Literaturę dla młodzieży opanowały wampiry i ich sentymentalne połówki, których nie da się polubić. Co najwyżej znienawidzić i to taką czystą, szczerą nienawiścią. Wampiry wykreowane w najnowszych powieściach na romantyczne dzieciaki, które tak naprawdę nie wiedzą, czego chcą (mimo tysiąca lat życia) całkowicie mi obrzydły, nic, więc dziwnego, że gdy znalazłam w mojej miejskiej bibliotece powieść Kim Harrison, w której owe przesłodzone wampirze karykatury nie występują bez wahania postanowiłam zabrać ją do domu. Szkoda tylko, że czytanie owej pozycji przyprawiło mnie do ziewania, a nie wstrzymywania oddechu z powodu niesamowitych zwrotów akcji.
Akcja powieści zaczyna się w chwili, gdy Madison Avery i jednocześnie główna bohaterka „Umarli czasu nie liczą” jest od kilku miesięcy martwa i próbuje uporządkować swoje nieżycie, bo nie czarujmy się, ale człowiek bez ciała nie ma prawa żyć, a co dopiero porządkować czegokolwiek. Dziewczynie, a raczej temu, co po niej zostało, pomaga przystojny Żniwiarz Światła, notabene poznany w opowiadaniu zawartym w antologii pod tytułem „Bale maturalne z piekła”.
Wracając do żniwiarza – jak dla mnie to facet z kosą podczas sianokosów na wsi, a nie anioł. O czym myślała autorka, kiedy wymyśliła tę nazwę? Grosz za jej myśli!
Barnaba, bo takim oryginalnym imieniem ochrzciła go pani Harrison, próbuje nauczyć Madison pośmiertelnej egzystencji. Niestety, ich wspólne wysiłki idą na marne. W sumie, czego można było się spodziewać po zakompleksionej, płaskiej jak deska, fioletowłosej panience przezywanej w szkole dziwolągiem? Ano, niczego.
Mało tego, podczas ich pierwszej wspólnej akcji okazało się, że panna Avery jest w śmiertelnym niebezpieczeństwie: jej niedawny oprawca nie spocznie, dopóki nie zniszczy duszy Madison.
Niby wszystko jasne, ba, nawet klarowne, ale żeby zrozumieć w pełni fabułę trzeba nie lada skupienia. Niestety, nie dotarłam do opowiadania z książki „Bale maturalne z piekła” i nie zdołałam do końca zrozumieć fabuły powieści. Cóż, autorka założyła, że wszyscy, którzy sięgną po dalsze losy panny Avery są już po lekturze opowiadania „Madison Avery i Żniwiarz Ciemności” i tylko skrótowo streściła okoliczności śmierci bohaterki w mikroskopijnym prologu.
Książka stanowi coś na wzór podręcznika quasi-angelologii dla nastolatków hołdujących styl scene. Autorka przedstawia czytelnikom dwa rodzaje lub podgatunki (zwał jak zwał) Żniwiarzy: Światła – zwolenników wolnej woli i ochroniarzy niewinnych ludzkich istnień i Ciemności, którzy zamiast służyć złu, wierzą w przeznaczenie i usuwają osoby, które zagrażają światu. Pozostała część powieści jest mało twórcza i zatrważająca swoim niepotrzebnym skomplikowaniem, które psuje odbiór książki. Mało tego! Czytelnik jest zmęczony opisami niekończącej się anielskiej hierarchii stworzonej przez Harrison i szybko się nudzi czytając suche, puste fakty.
Główni bohaterowie są okaleczeni. W jaki sposób? Nie posiadają wyrazistych charakterów. Przypominają bezmyślne marionetki, które bezwolnie wykonują polecenia autorki. Madison nie da się polubić: jest marudna i samolubna. Najpierw ona, potem cała reszta. Czy można polubić kogoś takiego? Zdecydowanie nie.
Barnaba przypomina zmęczonego życiem pesymistę, a Josh – jak na przystojniaka i sportowca przystało – nie grzeszy inteligencją. Za to czarne charaktery są przesiąknięte złem do szpiku kości, wskutek czego przypominają chorych psychicznie morderców bez sumienia. Nie ma to jak tak gigantyczny rozrzut w doborze bohaterów i ich osobowości.
Powieść nie posiada zalet, a jeśli posiada to najwyraźniej jestem ślepa i ich nie widzę. Zamiast być wciągająca książka jest skomplikowana i schematyczna. Fascynujących, wciągających i romantycznych wątków brak. Zamiast tego mamy tutaj puste dialogi, mdłych bohaterów i brak jakichkolwiek relacji międzyludzkich.
Tylko ja, ja i jeszcze raz. Coś jeszcze? Ach tak, JA!
Najbardziej boli niedopracowany wątek fantastyczny, który w moich oczach dyskwalifikuje ową pozycję i nigdy nie postawiłabym jej na półce z literaturą fantasy.
„Umarli czasu nie liczą” mocno mnie zawiodła. Już dawno nie czytałam tak kiepskiej powieści z tak niskim poziomem literackim. „Umarli czasu nie liczą” pokazują, że rynek wydawniczy dla nastolatek stawia na ilość, nie na jakość i takich powieści będzie coraz więcej. Automatycznie wzrośnie też wskaźnik fanek takiej ‘literatury’. Pozostaje mi tylko wierzyć, że owe fanki z czasem sięgną po coś ambitniejszego i pozostawią te wątpliwej jakości powieścidła.
Powieść Kim Harrison nie przekonała mnie i po drugi tom przygód Madison nie sięgnę, ale jeśli ktoś lubi skomplikowane powieści z niedopracowanymi wątkami fantastycznymi i sztucznymi bohaterami w roli marionetek to serdecznie polecam.
Umarli czasu nie liczą
Autor: Kim Harrison
Wydawnictwo Amber, luty 2010
ISBN:978-83-241-3605-6
Liczba stron:304
Wymiary:130 x 205 mm
Utwór | Od |
| 1. Inne historie | gaba |
Utwór | Od |
| 1. W bezkresie niedoli | ladyfree |
| 2. było, jest i będzie | ametka |
| 3. O Tobie | ametka |
| 4. Świat wokół nas | karolp |
| 5. Kolekcjonerka (opko) | will |
| 6. alchemik | adolfszulc |
| 7. taka zmiana | adolfszulc |
| 8. T...r | kid_ |
| 9. przyjemność | izasmolarek |
| 10. impresja | izasmolarek |
Utwór | Od |
| 1. Sprzymierzeniec | blackrose |
| 2. Podaruję Ci | litwin |
| 3. test gif | amigo |
| 4. Primavera_AW | annapolis |
| 5. Melancholia_AW | annapolis |
| 6. +++ | soida |
| 7. *** | soida |
| 8. Góry | amigo |
| 9. Guitar | amigo |
| 10. ocean | amigo |
Recenzja | Od |
| 1. Zielona granica | irka |
| 2. Tajemnice Joan | wanilia |
| 3. Twój Vincent | redakcja |
| 4. "Syn Królowej Śniegu": Nietzscheańska tragedia w świecie baśni | blackrose |
| 5. Miasto 44 | annatus |
| 6. "Żywioł. Deepwater Horizon" | annatus |
| 7. O matko! Umrę... | lu |
| 8. Subtelność | lu |
| 9. Mustang | lu |
| 10. Pokój | martaoniszk |