Ci, którzy mnie znają, bądź czytają wiedzą doskonale, że jestem fanką wampirów, ale… Nie wiecie, że moją prawdziwą miłością są anioły. Upadłe czy kąpiące się w łasce, to bez znaczenia. Anioły są idealnym materiałem na książkę, bo przy obecnej modzie na krwiopijców skrzydlaci nie są aż tak popularni. Miłością do aniołów zapałałam po lekturze powieści Terakowskiej Tam gdzie spadają anioły, a kilka miesięcy po przeczytaniu historii dziewczynki i jej okaleczonego stróża poznałam innych skrzydlatych i jak wielkie było moje zdziwienie, kiedy aniołowie z powieści Siewca wiatru Kossakowskiej byli tak bardzo różni od moich wyobrażeń, które były dość naiwne. Po przeczytaniu Siewcy… dorwałam Kłamcę Ćwieka i bez reszty zakochałam się w archaniele Gabrielu.
Jako człowiek uzależniony od skrzydlatych zaczęłam znosić do domu powieści o tych cudownych istotach. Kiedy na półkach księgarń pojawiła się powieść Ja, diablica Miszczuk odpuściłam ją sobie i to bez większego żalu. Dlaczego? Po Wilku, który był książką koszmarną stwierdziłam, że już nigdy więcej nie sięgnę po powieść mojej rówieśniczki. Jednak po gorących namowach mojej koleżanki stwierdziłam, że spróbować nie zaszkodzi i wypożyczyłam Ja, diablicę z biblioteki. Szczerze? Nie żałuję ani chwili, którą spędziłam w towarzystwie Wiktorii i Beletha.
Bohaterką powieści jest nie, kto inny jak tytułowa diablica. Ale zanim owa diablica diablicą się stała była zwykłą młodziutką studentką jednej z warszawskich uczelni. Wiktoria to dusza towarzystwa. Nic, więc dziwnego, że bohaterka ginie w okolicy Stodoły. Zostaje brutalnie zamordowana przez niekoniecznie zdrowego na umyśle mężczyznę. Wskutek owego zasztyletowania Wiktoria trafia do… Piekła, gdzie otrzymuje moc w postaci pięknego, czerwonego jabłka i staje się pełnoetatową diablicą, której zadaniem jest służenie Piekłu i Szatanowi oraz zdobywanie dusz dla Niższej Arkadii podczas targów z wysłannikiem Nieba. Opiekę nad początkującą potępioną roztacza przeuroczy upadły anioł, Beleth, który wprowadza Wiktorię w życie Los Diablos. Dziewczyna ma wszystko, czego dusza zapragnie: piękny dom na wybrzeżu, moc sprawczą (może wyczarować dosłownie wszystko) oraz klucz diabła, który umożliwia jej podróżowanie (coś w rodzaju teleportacji tylko bez tych wszystkich bajerów i fajerwerków) po Piekle i Ziemi. Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie fakt, że Wiktoria na Ziemi zostawiła swojego brata i Piotra, chłopaka, którego kocha już od roku. Bohaterka, nie mogąc pogodzić się z własną śmiercią postanawia, w przerwach od pracy w roli diablicy, wracać do Warszawy, żyć jakby nigdy nic się nie stało i zdobyć serce swojego ukochanego. Banał? Nie, nie… Do gry wkracza zakochany w Wiki, Beleth oraz jego najlepszy kumpel, Azazel pragnący zniszczyć ziemię. Co z tego wszystkiego wyniknie? Dowiecie się, gdy zajrzycie do powieści Miszczuk.
Sama nie wiem, co mam wam napisać o Ja, diablicy. Dlaczego? Jestem totalnie zachwycona powieścią. Już dawno nie zachłysnęłam się żadną książką tak jak tą. Miszczuk przez te kilka lat wyrobiła sobie świetny, lekki styl. Mało tego, Ja, diablica to popis wyobraźni tej młodziutkiej autorki. W życiu bym nie wpadła, żeby w tak cudowny i plastyczny sposób opisać Piekło, które w wyobrażeniach wielu z was jest najgorszym miejscem w świecie. Pewnie słysząc słowo „piekło” macie przed oczami rozchichotane diabły z widłami i buzujący ogień, prawda? Piekło Miszczuk jest totalnie inne: niesamowicie cudowne.
Bohaterowie są świetni. Roztrzepana Wiki, uroczy Beleth, ironiczny Azazel, kapryśna Kleopatra i flegmatyczny indywidualista Piotr. Czego chcieć więcej? Postaci są żywe, wprost tętniące życiem i poczuciem humoru. Naprawdę, po raz pierwszy w życiu polubiłam wszystkich bohaterów, bez żadnego wyjątku, a wątek romansowy powieści dodaje tylko ostrego smaczku Ja, diablicy. Poza tym, książkę się po prostu wcina. Akcja toczy się bardzo, bardzo szybko, a czytelnik nie ma szansy na choćby ziewnięcie, za to od czasu do czasu uśmiecha się do lektury, a nawet… Wybucha serdecznym śmiechem czytając kolejne perypetie sympatycznej diablicy i jej przyjaciół. Zaś pod koniec powieści można się nawet wzruszyć i doznać chwilowego bólu serca (rzecz jasna, z żalu).
Wiecie, że jestem kapryśna i mało, kiedy książka mi się podoba, ale Ja, diablica spełniła wszystkie moje osobiste warunki, jakie powinna spełniać dobra powieść z gatunku fantasy i zwyczajnie, po prostu mnie zauroczyła. Jeśli, więc macie jeszcze jakieś wątpliwości do tej powieści Miszczuk to mam nadzieję, że je rozwiałam i sięgnięcie po przygody Wiktorii. Na pewno się nie pożałujecie. Obiecuję.
Utwór | Od |
| 1. Inne historie | gaba |
Utwór | Od |
| 1. W bezkresie niedoli | ladyfree |
| 2. było, jest i będzie | ametka |
| 3. O Tobie | ametka |
| 4. Świat wokół nas | karolp |
| 5. Kolekcjonerka (opko) | will |
| 6. alchemik | adolfszulc |
| 7. taka zmiana | adolfszulc |
| 8. T...r | kid_ |
| 9. przyjemność | izasmolarek |
| 10. impresja | izasmolarek |
Utwór | Od |
| 1. Sprzymierzeniec | blackrose |
| 2. Podaruję Ci | litwin |
| 3. test gif | amigo |
| 4. Primavera_AW | annapolis |
| 5. Melancholia_AW | annapolis |
| 6. +++ | soida |
| 7. *** | soida |
| 8. Góry | amigo |
| 9. Guitar | amigo |
| 10. ocean | amigo |
Recenzja | Od |
| 1. Zielona granica | irka |
| 2. Tajemnice Joan | wanilia |
| 3. Twój Vincent | redakcja |
| 4. "Syn Królowej Śniegu": Nietzscheańska tragedia w świecie baśni | blackrose |
| 5. Miasto 44 | annatus |
| 6. "Żywioł. Deepwater Horizon" | annatus |
| 7. O matko! Umrę... | lu |
| 8. Subtelność | lu |
| 9. Mustang | lu |
| 10. Pokój | martaoniszk |