Marquez Gabriel Garcia
Sto lat samotności

Otóż i prawdziwe wyzwanie! Na książki Marqueza trafiłam przypadkiem – przez znajomego, który wymienił się ze mną na podróż pociągiem „Miłością w czasach zarazy”, i tak się zaczęła moja sympatia do, nie ma co ukrywać, specyficznego stylu Autora.

Czy pisze fajnie? Nie. Czy pisze prosto? Nie. Czy jego książki połyka się jednego wieczora? Nie (można, ale istnieje zagrożenie kłopotami natury zdrowotnej). Więc co w nich jest takiego, że ciągle przybywa czytelników? Są po prostu fascynujące. Treści są przemyślane choć lekko… dziwne (wiem, że słowo „dziwne” nie należy raczej do elity epitetów, ale tutaj pasuje idealnie). Nie jest problemem napisanie romansu czy kryminału, o fantastyce nie mówiąc – ale to, co się dzieje w „Sto lat samotności”… A dzieje się, oj dzieje.

O czym jest? Mówiąc najkrócej i najtrafniej – o życiu. A także o rodzinie, o relacjach, o wyborach i ich konsekwencjach, o swoim miejscu w świecie. I o samotności.

Dlaczego jest ona uważana za tak trudną? Raczej nie za treść, gdyż ciężkość treściowa zależy od czytelnika, i to, co dla jednego jest nie do przejścia, dla innego będzie „bułką z masłem” – choć może i też po części za nią. Ten, kto się trochę orientuje w tematyce religijnej (chrześcijaństwo) czy w XIX/XX wiecznej historii, na pewno wyniesie z czytania więcej, niż ci, którzy takiej wiedzy nie posiadają, gdyż są tam sprytnie wmieszane wydarzenia rzeczywiste czy nawiązania do Biblii. Ale wg mnie główna trudność leży w imionach bohaterów. Imionach – nie wiem dlaczego użyłam liczby mnogiej – w zasadzie wszyscy członkowie linii noszą to samo imię, więc… No cóż. Świetny pomysł, Senor Marquez, żeby przyprawić czytelnika o atak nerwicy.

Książka wciąga. Początki mogą być trudne, ale jak się już Czytelnik oswoi ze stylem, zostaje wessany w zwykłą-niezwykłą rodzinną historię.

I na koniec rada dla osób, które jeszcze czytać nie zaczęły (lub są gdzieś przy początku) – weźcie kartkę papieru (sporą kartkę) i zacznijcie rozpisywać (rozrysowywać) powiązania pojawiających się bohaterów głównej linii. Ja tak nie zrobiłam i niestety straciłam trochę (!) czasu na wertowanie poprzednich stron, żeby się upewnić, że Jose o którym czytam jest właśnie tym, o którym myślę, że czytam. I różnie się okazywało… 

średnia ocena:
oceń utwór:
Dodaj artykuł do:
(dodano 12.10.2011 autor: luiza.orsi)
Dział literatura
Tagi: marquez, buendia, macondo, powieść iberoamerykańska, recenzja
KOMENTARZE:
Aby dodać komentarz musisz się zalogować
Logowanie
Po zalogowaniu będziesz mieć możliwośc dodawania swojej twórczości, newsów, recenzji, ogłoszeń, brać udział w konkursach, głosować, zbierać punkty... Zapraszamy!
REKLAMA
UTWORY OSTATNIO DODANE
RECENZJE OSTATNIO DODANE
OGŁOSZENIA OSTATNIO DODANE
REKOMENDOWANE PREMIERY
1
Konrad Imiela
2
Robert Traczyk
3
Weronika Zajkowska
4
Norbert Bajan
5
Jacek Mikołajczyk
6
Natalia Korczakowska
7
Ewa Platt
8
Krzysztof Garbaczewski
9
Krzysztof Pastor
10
Richard Chappell
REKLAMA
ZALINKUJ NAS
Wszelkie prawa zastrzeżone ©, irka.com.pl
grafika: irka.com.pl serwis wykonany przez Jassmedia