Arundhati Roy
Bóg rzeczy małych

O pewnych rzeczach nie można mówić głośno. Tak jak niektóre uczucia są zbyt delikatne, żeby można było ryzykować zabicie ich słowami, tak jak niektóre koncepty nie podlegają ryzom języka, tak o prawdziwej sztuce lepiej nie mówić zbyt wiele. Wystarczy przeżywanie. Kontemplacja. Słowa są ważne, lecz mogą zabić.

Po przeczytaniu tej książki położyłam ją przed sobą i wpatrywałam się w nią przez parę minut bez żadnej myśli. I choć minęło już trochę czasu, wciąż nie znalazłam odpowiednich słów, aby ją opisać. Opowieść na jej kartach porusza do głębi. Nie przeszkadza fakt, że trudno określić jednym słowem, czy nawet zdaniem, o czym jest ta książka. Żadne słowo nie oddaje całości. O miłości, tej właściwej i tej zakazanej? O Indiach rozerwanych między systemem kastowym, a rozprzestrzeniającym się komunizmem? O przemocy, tej fizycznej i psychicznej? O trudnym losie kobiet zdanych na łaskę swoich mężów, ojców, braci? O niesprawiedliwości? Zniszczonym dzieciństwie? Żadne z tych określeń nie oddaje w pełni morza spraw, jakie porusza ta opowieść i emocji z nimi związanych. Próby sklasyfikowania gatunku powieści, czy wybrania głównego wątku, kończą się niepowodzeniem. Jedno jest pewne: książka ta jest arcydziełem, które długo nie daje o sobie zapomnieć.

W kartach powieści kryje się magia. Autorka jak czarodziejka zaklina czytelnika i nie pozwala mu oderwać się i wrócić od tak do codziennych spraw. Na czarodziejski eliksir składa się wiele czynników (niechronologicznie opowiedziana historia, emocje, dzieciństwo, miłość, łzy, egzotyka Indii), ale w moim mniemaniu najważniejszym składnikiem X jest język. Roy bawi się słowami, które są jej sprzymierzeńcami, posłusznie poddają się jej grze, dając się zaprząc do jej woli, pozwalając się zapleść w słowny warkocz. Ułożyć w mozaikę. Misternie utkany arras. Słowny kalejdoskop. Słowa układają się w bajeczne obrazki, zmuszające do westchnienia nad swoim pięknem. Nawet jeśli piękno jest czasem smutne i nawet w świecie magii jest mnóstwo bólu. To nie jest łatwa powieść. Zresztą od pierwszych stron towarzyszy nam niejasny niepokój, coś w słowach i pomiędzy nimi każe nam przeczuwać nadchodzącą tragedię. I przychodzi - nie jedna, ale kilka, w postaci zimnej ćmy osiadłej na sercu z powodu gorzkich słów, ciosów zadanych szklanym flakonem przez męża niemogącego znieść sukcesu żony, cytrynowo-pomarańczowej lepko-słodkiej przemocy seksualnej, i wielu innych spraw, z kulminacyjną tragedią na końcu. Jednak z pewnością warto to wszystko znieść. Aby obcować ze sztuką. Aby odkryć arcydzieło. Aby przeżyć podróż do innego świata. I uświadomić sobie, jak ważne są słowa. Które mogą czarować, zabijać, zmieniać rzeczywistość.

Ukłony dla autorki-czarodziejki i tłumacza, który nam tę czarodziejkę po części przenosi do Polski, a w odpowiednich momentach przenosi czytelnika w jej egzotyczny świat.

średnia ocena:
oceń utwór:
Dodaj artykuł do:
(dodano 18.03.2012 autor: blues_sister)
Dział literatura
Tagi: Bóg rzeczy małych, recenzja
KOMENTARZE:
Aby dodać komentarz musisz się zalogować
Logowanie
Po zalogowaniu będziesz mieć możliwośc dodawania swojej twórczości, newsów, recenzji, ogłoszeń, brać udział w konkursach, głosować, zbierać punkty... Zapraszamy!
REKLAMA
UTWORY OSTATNIO DODANE
RECENZJE OSTATNIO DODANE
OGŁOSZENIA OSTATNIO DODANE
REKOMENDOWANE PREMIERY
1
Konrad Imiela
2
Robert Traczyk
3
Weronika Zajkowska
4
Norbert Bajan
5
Jacek Mikołajczyk
6
Natalia Korczakowska
7
Ewa Platt
8
Krzysztof Garbaczewski
9
Krzysztof Pastor
10
Richard Chappell
REKLAMA
ZALINKUJ NAS
Wszelkie prawa zastrzeżone ©, irka.com.pl
grafika: irka.com.pl serwis wykonany przez Jassmedia