Neil Gaiman
Koralina

Recenzję „Koraliny” miałam napisać zaraz po przeczytaniu powieści, ale tyle rzeczy zaczęło dziać się w moim życiu, że zupełnie wyleciała mi ona z głowy. Prawdopodobnie z pisaniem recenzji też mi się nie spieszyło z tego powodu, że książka wcale nie przypadła mi do gustu. Fakt, lubię twórczość Neila Gaimana, ale „Koralina” zupełnie mu się nie udała.

Na przeczytanie „Koraliny” miałam ochotę od dawna, a czytanie pozytywnych recenzji oraz opinii innych czytelników tylko wzmagały chęć do wejścia w świat małej bohaterki. Nareszcie, po długim oczekiwaniu w ogonku bibliotecznym doczekałam się i… Bardzo się rozczarowałam.

Główną bohaterką powieści jest mała dziewczynka, która wraz z rodzicami wprowadza się do dużego, starego domu na przedmieściach miasta. Rodzice Koraliny są tak pochłonięci swoją pracą, że dziewczynka postanawia sama znaleźć sobie zajęcie. Podczas zwiedzania domu poznaje ‘dziwnych’ sąsiadów: starca, usiłującego nauczyć swoje myszy śpiewu i tańca, oraz dwie emerytowane aktorki. Mała Koralina, jak niemalże każde dziecko, ma duszę odkrywcy – nic, więc dziwnego, że pewnego dnia odkrywa w salonie tajemnicze drzwi, za którymi znajduje się ceglana ściana. Do czasu. Pewnej nocy Koralina trafia do magicznej krainy po drugiej stronie tajemniczych drzwi. Kraina ta jest zamieszkana przez groteskowe odbicia mieszkańców nowego domu dziewczynki.
Skąd to znamy?
Gaiman ‘zerżnął’ pomysł od Charlesa Dodgsona, znanego bardziej jako Lewis Carroll, autora „Alicji w Krainie Czarów”. Jednak, zamiast magicznej Krainy Czarów mamy tu do czynienia z Krainą Koszmarów. Kto chciałby żyć w koszmarze? Na pewno nie główna bohaterka. Mimo kuszenia ‘drugiej matki’, Koralina wraca do swojego świata tylko po to, żeby przekonać się, że jej rodzice zniknęli, a nikt oprócz niej tego nie zauważa. Dziewczynka zaczyna rozumieć, że jeśli chce ich odzyskać, musi uratować ich sama. Bez niczyjej pomocy.

Książkę męczyłam długo. Zdecydowanie za długo.
Męczyłam ją niemalże tydzień, mimo, że ma jakieś sto siedemdziesiąt stron.
Gdzie te elementy baśni, horroru? Gdzie ten magiczny klimat?
Odpowiedź (przynajmniej dla mnie) jest, jednoznaczna: nie ma! Nie tutaj!
Koralina nie ma magicznych mocy ani tajemniczych artefaktów, a jej jedynym towarzyszem podczas misji ratunkowej jest czarny kocur. Nic pociągającego.

Może, jakbym miała dziesięć lat to książkę pochłonęłabym z wypiekami na twarzy i szeroko otwartymi oczami śledziłabym przygody Koraliny. Niestety, mam o niecałe trzynaście lat więcej i powieść o nieustraszonym dziecku ratującym swoich rodziców, które tak po prawdzie mają swoją pociechę gdzieś, wcale mnie nie oczarowała, wręcz przeciwnie, zanudziła. Podczas lektury „Koraliny” nie raz miałam ochotę rzucić książkę w kąt i już do niej nie wracać. Niesamowite, jak tak wybitny pisarz mógł popełnić takie ‘fopaux’. Nie ukrywam, jestem rozczarowana i to niesamowicie.

„Koralina” nie przyniesie dorosłemu czytelnikowi żadnej rozrywki, ale dziesięciolatkowi powinna przypaść do gustu.

średnia ocena:
oceń utwór:
Dodaj artykuł do:
(dodano 15.10.2011 autor: indyvidualna)
Dział literatura
Tagi: Koralina, recenzja
KOMENTARZE:
Aby dodać komentarz musisz się zalogować
Logowanie
Po zalogowaniu będziesz mieć możliwośc dodawania swojej twórczości, newsów, recenzji, ogłoszeń, brać udział w konkursach, głosować, zbierać punkty... Zapraszamy!
REKLAMA
UTWORY OSTATNIO DODANE
RECENZJE OSTATNIO DODANE
OGŁOSZENIA OSTATNIO DODANE
REKOMENDOWANE PREMIERY
1
Konrad Imiela
2
Robert Traczyk
3
Weronika Zajkowska
4
Norbert Bajan
5
Jacek Mikołajczyk
6
Natalia Korczakowska
7
Ewa Platt
8
Krzysztof Garbaczewski
9
Krzysztof Pastor
10
Richard Chappell
REKLAMA
ZALINKUJ NAS
Wszelkie prawa zastrzeżone ©, irka.com.pl
grafika: irka.com.pl serwis wykonany przez Jassmedia