25 czerwca nakładem wydawnictwa W.A.B. ukaże się książka Géza Ottlik pt. "Szkoła na granicy".

Ottlik w "Szkole na granicy" skupia się na najważniejszych międzyludzkich wartościach, nawiązując przy tym do kanonu literatury europejskiej. To książka, w której kończy się niewinność Chłopców z placu broni, a zaczyna życie bohaterów Remarque’a. Szkolenie wojskowe nigdy nie było rzeczą przyjemną – zwłaszcza dla dziewięcioletnich dzieci. I choć Bebe i Szaravy zgodzili się ze sobą, że kiedyś życie było prostsze, maszynopis ich przyjaciela Medvego otworzył im oczy. W swoich zapiskach wraca bowiem do czasów wspólnego dzieciństwa i młodości, które spędzili razem w szkole kadetów. Wtłoczeni w wojskową dyscyplinę musieli porzucić własną niewinność i podporządkować się obowiązującym w armii hierarchii i zasadom. Ich relacje i przyjaźnie rozwijały się powoli i ostrożnie, w strachu przed starszymi kolegami i przełożonymi. A świat, który znali, stopniowo stawał się obcy.

Węgry, lata 20. XX wieku. Trzech chłopców – Bebe, Szaravy, Medve – spotyka się w szkole kadetów. Razem ze swoimi rówieśnikami w wieku dziewięciu lat zostają wrzuceni do świata wojskowego rygoru i żelaznej dyscypliny. W szkole, podobnie jak w regularnej armii, obowiązuje ściśle ustalona hierarchia i biada temu, kto nie waży się jej podporządkować. Razem z innymi chłopcy muszą stawić czoła starszym i wyższym stopniem uczniom oraz dowódcom, którzy nie zamierzają widzieć w nich dzieci.

Géza Ottlik (1912-1990) – węgierski pisarz, tłumacz i teoretyk brydża. Uczęszczał do szkoły wojskowej, a następnie na Uniwersytet w Budapeszcie, gdzie ukończył matematykę i fizykę. Przez krótki czas pracował w węgierskim radiu, później zaangażował się w działalność PEN Clubu. Tłumaczył dzieła wybitnych twórców z angielskiego i niemieckiego, m.in.: Charlesa Dickensa, George’a Bernarda Shawa, Tomasza Manna i Stefana Zweiga. Jest również laureatem nagród literackich – Józefa Attili (1981) i Kossutha (1985).