"Wspaniała śmierć" Emmy Ångström - W SIECI UŁUDY

Skandynawskie kryminały i thrillery zachwycają... i nie bez powodu. Plastyczna staranność słowa i eksploracja granic ludzkiego umysłu w ekstremalnie doświadczających warunkach, prowadzą zażyłą intrygę z łączeniem faktów, odczuwaniem oraz wyobraźnią odbiorcy. Nie ulega żadnej wątpliwości, iż chłodne, pełnokrwiste i misterne układanki, prowadzące przez labirynt złudzeń i niepewności stanowią cielesną, mocną emocję. Niosą satysfakcję, zwłaszcza podczas dostarczania wielowymiarowych odcieni doznań. Emma Ångström w powieści "Wspaniała śmierć" - krótko i na temat, z chirurgiczną precyzją, znając dobrze profil postawy odbiorczej swoich czytelników, idealnie oddaje klimat klaustrofobicznego poczucia osaczenia i oczekiwania na spotkanie z drapieżcą, dawnym sprzymierzeńcem. Autorka zachęca do uaktywnienia emocji epistemicznej. Zabieg się udaje, chociażby ze względu na silny sentyment, którym darzę hitchcockowskie konstrukcje i dreszcz zagrożenia, czającego się w pozornie bezpiecznej i przyjaznej przestrzeni. Biorąc pod uwagę fakt, że książka liczy zaledwie 180 stron, do pochłonięcia w jeden wieczór - realizuje swój mroczny potencjał. Apetyczna przekąska po kolacji.

Historia opiera się na doskonale znanych mechanizmach, chociażby na stopniowym budowaniu atmosfery grozy, studium rodzinnego kryzysu, z pozoru poukładane, pełne miłości i zaufania życie zmienia się w toksyczną walkę o przetrwanie oraz podejrzliwości co do tego, komu można wierzyć. Praktyki, chwyty, nabierające różnorodnego kształtu niepokoju nie zawodzą. Główną bohaterką jest Julia. Kobieta odkrywa w mozaice harmonii elementy intryg i kłamstw. Ona sama też ma przewinienie na sumieniu. Kiedy okazuje się, że zaginął kochający mąż, jako dobra dziennikarka bierze sprawy w swoje ręce. Perfekcyjna fasada zderza się ze starannie podtrzymywaną iluzją.

"Mój strach ma związek z Henrikiem. Boję się go. Szokuje mnie ta myśl. Przez siedem lat każdej nocy spałam obok niego. Byłam bezbronna, zupełnie naga. Nigdy nie przyszło mi do głowy, że mógł ze mną zrobić, co tylko chciał. Czułam się z nim bezpieczniej niż z kimkolwiek innym - bezpieczniej niż z własnymi rodzicami. Jeśli go teraz spotkam, nie będę wiedziała, co może ze mną zrobić. Może mnie zaatakuje, chcąc powstrzymać mnie przed ujawnieniem jego kłamstw".

"Serce wali w panice. Wszędzie wokół rozciąga się mrok. Zmuszam się, by iść powoli, chociaż całe ciało krzyczy, żeby wydostać się stamtąd szybko, jak tylko się da, żeby biec w górę schodów, uciec z tego domu i nigdy tutaj już nie wrócić".

Emma Ångström w sposób niezawodny operuje filozofią smaku. Kiedy nie opuszczało mnie mylne przekonanie, że nic mnie nie zaskoczy, nagle podsuwaną miałam "poszlakę", by zgubić orientację w terenie. Mój mózg odnotował głęboką trwogę, co tylko udowadnia, że po mistrzowsku odbyła się manipulacja neuroprzekaźnikami. Thriller pożarł mnie do samego szpiku kości.

"Wspaniała śmierć" ożyła w mojej głowie. Zwykły szelest kartek, dźwięki uderzających kropel deszczu o szybę, głuchy szept wiatru i nieistniejący cichy zgrzyt otwieranych drzwi... gdy nikogo nie było w domu, nagle stały się wyjątkowo obrazowe.

Autorka recenzji: Monika Wojda