11 października znajdziecie na księgarnianych półkach pozycję wydawniczą, zatytułowaną: „Lubię farbować wróble”.

„Lubię farbować wróble”. To obszerna rozmowa z Agnieszką Osiecką, spisana przez Violettę Ozminkowski, która połączyła w jedno udzielone przez artystkę wywiady, nadając im spójną, współczesną formę. Książka nie tylko dla wielbicieli Osieckiej i jej dorobku, ale przede wszystkim dla tych, którzy dopiero chcieliby wkroczyć w świat jej twórczości, a nie wiedzą, od czego zacząć. W „Lubię farbować swoje wróble” można dostrzec wiele twarzy Osieckiej – wrażliwej poetki, kobiety po przejściach, osoby połączonej niełatwymi relacjami z bliskimi, a zarazem bystrej obserwatorki codziennego życia, która potrafiła celnie opisywać uczucia, ale sama się w nich gubiła.

W książce nie brakuje błyskotliwych puent, dowcipnych anegdot, historii o słynnych ludziach, z którymi Osieckiej dane się było zetknąć (m.in. Hłasko, Ważyk, Kobiela, Cybulski, Czyżewska, Przybora i Wasowski). „Lubię farbować wróble” to niezwykle ciekawy portret fascynującej postaci, która do dziś silnie oddziałuje na polską kulturę.

Agnieszka Osiecka – królowa ozdabiania codzienności słowami. Mówiła: Nie otwieraj ust, jeśli nie masz puenty. Cytaty z jej tekstów na stałe weszły do języka potocznego.

Lektura udzielonych przez nią wywiadów okazuje się równie inspirująca. Celne podsumowania, poetyckie widzenie świata i ciekawe przemyślenia. Każde słowo wiernie spisane z rozmowy, bez przeinaczeń i nadinterpretacji.

Wszystko ubrane przez Violettę Ozminkowski w formę współczesnego wywiadu, tak by słowa zyskały autentyzm i spójność.

To nie jest rozmowa o tym, kto kogo znał albo kto kogo kochał, a kto kochać nie chciał. To nie jest rozmowa o tym, kto z kim przeciwko komu. To nie jest rozmowa o tym, jak żyć i czego nie jeść.
To jest rozmowa o tym, że życia nie da się ułożyć w chronologiczną całość, bo czas wcale nie pędzi do przodu. Dlatego jedne okruchy codzienności zapadają nam w pamięci na zawsze, a inne giną bezpowrotnie. To jest rozmowa o tym, że być może czas jest podobny do wiatru. To jest rozmowa o tym, że życie jest czymś innym, niż myśleliśmy, że jest.