2 lipca 2016 r. o godz. 19:00 na Dużej Scenie Bałtyckiego Teatru Dramatycznego w Koszalinie odbędzie się premiera spektaklu pt. „Ryszard III" w reżyserii Piotra Ratajczaka doskonale znanego naszym widzom z takich realizacji jak: „Wodzirej. Koszalin kulturkampf", „ Szewcy” czy „Kartoteka”.

Przekład: Stanisław Barańczak

Reżyseria: Piotr Ratajczak

Dramaturgia: Michał Pabian

Scenografia: Matylda Kotlińska

Kostiumy: Beata Jasionek

Choreografia: Arkadiusz Buszko

Obsada: Żanetta Gruszczyńska-Ogonowska, Dominika Mrozowska, Beata Niedziela, Marcin Borchardt, Artur Czerwiński, Wojtek Kowalski, Artur Paczesny, Wojciech Rogowski, Jacek Zdrojewski.

Ryszard III - to szekspirowska, wartka opowieść o kondycji współczesnych decyzji politycznych, obywatelskich. Ryszard III, władca, który stał się mitem i ucieleśnieniem zła w spektaklu Bałtyckiego Teatru Dramatycznego staje się pretekstem, by twórczość Szekspira teatralnie zbadać pod kątem współczesnych moralnych wyborów, agresywnych decyzji. Czy zwierciadło elżbietańskiego dramatu stanie się współczesnym lustereczkiem, w którym przeglądać mogą się współcześni decydenci? Twórcy spektaklu starają się odszyfrować uniwersalną przygodę 'po władzę', której blisko do przestrogi przed katastrofą, jaka może dokonać się z ludzkiej głupoty.

Ryszard to postać pełna mitów i stereotypów, jakie za sprawą szekspirowskiego dramatu narosły w interpretacji historii tyranii. W jaki bowiem sposób wyważyć tak istotne dla zrozumienia okrucieństwa fizyczne kalectwo, brzydotę i wyrosły z nich cynizm oraz bezwzględność z Ryszardem jako władcą pragnącym li potęgi, nieustannie zmuszając siebie do udowadniania siły pomimo. Właśnie ta motywacja 'pomimo' wydaje się tu ciekawa. Z jednej strony perypetie mogą być interpretowane jako okrutna baśń, niegorsza metafora niż andersenowskie rozwiązania zagadek prawd o świecie; z drugiej zaś to 'pomimo' daje szansę na teatralny szoł, rewię tyraństwa, potworności, która w przedziwny i groźny sposób staje się przyjemnym dla oka i wciągającym widowiskiem. O tym warto w naszym odczuciu na kanwie szekspirowskiej przebiegłej układanki opowiadać wciąż i wciąż.