"Ostatni taniec" Rafała Wicijowskiego - Opowieść o wielkiej miłości w samym środku życiowej burzy

Pełna czułości, wzruszenia i pięknie tkanej nostalgii. Dokładnie taka jest powieść "Ostatni taniec" Rafała Wicijowskiego. Historia poturbowanych serc, utraconych nadziei, gdzie przeszłość, teraźniejszość i przyszłość splatają się ze sobą, zabiera na intensywny rollercoaster. Emocje pulsują na każdej stronie, zaś dramaty miłosne mówią o nas znacznie więcej niż niejeden poradnik dla par. Opowieść działająca jak emocjonalna terapia. Jeśli szukasz czegoś, co potrafi wycisnąć łzy to "Ostatni taniec" spełnia ten warunek. Obrazowość, naturalność i przejrzystość wyrazu artystycznego składają się na odniesienie stricte ponadczasowe.

Znany, klasyczny, popularny w melodramatach motyw. Zniknięcie przed ślubem i powrót po latach, rozbudzony głęboki kryzys, wiele pytań, żal oraz potęga prawdy, która zmienia wszystko. Autor oddziela ideały bohaterów od próby wartościowania ich zachowań. To naszym zadaniem jest przeniknięcie do najbardziej rozdrapanych ran i dokonanie swojej interpretacji na krętych ścieżkach uczuć.

W "Ostatnim tańcu" ukazana jest konkretna decyzja, która wywołuje szereg drgań na strunach zastrzeżeń, oskarżeń i poczucia odrzucenia. Wędrujemy po barwnej palecie doświadczeń - strata, trudne okoliczności życiowe, poczucie niespełnienia i rozgoryczenia. Złość, radostki i łzy przeżywamy z bohaterami. Pozostawione ślady we wspomnieniach, kiedy otrzymują swój jedyny moment na występ - jątrzą i chwytają bez upiększeń za serca czytelników. Rafał Wicijowski w swojej książce nie bierze jeńców, krzepi duszę budującą nadzieją, tworząc równocześnie bardziej złożoną psychologiczną głębię, przybierając też rolę wewnętrznego terapeuty. Chusteczki idą w ruch.

Autorka recenzji: Monika Wojda