Szewach Weiss w rozmowie z Anną Jarmusiewicz odbywa wędrówkę w czasie i przestrzeni; opowiada o dramacie wojny, ale i cudzie przeżycia, o drodze do upragnionej ojczyzny, ale i bólu rozstawania się z dotychczasową, o swojej działalności polityka i dyplomaty, o rodzinie i znajomych, a także o Holokauście, Sprawiedliwych, szczególnie Polakach, zapisanych w Yad Vashem, o spotkaniach, w tym także z „jego” papieżem (tak mówi o Janie Pawle II), o arabskiej wiośnie, w końcu o życiowej misji – pojednaniu między narodami.

Tytuł - "Takie buty z cholewami" - nawiązuje do zapamiętanego przez Szewacha Weissa z czasów dzieciństwa powiedzenia, które oznacza: jest źle, ale nie wolno tracić nadziei. Trzeba walczyć dalej.

Z kart książki, przepełnionych żydowskimi klimatami oraz humorem, czasem z nutą smutku i melancholii, odsłania się historia opowiedziana przez człowieka, który sam wiele doświadczył, a także historia, której my sami jesteśmy uczestnikami, bo dotykała nas i dotyka – tu i teraz.