Austriackie Forum Kultury w Warszawie gorąco zaprasza 29 listopada o godz. 18:00 na 13th MÓZG Festiwal day two.

Start: 18:00

„Był sobie las”

Dokument nagrodzonego OSCAREM za „Marsz pingwinów” Luca Jacqueta zabiera widzów w niesamowitą podróż w głąb lasów tropikalnych. „Był sobie las” to fascynująca i zachwycająca wizualnie podróż do świata natury, w głąb tajemniczych lasów deszczowych Peru i Gabonu, pokazująca największe cuda tamtejszej fauny i flory. Przewodnikiem widzów po lasach tropikalnych jest ceniony francuski przyrodnik Francis Hallé. Zdjęcia do dokumentu kręcone były od czerwca do listopada 2012. Twórcy wykorzystali zarówno tradycyjne kamery, jak i drony, które pozwoliły na sfilmowanie pełnej panoramy amazońskiej przyrody. Dokument wzbogacony jest animacjami i rysunkami autorstwa Francis Hallégo. ZWIASTUN

Start: 20:00
„Homo sapiens”

Co pozostanie z naszej cywilizacji, gdy w końcu wyginiemy? Puste przestrzenie, opuszczone budynki, sklepy, kina, szpitale, biura, szkoły, biblioteki, parki rozrywki i więzienia. Ruiny miast, które coraz bardziej porastać będzie roślinność. Zarośnięte wysypiska śmieci i zbiorniki wody czy rozpadający się na drodze asfalt… Przestrzeń, w której mieszkamy, po naszej zagładzie ponownie przejmie natura, z której kiedyś brutalnie ją wyrwaliśmy. Film, kręcony przez 4 lata w Europie, USA, Japonii i Argentynie, jest krytycznym portretem naszej cywilizacji. Zbudowany wyłącznie z precyzyjnie skomponowanych, statycznych ujęć, pozbawionych jakiegokolwiek komentarza. Przyglądamy się życiu ludzi na Ziemi, ich stosunkowi do zwierząt, drugiego człowieka, wojen. Brak tu obrazów przestrzeni prywatnych. Oglądamy wyłącznie miejsca publiczne: biura, hale sportowe, magazyny, szkoły, szpitale, sklepy. Poznajemy sposób organizacji życia na naszej planecie, a także wpływ, jaki rozwój technologii ma na degradację naszej cywilizacji. Widzimy miejsca opuszczone, zapomniane, odzyskane przez naturę i zwierzęta. Film jest głębokim spojrzeniem na wpływ, jaki ludzkość wywarła na Ziemię, próbą przewidzenia przyszłości, jaka nas czeka i oceną roli człowieka w dobie kryzysu ekologicznego. Czy mamy szansę na zmianę? Co powinniśmy w tym kierunku zrobić? Czy nie jest już za późno? Ten medytacyjny, poetycki esej o skończoności naszego gatunku zachęca do medytacji nad kruchością człowieka, do refleksji nad upływającym czasem i chwilą.

źródło: organizator