Alona Kimchi
Płacząca Zuzanna

Powieść „Płacząca Zuzanna” jest debiutem powieściowym Alony Kimchi – debiutem bardzo udanym, który przekazuje pozornie niezbyt ciekawą historię codzienności okraszoną niezwykle barwną analizą psychologii ludzkiego wnętrza, które potrafi stworzyć własny świat i w nim żyć.

Po książkę sięgnęłam trochę przypadkiem i musiałam się do niej początkowo przekonać. Opis wydawcy nie wydaje się, dla mnie, zachęcający, sugeruje powszednią historię o miłości, odnajdywaniu siebie, poszukiwaniu szczęścia - jakich dziesiątki na polskim rynku. Również pierwsze strony powieści były dla mnie mało porywające - przydługie opisy banalnych zdarzeń, nie wiadomo czemu mające służyć, w których można chwilami zgubić wątek, gdyż myśli mieszają się z kwestiami wypowiadanymi głośno, a wspomnienia z teraźniejszością, a do tego dziecinne spojrzenie na otaczający świat narratora – Zuzanny, które po prostu mnie drażniło.
Akcja powieści rozgrywa się na przedmieściach Tel Awiwu. Główna bohaterka ma 33 lata i nadal mieszka z matką, nie pracuje, zupełnie opiera się światu zewnętrznemu. Powieść opisuje moment przełomowy w życiu dziewczyny, kiedy wreszcie postanawia ona wziąć swój los we własne ręce i stawić czoła brutalnemu światu. Staje się to częściowo dzięki przedłużającej się wizycie przystojnego kuzyna z Ameryki, który burzy wszystkie mury, jakimi Zuzanna otoczyła się przez lata.
Kiedy udało mi się „przebrnąć” przez początkowe opisy, książka bardzo mnie wciągnęła. Nagle nudne historyjki nabrały zupełnie nowego wydźwięku, bo okazało się, że dla nadwrażliwej emocjonalnie głównej bohaterki są one całym życiem. Także sama Zuzanna zaczęła mi się jawić jako niesamowicie interesująca, barwna, nieprzewidywalna, pełna potencjału postać. Jej obsesje, których nie potrafi zupełni ukryć – obrzydzenie do wszystkiego związanego z cielesnością, człowieczeństwem objawiające się różnymi dziwnymi zachowaniami, naiwne pojmowanie rzeczywistości, poczucie winy związane z odczuwaniem względem kogoś miłości lub przyjaźni, a jednocześnie dostrzeganie wad i ułomności tej osoby, wieczny, prawie komiczny, wstyd za samą siebie. Sposób przedstawienia wypaczonej psychiki dziewczyny sprawił, że zaczęłam ją rozumieć, razem z nią przeżywałam kolejne „wyzwania” związane z każdym zwykłym dniem.
Książka stanowi, między innymi, studium relacji między matką a córką. Po śmierci ojca i męża, kobiety stworzyły misterną sieć całkowitego uzależnienia od siebie nawzajem. Działa ono w obie strony – wydawać by się mogło, że to Zuzanna wymaga opieki, bo nie potrafi sama na siebie zarobić ani podjąć żadnej decyzji - jednak w rzeczywistości jej matka cały czas uparcie broni takiego schematu, panicznie bojąc się samotności. Jej natychmiastowa reakcja odmowna na szansę wyjazdu (a tym samym usamodzielnienia) córki do szkoły profesjonalnego malarstwa i sztuki aż nazbyt wyraźnie o tym świadczy.
Zuzanna jako osoba interesująca i zaskakująca ani trochę mnie nie zawiodła. Przez całą książkę jesteśmy świadkami jej przemiany, jakby budzenia się ze snu. Okazuje się, że tak naprawdę nie jest ona bierną uczestniczką życia matki, zaczyna się buntować (czas najwyższy w jej wieku). Stwierdza też, że zawsze czuła się lepiej – silniejsza psychicznie – kiedy matka miała kryzys, a ona miała okazję i niejako konieczność wykazania się inicjatywą w działaniu, wreszcie postanawia to wykorzystać do poszukiwania własnego szczęścia. Siłę która drzemie w Zuzannie pomaga wydobyć Naor – Gość, czyli intruz, który za wszelką cenę usiłuje całkowicie „zniszczyć” jej dotychczasowe życie. Wreszcie udaje mu się skruszyć mur otaczający wewnętrzny świat dziewczyny. Odczuwa ona coraz większą fascynację Naorem, w końcu przyjaźń, miłość. Ale na tej sielance nie kończy się akcja, bo idealny, zdaniem naiwnej bohaterki, Gość, wcale nie jest spełnieniem wszystkich marzeń. Musi ona zmierzyć się z własnymi „zmorami”, zdecydować czy zawsze chce żyć tylko w swoim zamkniętym świecie czy może warto podjąć ryzyko stania się „normalną”. Tłem akcji są dość szczegółowo opisane wydarzenia społeczno – polityczne w Tel Awiwie, pokazane przez pryzmat rozmów i emocji matki oraz jej przyjaciół.
Lektura ambitna i poruszająca. Polecam.

Alona Kimchi
„Płacząca Zuzanna”
Wydawnictwo W.A.B., Warszawa 2006

średnia ocena:
oceń utwór:
Dodaj artykuł do:
(dodano 04.02.2012 autor: delilah)
Dział literatura
Tagi: Płacząca Zuzanna, Alona Kimchi, debiut, wydawnictwo W.A.B.
KOMENTARZE:
Aby dodać komentarz musisz się zalogować
Logowanie
Po zalogowaniu będziesz mieć możliwośc dodawania swojej twórczości, newsów, recenzji, ogłoszeń, brać udział w konkursach, głosować, zbierać punkty... Zapraszamy!
REKLAMA
UTWORY OSTATNIO DODANE
RECENZJE OSTATNIO DODANE
OGŁOSZENIA OSTATNIO DODANE
REKOMENDOWANE PREMIERY
1
Konrad Imiela
2
Robert Traczyk
3
Weronika Zajkowska
4
Norbert Bajan
5
Jacek Mikołajczyk
6
Natalia Korczakowska
7
Ewa Platt
8
Krzysztof Garbaczewski
9
Krzysztof Pastor
10
Richard Chappell
REKLAMA
ZALINKUJ NAS
Wszelkie prawa zastrzeżone ©, irka.com.pl
grafika: irka.com.pl serwis wykonany przez Jassmedia