Haruki Murakami
Wszystkie boże dzieci tańczą

„Modliłem się o to, żeby złapać wysoką piłkę, a Bóg obdarzył mnie największym członkiem ze wszystkich” głosi cytat na okładce książki.

Murakami jak zwykle zaskakuje. Tym razem zabiera czytelników na spotkanie z Panem Żabą, który ratuje Tokio przed trzęsieniem ziemi, z młodym mężczyzną, którego biologicznym ojcem jest sam Bóg i z wieloma równie zagadkowymi postaciami. Prowadzi wąskimi ścieżkami wyobraźni i nieprawdopodobieństwa, które nieco zbliżają nas do odkrycia tajemnicy człowieczeństwa.

„Wszystkie boże dzieci tańczą” to zbiór sześciu krótkich opowiadań, wydany w Polsce w 2006 roku. Składają się na niego: „UFO ląduje w Kushiro”, „Krajobraz z żelazkiem”, „Wszystkie boże dzieci tańczą”, „Tajlandia”, „Pan żaba ratuje Tokio”, „Ciastka z miodem”.

Światy kreowane przez Murakamiego są niepowtarzalne. Rzeczywistość miesza się z wizjami, snami i wyobraźnią. Nie, to zupełnie inaczej. Fantazja jest nieodłączną częścią, drugą stroną rzeczywistości. Po prostu często o tym zapominamy.

Oniryczne wizje autora hipnotyzują i przyciągają. Wydaje się, że to, co nazywamy zwykle „realnością” jest dla niego jedynie wątłym odbiciem tego, co dzieje się w ludzkim wnętrzu.

We „Wszystkie boże dzieci tańczą” Murakami porusza problemy uniwersalne. Pisze o przyjaźni, dorastaniu, godzeniu się ze śmiercią oraz przeszłości, z którą trudno się rozliczyć. Każde opowiadanie jest inne, ale łączy je jeden motyw – trzęsienie ziemi w japońskim mieście Kobe. I chociaż bohaterowie tekstów są tak różni, wszyscy poszukują własnej tożsamości, mierzą się z lękami i dokonują swoistego podsumowania własnego życia.

Zbiór czytałam z dużą przyjemnością. Jedne teksty były lepsze, inne gorsze. Jednak w porównaniu z powieściami Murakamiego, jego opowiadania wypadają dość słabo. Jestem zdania, że ta krótka i oszczędna forma mu nie służy. Po lekturze miałam poczucie niedosytu. Dopiero zaczynałam zanurzać się w barwny świat stworzony przez autora, kiedy byłam z niego brutalnie wyrzucana. Dużo lepiej czytało mi się kilkusetstronicowe powieści, gdzie powoli poznajemy fantastyczną rzeczywistość.

„Wszystkie boże dzieci tańczą” uważam za jeden z gorszych utworów Murakamiego, które miałam okazję czytać. Co nie znaczy, że go nie polecam. Opowiadanie tytułowe oraz „Ciastka z miodem” są naprawdę dobre. Jednak jeśli to wasze pierwsze spotkanie z tym pisarzem, lepiej sięgnijcie po coś innego.


Wydawnictwo: Warszawskie Wydawnictwo Literackie MUZA SA
Miejsce wydania: Warszawa
Rok wydania: 2006
Tłumaczenie: Anna Zielińska-Elliott
ISBN 83-7319-827-X (oprawa broszurowa)
ISBN 83-7319-973-X (oprawa twarda)

średnia ocena:
oceń utwór:
Dodaj artykuł do:
(dodano 03.02.2012 autor: szy)
Dział literatura
Tagi:
KOMENTARZE:
Aby dodać komentarz musisz się zalogować
Logowanie
Po zalogowaniu będziesz mieć możliwośc dodawania swojej twórczości, newsów, recenzji, ogłoszeń, brać udział w konkursach, głosować, zbierać punkty... Zapraszamy!
REKLAMA
UTWORY OSTATNIO DODANE
RECENZJE OSTATNIO DODANE
OGŁOSZENIA OSTATNIO DODANE
REKOMENDOWANE PREMIERY
1
Konrad Imiela
2
Robert Traczyk
3
Weronika Zajkowska
4
Norbert Bajan
5
Jacek Mikołajczyk
6
Natalia Korczakowska
7
Ewa Platt
8
Krzysztof Garbaczewski
9
Krzysztof Pastor
10
Richard Chappell
REKLAMA
ZALINKUJ NAS
Wszelkie prawa zastrzeżone ©, irka.com.pl
grafika: irka.com.pl serwis wykonany przez Jassmedia