Hohlbein Wolfgang
Anubis

Za długie.

Nie mam nic przeciwko książkom przekraczającym 500 stron (tu jest ich prawie 650) o ile jest to zrobione po coś. A tutaj mam wrażenie, że wycięcie kilku fragmentów, uwydatniłoby tylko wątek główny.

Mamy zatem dwóch kolegów ze studiów, których coś poróżniło; jeden wybrał pracę na Uniwersytecie, drugi – własne badania. Po latach Mogens VanAndt, profesor uniwersytecki, dostaje telegram z propozycją pracy, nie wie jednak ani jakiego rodzaju owa praca miałaby być, ani kto miałby być jego pracodawcą. W ustalonym terminie u drzwi jego, wynajmowanego, pokoju pojawia się nie kto inny, jak jego kolega ze studiów, Jonathan Graves. Mimo niechęci, Mogens zgadza się przyjąć ofertę pracy, nadal jedna nie wiedząc co będzie robił. Pitu pitu, akcja sobie płynie, czekam na moment kulminacyjny, po czym nie wiem, czy on już nastąpił czy jeszcze nie.

Spodziewałam się, po przeczytaniu tyłu okładki, że badacze znajdą drzwi do krainy zmarłych, i że tam się rozegra jakaś fantastyczno-sensacyjna akcja z udziałem Anubisa i jego boskich kolegów po fachu – no niestety. Dwóch Badaczy schodzi pod ziemię, do odkrytych tam przez Gravesa komnat z hieroglifo-podobnymi znakami, posągami i innymi niewspółczesnymi zdobieniami. Schodzą, wchodzą, coś podrapią, pokłócą się, Mogens co i rusz stwierdza, że już nie będzie z Gravesem pracował, bo po pierwsze – wciąż nie wie czego oni szukają, a po drugie, coś mu nie gra ogólnie, po czym zmienia zdanie i jednak zostaje. Grzebanina postępuje, pojawia się presja czasu związana z pełnią księżyca, która potem zmienia się na niespotykany układ planet, otwierający owe wrota; pod dziwnym pretekstem zjawia się na tych wykopaliskach także kobieta wynajmująca Mogensowi pokój, gdy ten pracował na Uniwersytecie i już z nimi zostaje – przecież gosposia jak nikt inny przydaje się podczas wykopalisk. Nie wiem dlaczego żaden z Naukowców nie potrafił jej skłonić do pozostania na górze, w obozie, więc towarzyszy im także podczas wyprawy głównej, podczas momentu kulminacyjnego, jeśli moment „znalazłem wrota, widziałem co tam jest, ale wam nie powiem” można uznać za moment kulminacyjny. Innego nie ma.

Czekałam na pojawienie się staroegipskich bóstw, bo skoro tytuł głosi „Anubis” to pojawić się powinny, i owszem, pojawiły się – raz, ucinając sobie krótki spacer w pobliżu ukrywających się naszych głównych bohaterów; czekałam na spektakularne rozwiązanie tajemnicy związanej z powodem kłótni obu panów – i niby się rozwiązała, ale jakoś nie do końca. I oszczędzając innym czasu oczekiwania: jeśli ktoś czeka na konkretną odpowiedź co jest za bramą, to może się zawieść.

Ogólnie czyta się sprawnie, tekst wciąga, mimo, że historia, po wstępie, jest trochę płaska; to co mi bardzo przeszkadzało to imię głównego bohatera: Mogens – aż się prosi, żeby wrzucić pomiędzy „o” i „g”, „r”, tworząc „Morgens”, co i tak samoistnie się działo podczas czytania. Do tego strony w książkach są stylizowane w obramowaniu na dokumenty nienowe, zażółcenia i wyblakłe hieroglify rzucają się w oczy, często odwracając uwagę od tekstu. Podsumowując: kultową pozycją „Anubis” się dla mnie nie stanie, ale następną książkę Autora przeczytam. 

średnia ocena:
oceń utwór:
Dodaj artykuł do:
(dodano 01.10.2011 autor: luiza.orsi)
Dział literatura
Tagi: anubis, hieroglif, cywilizacja
KOMENTARZE:
Aby dodać komentarz musisz się zalogować
Logowanie
Po zalogowaniu będziesz mieć możliwośc dodawania swojej twórczości, newsów, recenzji, ogłoszeń, brać udział w konkursach, głosować, zbierać punkty... Zapraszamy!
REKLAMA
UTWORY OSTATNIO DODANE
RECENZJE OSTATNIO DODANE
OGŁOSZENIA OSTATNIO DODANE
REKOMENDOWANE PREMIERY
1
Konrad Imiela
2
Robert Traczyk
3
Weronika Zajkowska
4
Norbert Bajan
5
Jacek Mikołajczyk
6
Natalia Korczakowska
7
Ewa Platt
8
Krzysztof Garbaczewski
9
Krzysztof Pastor
10
Richard Chappell
REKLAMA
ZALINKUJ NAS
Wszelkie prawa zastrzeżone ©, irka.com.pl
grafika: irka.com.pl serwis wykonany przez Jassmedia