19 czerwca w Wydawnictwie w Podwórku miała premierę książka, która ukazuje mało znane oblicze Julia Cortazara jako wykładowcy akademickiego i stanowi zapis trzynastu godzin spotkań ze studentami, które jesienią 1980 roku pisarz odbył na uniwersytecie w Berkeley.

Tych osiem wykładów to dla miłośników prozy Cortazara niecodzienna okazja, aby poznać tajniki jego pisarskiego warsztatu. Skąd się wzięły kronopie? Jak powstawały takie opowiadania, jak Ciągłość parków czy W nocy, twarzą ku niebu? Dzięki czemu Gra w klasy ma tak niezwykłą strukturę? Jakie cele przyświecały Cortazarowi, kiedy pisał Książkę dla Manuela?

Na te i wiele innych pytań odnaleźć można odpowiedź w wykładach O literaturze, które oprócz walorów poznawczych nie są pozbawione również wartości literackich. Cortázar nie byłby Cortazarem, gdyby – nawet w ustnych wypowiedziach – nie zachwycał erudycją, jasnością i precyzją w formułowaniu myśli. Jeśli dodać do tego widoczną w wykładach łatwość, z  jaką nawiązywał kontakt ze słuchaczami, oraz szacunek, serdeczność i poczucie humoru, z jakimi odpowiadał na ich pytania, czytelnik tej książki może odnieść wrażenie, że wraz z nimi zasiada w uniwersyteckiej sali, by posłuchać „najmniej przemądrzałego profesora na świecie”.

Julio Cortázar (1914–1984), argentyński prozaik, autor powieści, licznych opowiadań, esejów i sztuk teatralnych. Od 1951 roku mieszkał w Paryżu, gdzie łączył działalność literacką z posadą tłumacza przy UNESCO. Ogólnoświatową sławę przyniosła mu nowatorska formalnie powieść Gra w klasy (1963). Z biegiem czasu coraz bardziej angażował się w problemy polityczno-społeczne Ameryki Łacińskiej; dawał temu wyraz w swoich utworach (np. Książka dla Manuela, 1973). Obok Jorge Louisa Borgesa, Gabriela Garcii Márqueza oraz Ernesta Sábato zaliczany do najwybitniejszych pisarzy latynoamerykańskich dwudziestego wieku.