmuje – nikomu nie stara się sprzedawać własnej prawdy.

Przeciwwaga jest pierwszą wystawą z cyklu To nie jest film. Celem projektu jest ukazanie różnorodności zastosowań wideo w sztuce najnowszej oraz potencjału artystycznego tego medium. Film i wideo nie muszą pojawiać się w galerii sztuki jedynie w tradycyjnej formie z użyciem ekranów i telewizorów, mogą np.: stanowić część instalacji, fragment rzeźby, być elementem scenografii, czy też tworzywem wideo-muralu lub wideo-fresków. Stąd też zawarta w nazwie cyklu negacja, która jest wyrazem tego, że projekt nie jest poświęcony filmowi i wideo jako takim. Artyści zaproszeni do współpracy testują możliwości przekazu związane z użyciem kamery, manipulują obrazem i dźwiękiem, wykorzystują film w sobie właściwy sposób.

Kuratorka: Magdalena Linkowska