Już 1 czerwca nakładem Biura Literackiego ukaże się druga książka Szymona Słomczyńskiego pt. "Dwupłat".

Język się Słomczyńskiemu użycza, a my patrzymy z dużym zainteresowaniem na to, co z użyczanego potrafi artysta wydobyć, by z kolei nam użyczyć – pisał Karol Maliszewski o debiucie Słomczyńskiego. – Spektakl trwa, a właściwie kilka spektakli jednocześnie. Raz język jest sceną, to znowu tylko kurtyną, innym razem schodzi między rzędy na widownię, by za chwilę odnaleźć się za kulisami.

Z kolei Joanna Mueller, redaktorka tomu Nadjeżdża oraz arkusza Wysokie obroty, który wszedł w almanach po Połowie z 2012 roku, wskazywała na wielość masek czy ról jakie przyjmuje podmiot w tych wierszach.

Słomczyński pisze proteuszowo, uprawia swoisty „liryzm lawirujący”. W jednej chwili jest prostytutką zza wschodniej granicy, w drugiej – dzieckiem pijaczki lub żoną pijaka, w kolejnej zamienia się w mknącego dwusetką dziwkarza, by w ułamku sekundy przedzierzgnąć się we wrażliwca złamanego grozą przemijania.

Czy Dwupłat to ciąg dalszy zapisów z poetyckich wypadków i językowych zderzeń? W drugim tomie poetyckim Szymona Słomczyńskiego wiersze łączą się w pary, pary w wielokąty. Kolejne z 56 utworów stanowią coraz wyższe stopnie zagrożenia. Labirynt lustrzanych odbić wydaje się zmyślną pułapką, z której nie ma ucieczki, ale pierwszy wiersz jest zarazem ostatnim, a ostatni – pierwszym.

Szymon Słomczyński urodził się w 1988 roku. Jest laureatem Połowu 2012 i kilku innych konkursów poetyckich, m.in. im. Tadeusza Sułkowskiego i im. Zbigniewa Herberta; finalistą Nagrody Literackiej Nike oraz laureatem Złotego Środka Poezji za debiutancki tom Nadjeżdża (2013). Mieszka w Krakowie.