Andrzej Pilipuk
Kroniki Jakuba Wędrowycza

 Jakub Wędrowycz to wyjątkowo barwna postać. Najlepszy cywilny egzorcysta w kraju, specjalista od wypędzania złych duchów i zjaw. Bimbrownik, pijak, kłusownik, biedak. Skończył tylko trzy klasy podstawówki, "jeszcze za cara". Niektórzy powiedzieliby, że to zwykły menel. Zazwyczaj prymitywny i głupkowaty, ma przebłyski niesamowitej inteligencji, sprytu i intuicji. A także sporo szczęścia.
Jakub mieszka we wsi Stary Majdan, zanurzony w przerysowanych przez autora polskich realiach. Wieś jest uboga, ludzie prości, a perspektyw brak. Polacy-którzy-potrafią, omijający często bezsensowne prawo, szydzący z policji i urzędników. I oczywiście pijący.
   "Kroniki Jakuba Wędrowycza" to pierwszy z sześciu tomów opowiadań o egzorcyście-amatorze. Siódmy jest obecnie w przygotowaniu. "Kroniki.." składają się z piętnastu opowiadań.
   Do czytania podeszłam ze sporą dozą sceptyzcyzmu. Po pierwszych kilku stronach moje mało optymistyczne przewidywania zaczęły się potwierdzać. Książka napisana jest potocznym językiem, który nie bardzo przypadł mi do gustu. Każde z opowiadań ma swobodną strukturę, a często brak jakiejkolwiek konkluzji czy morału. Wydaje się, że kolejne opowieści są ułożone w losowej kolejności, trudno połączyć je w spójną całość. Humor i żarty na niskim poziomie - bimber, pijactwo, alkoholowe omamy, a także brud, bieda i polowanie na psy, by później przygotować z nich obiad. Żenada.
   Mam wrażenie, że "Kroniki Jakuba Wędrowycza" albo się uwielbia, albo uznaje za bezwartościową lekturę.
   Mimo niechęci dobrnęłam do końca. Co ciekawe przy trzecim czy czwartym opowiadaniu lektura zaczęła sprawiać mi radość. Język przestał przeszkadzać, a żarty, choć nadal prymitywne, śmieszyły. Przestałam szukać sensu w przygodach głównego bohatera, a zaczęłam dobrze bawić się czytając o seriach nieprawdopodobnych zbiegów okoliczności, świecie ponurym i smutnym, który tylko wyobraźnia, wspomagana alkoholem jest w stanie uczynić znośnym. Sam Jakub stał się sympatyczny i bliski, mimo wielu wad. Być może przyzwyczaiłam się do specyficznego stylu Pilipiuka. A lekturę porównać można do żartu, który staje się śmieszny dopiero kiedy usłyszy się do po raz dziesiąty.
   Co by o "Kronikach..." nie mówić, nie jest to lektura "głeboka". Polecam do poczytania w wolnym czasie, na wakacjach, dla rozrywki. Bo moim zdaniem niczego więcej nie można się w niej doszukać.

Wydawca: Fabryka Słów
Rok wydania: 2002
Liczba stron: 288
ISBN: 978-83-7574-556-6

średnia ocena:
oceń utwór:
Dodaj artykuł do:
(dodano 12.12.2011 autor: szy)
Dział literatura
Tagi: kroniki jakuba wędrowycza, pilipuk
KOMENTARZE:
Aby dodać komentarz musisz się zalogować
Logowanie
Po zalogowaniu będziesz mieć możliwośc dodawania swojej twórczości, newsów, recenzji, ogłoszeń, brać udział w konkursach, głosować, zbierać punkty... Zapraszamy!
REKLAMA
UTWORY OSTATNIO DODANE
RECENZJE OSTATNIO DODANE
OGŁOSZENIA OSTATNIO DODANE
REKOMENDOWANE PREMIERY
1
Konrad Imiela
2
Robert Traczyk
3
Weronika Zajkowska
4
Norbert Bajan
5
Jacek Mikołajczyk
6
Natalia Korczakowska
7
Ewa Platt
8
Krzysztof Garbaczewski
9
Krzysztof Pastor
10
Richard Chappell
REKLAMA
ZALINKUJ NAS
Wszelkie prawa zastrzeżone ©, irka.com.pl
grafika: irka.com.pl serwis wykonany przez Jassmedia