Dorota Terakowska
Ono

Sięgałam po tę książkę z obawą. Terakowska to dobra czarodziejka z mojego dzieciństwa. Prowadziła mnie przez świat u boku córki Czarownic i przez Krainę Kota. Tematyka gwałtu, niechcianej ciąży, aborcji to niełatwy materiał. Nie byłam pewna, czy uda mi się z nią zmierzyć.

A jednak, już pierwsze strony książki przynoszą pełnej obawy duszy znaczną ulgę. To NIE JEST książka „o gwałcie, niechcianej ciąży i aborcji”, mimo że tematy te są również poruszane. To opowieść o macierzyństwie, rodzinie i tym jak wielki wpływ ma ona na ludzkie życie. O tym, kiedy zaczyna się życie, a kiedy kończy i o tym, czym ono właściwie jest. O tym, że łatwo umrzeć za życia z różnych powodów. O konsumpcjonizmie i cukierkowej popkulturze, które zawładnęły światem. A wszystko to z humorem, bez napuszenia, bez wielkich słów, z nutką ironii. Po prostu pięknie.

Powieść jest doskonale napisana i wciąga od pierwszych stron. Poznajemy główną bohaterkę, Ewę, która z początku nie budzi sympatii. Jest wulgarna i niezbyt rozgarnięta. Jedyny cel, który jej przyświeca nie różni się w zasadzie od celów innych mieszkańców jej miasteczka: wyrwać się z małej miejscowości, mieć pieniądze, zamieszkać w mieście. Za wszelką cenę. I to dosłownie. Godność jest tu słowem obcym. Pasja, sztuka i kultura przejawiają się jedynie w postaci stłamszonego przez życie ojca Ewy, a i to w formie przejmująco smutnej. Bohaterka nie ma matury, życie spędza pracując w sklepiku spożywczym, chodząc na dyskoteki i kłócąc się ze swoją wiecznie zrzędzącą matką. Jednak jej życie gwałtownie skręca na inny tor, gdy na noworocznej dyskotece odurzona alkoholem traci dziewictw,o nie mając możliwości wyrazić zgody ani sprzeciwu, na tylnym siedzeniu zielonego renault.

Gdy Ewa odkrywa, że jest w ciąży, w pierwszym odruchu postanawia pozbyć się dziecka. Jednak w ostatniej chwili wycofuje się. Zaczyna żałować małego stworzonka, które w niej dorasta. Świat wokół niej nabiera nowego znaczenia. Dźwięki, których wcześniej nie słyszała, przyroda, zapachy – wszystko to Ewa zaczyna dostrzegać na nowo. Próbuje patrzeć na świat oczyma jeszcze nie narodzonego dziecka.

Wszystko to może brzmieć idyllicznie i... antyaborcyjnie. Ale to nie jest książka przesłodzona, brak też w niej jednoznacznego antyaborcyjnego apelu. W każdym razie przekazanego bezpośrednio. Znajdziemy tu jednak mnóstwo pytań. Pytań, których nie można pozostawić bez odpowiedzi lub choćby chwili refleksji. Kiedy tak naprawdę zaczyna się życie? Czy warto żyć, skoro jest to takie trudne? Czy istnieje odpowiedź na pytanie, jak żyć dobrze? Co jest naprawdę ważne? Czy można uniknąć błędów? A bliżej rzeczywistości – czy można ustrzec przed nimi innych? A może należy tym innym, nawet jeśli są naszymi dziećmi, dać należną im wolność, nie karząc za własne porażki? Co tak naprawdę daje nam szczęście? Co sprawia, że w pewnym momencie poddajemy się i porzucamy marzenia? I czy osiągnięcie szczęścia ogóle jest możliwe? Czy zawsze mamy za mało „czegoś” i tęsknimy za czymś co mieliśmy lub będziemy mieć, a to, co mamy teraz się nie liczy?

Nienarodzone Ono pomaga Ewie dostrzec w świecie poezję. Na nowo uwierzyć w fauny kąpiące się o północy w jeziorze. W to, że być może na tym świecie jest coś więcej niż pogoń za pieniądzem, modą, telewizyjną rozpustą.

Ale to nie tylko sielanka. Poza ciepłą filozofią jest też wiele gorzkich momentów. Wraz z bohaterką zderzamy się z brutalną prawną rzeczywistością, gdzie dla zgwałconej ofiary lepiej jest milczeć niż szukać sprawiedliwości, aby uniknąć nowych upokorzeń. Aby nie zostać potraktowaną jak sprawca i obarczoną poczuciem winy za własna krzywdę. Mimo upływu lat, wciąż często to ofiara gwałtu jest „sama sobie winna”, a jej „głupota”, „naiwność” czy choćby uroda usprawiedliwiają sprawcę. Czarna otchłań zaciemnienia. Oby już nie długo.

To także książka o rodzinie. O tym jak wielki ma na nas wpływ. Lecz nie ma zupełnej władzy. Jak trudne by nie było wyrwanie się z rodzinnego duszącego uścisku, warto dać sobie prawo do własnego szczęścia.
O braku perspektyw w małych miastach. O kalectwie, jakim może stać się brak edukacji. O godności i jej utracie. O mądrości dzieciństwa. O tym, ile kosztuje człowiek. O miłości i jej braku. I o wielu innych ważnych sprawach.

Wszystkim myślącym, nie bojącym się trudnych tematów i poszukującym odpowiedzi – z całego serca polecam.

średnia ocena:
oceń utwór:
Dodaj artykuł do:
(dodano 22.02.2012 autor: blues_sister)
Dział literatura
Tagi: Ono Dorota Terakowska recenzja
KOMENTARZE:
Aby dodać komentarz musisz się zalogować
Logowanie
Po zalogowaniu będziesz mieć możliwośc dodawania swojej twórczości, newsów, recenzji, ogłoszeń, brać udział w konkursach, głosować, zbierać punkty... Zapraszamy!
REKLAMA
UTWORY OSTATNIO DODANE
RECENZJE OSTATNIO DODANE
OGŁOSZENIA OSTATNIO DODANE
REKOMENDOWANE PREMIERY
1
Konrad Imiela
2
Robert Traczyk
3
Weronika Zajkowska
4
Norbert Bajan
5
Jacek Mikołajczyk
6
Natalia Korczakowska
7
Ewa Platt
8
Krzysztof Garbaczewski
9
Krzysztof Pastor
10
Richard Chappell
REKLAMA
ZALINKUJ NAS
Wszelkie prawa zastrzeżone ©, irka.com.pl
grafika: irka.com.pl serwis wykonany przez Jassmedia