Mrok pachnącej ziołami izby rozświetlają rubinowozłote języki ognia, które liżą namiętnie osmalone dno kociołka. W kociołku bulgocze wesoło ciecz, z której od czasu do czasu pojawiają się skrzydełka nietoperza, oko owcy czy ogon szczura. Nad miksturą pochyla się czarownica. Starsza, zgarbiona kobieta z pomarszczoną twarzą i mruczy nad wywarem tajemnicze zaklęcia. Na parapecie okna siedzi czarny kot i obserwuje swoją panią szmaragdowymi oczami. – w taki właśnie sposób wyobrażałam sobie czarownicę, jej izbę oraz wiernego towarzysz. Nie żadna młoda, ponętna dziewczyna, a właśnie stara pomarszczona kobieta, które znają wszystkie tajemnice świata i wszystkie zaklęcia.
Nic, więc dziwnego, że gdy zaczęłam czytać „Zapach spalonych kwiatów" autorki słynącej z serii „Błękitnokrwistych” (jeszcze nie zdążyłam się z owym cyklem zaznajomić) zamiast pomarszczonej, garbatej babci dostałam trzy atrakcyjne (każda na swój sposób) kobiety uprawiające troszkę inną magię niż ta, do której „przywykłam”.
„Zapach spalonych kwiatów” to opowieść o rodzinie czarownic: Joannie – spokojnej pani domu; powściągliwej i surowej bibliotekarce Ingrid oraz prześlicznej i nieco szalonej barmance Freyi. Kobiety mieszkają, w Nort Hampton, niewielkiej mieścinie, w której na dobrą sprawę nic, absolutnie nic się nie dzieje. Życie toczy się spokojnie, bez ekscesów czy skandali. Powiedziałabym, że jest tam wybitnie nudno. Trzy kobiety idealnie wmieszały się w społeczność miasteczka. Nikt nawet nie podejrzewa, że są one nieśmiertelnymi czarownicami, które mają zakaz uprawiania magii. Dlaczego? Tego nie mogę wam zdradzić. Cóż, życie bez magii dla czarownicy, nawet tak zrównoważonej jak Joanna wcale nie jest proste i przyjemne, dlatego też kobiety powolutku i niemalże niezauważalnie zaczynają łamać zakaz dany im przez Radę. Zaczyna się naprawdę niewinnie: Freya zaczyna tworzyć napoje miłosne i sprzedaje je, jako drinki w barze, Ingrid za pomocą czarów usuwa z kobiet mieszkających w miasteczku złą aurę, która blokuje dobrą energię, zaś Joanna ratuje przypalone ciasto na oczach synka sprzątaczki. To nic takiego, prawda? Zwykłe pomaganie innym i sprawianie im przyjemności. Niestety, złamanie zakazu niesie za sobą pewne przykre konsekwencje. Próbując pomóc mieszkańcom Nort Hampton panie Beauchamp sprowadziły na całą okolicę serię nieszczęść, które teraz muszą naprawić. W jaki sposób? O tym przekonacie się czytając najnowszą powieść Melissy De La Cruz.
Nie wiem jak mam ocenić tę powieść, a rzadko mi się to zdarza.
„Zapach spalonych kwiatów” to książka, w której od pierwszych stron wzbudziła u mnie dziwny niepokój. Atmosfera wyciekająca z kart jest przepełniona mrokiem i kiedy przewracałam kolejną kartkę spodziewałam się czegoś niedobrego. Pierwszy raz odczułam coś tak dziwnego podczas czytania książki. Owszem, czyta się naprawdę przyjemnie, bo autorka powoli stopniuje napięcie, a akcja rozkręca się z każdym kolejnym rozdziałem. Cruz skonstruowała zagmatwaną fabułę, w której brak jest łatwych rozwiązań. Poza tym jej bohaterowie są targani przeróżnymi uczuciami. Autorka przedstawiła rozpaczliwą samotność, niszczącą powoli, lecz sukcesywnie zazdrość, rozdarcie między miłością a pociągiem seksualnym, obezwładniający strach i przede wszystkim pokazała, że miłość, (w którą nie wierzę) ma najróżniejsze oblicza. Cruz nie stroni od erotyzmu. Miejscami aż wycieka on ze stron i niektórych może to zniesmaczyć.
Wszystko pięknie ładnie, ale…właśnie to ‘ale’ niesamowicie mnie dręczy, bo sama nie wiem, co w tej książce jest nie tak. Przecież ma w sobie wszystko, co cenię w powieściach tego typu: dobrą fabułę, akcję, magię, (którą czytelnik niemalże oddycha), ciekawych bohaterów (no dobra, niektórzy mnie niesamowicie irytowali, ale to normalne u takiej zrzędy jak ja), brak banalnych rozwiązań oraz tajemnicę i to nie jedną, a ja dalej nie jestem przekonana do „Zapachu spalonych kwiatów”. Może to ten niedosyt po zakończeniu powieści i moje dziwne odczucia rozwieją się po przeczytaniu drugiego tomu cyklu o kobietach z rodu Beauchamp? A może z powodu tej przytłaczającej atmosfery unoszącej się nad Nort Hampton? Hmm…
„Zapach spalonych kwiatów” nie jest złą powieścią, absolutnie nie i naprawdę warto ją przeczytać, chociażby, dlatego, że nie jest to kolejny romans paranormalny, w którym w rolach głównych występują wilkołaki, wampiry czy upadłe anioły, a prawdziwe, obiegające nieco od schematu i mojego wyobrażenia z początku recenzji, czarownice, którym magia nie jest obca. Jeśli więc macie ochotę na wizytę w Nort Hampton i zachłyśnięcie się magią, taką prawdziwą to mogę was tylko zaprosić do lektury „Zapachu spalonych kwiatów”, a mnie pozostaje czekanie na drugi tom przygód tych niezwykłych kobiet.
Za egzemplarz recenzyjny serdecznie dziękuję wydawnictwu Znak Literanova.
Utwór | Od |
| 1. Inne historie | gaba |
Utwór | Od |
| 1. W bezkresie niedoli | ladyfree |
| 2. było, jest i będzie | ametka |
| 3. O Tobie | ametka |
| 4. Świat wokół nas | karolp |
| 5. Kolekcjonerka (opko) | will |
| 6. alchemik | adolfszulc |
| 7. taka zmiana | adolfszulc |
| 8. T...r | kid_ |
| 9. przyjemność | izasmolarek |
| 10. impresja | izasmolarek |
Utwór | Od |
| 1. Sprzymierzeniec | blackrose |
| 2. Podaruję Ci | litwin |
| 3. test gif | amigo |
| 4. Primavera_AW | annapolis |
| 5. Melancholia_AW | annapolis |
| 6. +++ | soida |
| 7. *** | soida |
| 8. Góry | amigo |
| 9. Guitar | amigo |
| 10. ocean | amigo |
Recenzja | Od |
| 1. Zielona granica | irka |
| 2. Tajemnice Joan | wanilia |
| 3. Twój Vincent | redakcja |
| 4. "Syn Królowej Śniegu": Nietzscheańska tragedia w świecie baśni | blackrose |
| 5. Miasto 44 | annatus |
| 6. "Żywioł. Deepwater Horizon" | annatus |
| 7. O matko! Umrę... | lu |
| 8. Subtelność | lu |
| 9. Mustang | lu |
| 10. Pokój | martaoniszk |