Teatr Dramatyczny i Laboratorium Dramatu w Warszawie zapraszają 17 marca do Cafe Kulturalnej na wykład profesora Zbigniewa Kadłubka Świętą pieśń śpiewamy. Rola chóru w tragedii greckiej.

    Chór w tragedii wyłania się z logosem, ze słowem z samego wnętrza mitu. Czy w chórze śpiewa osób 13 czy 15 – zawsze jest ich więcej niż aktorów na scenie, którzy wygłaszają tylko partykularne prawdy, gdy chór w istocie całościowe. Chór jest opowieścią totalnego świata – widzialną przewagą tajemnicy. I to on stanowi o greckiej tragedii, jest jej źródłem i szczytem. Z niego bije moc teatru. Arystoteles, który wciąż definiował, nie potrafił zdefiniować roli chóru. Chór ma także sens społeczny i wspólnotowy. Archont (polityk) wyznaczał choregów, którzy byli odpowiedzialni za przedstawienia, ale przede wszystkim za chór. Pieśń chóru mogła rozwinąć się w formie dytyrambu, lirycznej pieśni z dialogiem, opowieści o przygodach bohatera, jako refleksja o położeniu wszystkich ludziach spiętych jarzmem losu. Chór to wtargnięcie z inną prawdą o ludziach. W momencie gdy tragedia grecka uzyska swą ustaloną formę, demokratyczny chór, to znaczy: wszyscy Ateńczycy zgromadzeni na południowym stoku Akropolu, zaczynają prowadzić dialog z przeznaczeniem, niewinnością, złośliwością bogów i ludzkim smutkiem. Chórem są zawsze satyrowie, najlepsi dionizyjscy przyjaciele, ale jednocześnie może się nim stać każdy: starcy z Teb, mieszkańcy Maratonu, niewolnice trojańskie. Chór jest każdym my. Chór wie wszystko. A to wiedza najbardziej tragiczna ze wszystkich.

    (wstęp prof. Zbigniewa Kadłubka)

Zbigniew Kadłubek – profesor Uniwersytetu Śląskiego, filolog klasyczny, komparatysta, eseista, tłumacz, pisarz. Autor szkiców o dawnej i współczesnej kulturze Śląska, retoryce, literaturze średniowiecznej, ekspresjonizmie niemieckim. Opublikował dwie książki na temat teologii św. Piotra Damianiego (1007–1072). Wraz z Tadeuszem Sławkiem redaguje serię komparatystyczną Civitas Mentis. Wydał z prof. Aleksandrą Kunce zbiór esejów pt. Myśleć Śląsk (Katowice 2007). Autor napisanych po śląsku Listów z Rzymu (Katowice 2008). W 2010 r. ukazała się jego książka podejmująca problem nowej komparatystyki pt. Święta Medea. W stronę komparatystyki pozasłownej, która była nominowana do Nagrody Literackiej Gdynia 2011 w kategorii eseistyka. W 2011 roku wydano pod jego redakcją 99 książek, czyli mały kanon górnośląski (Księgarnia św. Jacka, Katowice). Członek Komisji Historycznoliterackiej PAN w Katowicach, Towarzystwa Literackiego im. T. Parnickiego, prezes Stowarzyszenia Przyjaciół Uniwersytetu Śląskiego.