Andrzej Pilipiuk
Kuzynki

Katarzyna Kruszewska jest młodą informatyczką, pracownicą CBŚ. Specjalistka od elektroniki i nowoczesnych gadżetów, zainteresowana psychologią. Przy okazji prowadzonego przez siebie projektu stworzenia ogólnopolskiej bazy danych bada historię własnej rodziny. Odkrywa, że jedna z jej kuzynek, Stanisława Kruszewska, pojawia się na portretach i zdjęciach z okresu co najmniej 400 lat. Z zapałem zaczyna rozszyfrowywać zagadkę tajemniczej kobiety.

Stanisława Kruszewska pracuje jako nauczycielka języka francuskiego i wychowania fizycznego w jednym z krakowskich prywatnych liceów. Świetnie wykształcona i inteligentna roztacza wokół siebie aurę elegancji. Dużo podróżowała, zna kilkanaście języków, świetnie posługuje się bronią i cieszy się niezwykłą kondycją fizyczną. Jak to możliwe by zaledwie dwudziestoletnia kobieta miała tak rozległą wiedzę i doświadczenie życiowe?

Monika Stiepankovic jest 16-letnią dziewczyną o tajemniczej przeszłości. Bystra, nadzwyczaj samodzielna, pełna zapału do nauki. Trafia do liceum, w którym uczy Stanisława. Kobieta szybko orientuje się, że jej uczennica nie jest zwyczajną nastolatką.

W jaki sposób splotą się losy tych wyjątkowych kobiet? Jak wiele mają ze sobą wspólnego i ile tajemnic przed sobą odkryją? Czy uda im się pokonać wspólnych wrogów?

Pomysł Pilipiuka jest interesujący, naszkicowany z fantazją i rozmachem. Daje pole do literackiego popisu. Niestety autor dość szybko z tego pola się wycofuje. W moim odczuciu potencjał historii nie został w pełni wykorzystany.

Fabuła pozostawia wiele do życzenia. Aż roi się od nielogiczności, niedociągnięć i porzuconych, niedokończonych wątków. Akcja rozwija się szybko i dynamicznie dzięki czemu powieść jest wciągająca i przyjemnie się ją czyta. Odniosłam jednak wrażenie, że autor w pewnym momencie nie miał pomysłu "co dalej" i ciągnął ją trochę na siłę, gubiąc motyw przewodni. W efekcie całość prezentuje się płasko i mało zwięźle. Brakowało mi głębszego przesłania, ciekawych odniesień, aluzji czyli kolokwialnego "drugiego", a może i "trzeciego dna". U Pilipiuka dno znalazłam tylko jedno.

Postacie niestety nie prezentują się lepiej. Chociaż bohaterki pochodzą z zupełnie różnych środowisk, każda ma inne doświadczenia, przeżycia i historię, wszystkie przedstawione są bardzo podobnie. Są nieskazitelne - piękne, inteligentne, wykształcone i młode. Przestrzegają zasad moralnych, dobrze się ubierają i budzą powszechny szacunek. Jakby tego było mało potrafią posługiwać się bronią. Wydają się wpadać jedynie na dobre pomysły i nigdy nie mieć wątpliwości. Problemy emocjonalne czy nawet zły nastrój są im obce. Zdyscyplinowane, nieugięte, pracowite, nie tracą głowy w żadnej sytuacji. Superbohaterki. Tak idealne, że trudno się z nimi zidentyfikować.

I chociaż Pilipiuk pisze o kobietach są one dziwnie... męskie. Skupione na działaniu, bezwzględnie dążące do celu. Ich emocje, głębsze motywacje, subtelne odcienie relacji, którą między sobą budują, są pomijane. Zabieg ten mógł być zamierzony - podkreśla inność i wyjątkowość bohaterek. .

"Kuzynki" to książka dla młodzieży. Mam wrażenie, że autor wykorzystał swoje bohaterki, by wypowiadały kwestie zgodne z jego światopoglądem. Współczesny świat opisuje negatywnie - ludzie są rozleniwieni, na niskim poziomie intelektualnym, zapatrzeni w telewizory. Stanisława Kruszewska stara się wykrzesać coś z uczennic, które są w bardzo złej kondycji fizycznej, nieciekawe świata, apatyczne. Przez tekst przebija tęsknota za Polską szlachecką, "starymi dobrymi czasami" dyscypliny, wszechstronnego rozwoju i hartu ducha. Czy te wstawki miały posiadać walor edukacyjny? Nie sądzę, by młodzież z radością wyrzekła się własnych czasów, by wykonywać mordercze ćwiczenia fizyczne, uczyć się posługiwać bronią oraz budować szałasy w lesie...

To, co podobało mi się najbardziej w "Kuzynkach", to opisy historyczne. Broni, portretów, sposobów warzenia piwa, a nawet chorób. Rzeczywiście można przenieść się w przeszłość i poczuć smak dawnych czasów. Te fragmenty są niezwykle przyjemnymi wstawkami, dzięki którym zatapiałam się w przestawiony świat, który nagle wydawał się realny. Autor oprowadza nas również po ulicach współczesnego Krakowa. Rozpoznawanie opisywanych w powieści miejsc jest prawdziwą frajdą.

Neutralny i poprawny język, którym autor sprawnie operuje, sprzyja szybkiemu czytaniu i gładkiemu prześlizgiwaniu się przez fabułę.

"Kuzynki" są pierwszą częścią trylogii o Kruszewskich. Wiele osób twierdzi, że najlepszą. Osobiście nie mam zdania, bo nie sięgnęłam po kolejne tomy.

Czy polecam? Powiem tak: czasu spędzonego na czytaniu "Kuzynek" nie uznaję za stracony. Jest to lekka i przyjemna rozrywka, momentami niezwykle wciągająca. Na pewno nie lektura obowiązkowa.
 

Wydawnictwo: Fabryka Słów
Seria: Bestsellery Polskiej Fantastyki
Rok wydania: 2003
Liczba stron: 295
Wymiary: 120 x 195 mm
ISBN: 83-89011-13-1

średnia ocena:
oceń utwór:
Dodaj artykuł do:
(dodano 13.12.2011 autor: szy)
Dział literatura
Tagi: kuzynki,pilipiuk
KOMENTARZE:
Aby dodać komentarz musisz się zalogować
Logowanie
Po zalogowaniu będziesz mieć możliwośc dodawania swojej twórczości, newsów, recenzji, ogłoszeń, brać udział w konkursach, głosować, zbierać punkty... Zapraszamy!
REKLAMA
UTWORY OSTATNIO DODANE
RECENZJE OSTATNIO DODANE
OGŁOSZENIA OSTATNIO DODANE
REKOMENDOWANE PREMIERY
1
Konrad Imiela
2
Robert Traczyk
3
Weronika Zajkowska
4
Norbert Bajan
5
Jacek Mikołajczyk
6
Natalia Korczakowska
7
Ewa Platt
8
Krzysztof Garbaczewski
9
Krzysztof Pastor
10
Richard Chappell
REKLAMA
ZALINKUJ NAS
Wszelkie prawa zastrzeżone ©, irka.com.pl
grafika: irka.com.pl serwis wykonany przez Jassmedia