Stefan Darda
Czarny Wygon. Starzyzna

Z przyjemnością i satysfakcją niweczącymi moje wcześniejsze obawy stwierdzam, że drugi tom cyklu "Czarny wygon" Stefana Dardy nie tylko dorównuje poziomem "Słonecznej Dolinie", lecz pod wieloma względami okazuje się odeń lepszy. W jakim sensie?

Fabuła konsekwentnie się rozwija, można by rzec - rozkwita stanowiąc jednocześnie integralną część i logiczny ciąg części pierwszej; wiele niewyjaśnionych spraw znajduje swe rozwiązanie (sekret wsi, geneza klątwy), lecz pojawiają się kolejne tajemnice i wątki czekające na rozwikłanie. Mając w perspektywie rychłe ukazanie się tomu kończącego trylogię powściągnęłam rozczarowanie i uzbroiłam się w cierpliwość.

W czasie lektury miałam wrażenie, że autora bardziej się "rozkręcił" - z pożytkiem dla fabuły, która nabiera dynamizmu; narracji, która staje się bardziej soczysta i dramatyczna; postaci bohaterów, które zyskują na wyrazistości i charakterze; akcji, która wzmaga napięcie, nabiera tempa i nieuchronnie prowadzi do ostatecznego finału (całej serii, nie jednego tomu); wreszcie - wątku nadprzyrodzonego, który został należycie wyeksponowany.
Koszmarny, senny klimat przeklętej wsi przenosi się na całą fabułę utrzymując mroczą i pełną grozy atmosferę na stałym poziomie, co akurat w tym przypadku jest zaletą, gdyż wypada bardziej naturalnie i przerażająco.

Podobnie jak "Słoneczna Dolina", tak i "Starzyzna" ma swoje motto stale przewijające się w fabule. Tym razem autor kładzie nacisk nie na motyw przekleństwa, jakim jest zatrzymanie czasu oraz nieuchronność kary za złe czyny, lecz na kwestię mierzenia się z własnymi lękami, słabościami, weryfikacji wyobrażenia o samym sobie, ostatecznego sprawdzenia, jakim się jest człowiekiem.

Trzeba zaznaczyć, że czytelnik powinien zachować kolejność czytania według tomów - tylko wtedy cały cykl ma sens, nie wspominając nawet o uchwyceniu całości fabuły.
Uchylając zatem rąbka tajemnicy czytelnikom "Słonecznej Doliny" pozwolę sobie nakreślić jako taki obraz sytuacji.

Witold Uchmann, przypadkowo uwikłany w sprawę obciążonej klątwą wsi, kierując się chęcią niesienia pomocy znajomemu i jego córeczce, wyrusza w pełną niebezpieczeństw podróż do Starzyzny. Tam, z pomocą garstki ocalałych mieszkańców podejmuje próby przełamania przekleństwa, wyjaśnienia jego genezy, powstrzymania zakusów stale powiększającej się gromady "Onych" - i uratowania życia niewinnemu dziecku oraz istniejącym w zawieszeniu mieszkańcom wioski.
Nie będzie to jednak łatwe zadanie - upiorny proboszcz wykaże się nie lada determinacją i sprytem, by utrzymać swoją władzę nad przeklętymi i wykorzysta wszelkie dostępne środki, aby przeszkodzić Uchmannowi - włącznie z tym, co dziennikarz posiada najcenniejszego.
Rozpoczyna się dramatyczna walka z czasem, Uchmannowi zaś dodatkowo przyjdzie zmierzyć się z samym sobą...

Czytelnikom, którym podobnie jak mnie przypadł do gustu niepowtarzalny, mroczny styl Stefana Dardy, którzy dali się wciągnąć budzącej grozę magii wykreowanego przezeń świata, gdzie koszmarny sen z pewnością stanie się ponurą rzeczywistością - zapraszam do lektury drugiego tomu serii "Czarny wygon".
Mam nadzieję, że tajemnica przeklętej wsi, która zapewniła mi pełną napięcia i bezsenną noc, także Was pochłonie na długie godziny - czego serdecznie Wam życzę:)Z przyjemnością i satysfakcją niweczącymi moje wcześniejsze obawy stwierdzam, że drugi tom cyklu "Czarny wygon" Stefana Dardy nie tylko dorównuje poziomem "Słonecznej Dolinie", lecz pod wieloma względami okazuje się odeń lepszy. W jakim sensie?

Fabuła konsekwentnie się rozwija, można by rzec - rozkwita stanowiąc jednocześnie integralną część i logiczny ciąg części pierwszej; wiele niewyjaśnionych spraw znajduje swe rozwiązanie (sekret wsi, geneza klątwy), lecz pojawiają się kolejne tajemnice i wątki czekające na rozwikłanie. Mając w perspektywie rychłe ukazanie się tomu kończącego trylogię powściągnęłam rozczarowanie i uzbroiłam się w cierpliwość.

W czasie lektury miałam wrażenie, że autora bardziej się "rozkręcił" - z pożytkiem dla fabuły, która nabiera dynamizmu; narracji, która staje się bardziej soczysta i dramatyczna; postaci bohaterów, które zyskują na wyrazistości i charakterze; akcji, która wzmaga napięcie, nabiera tempa i nieuchronnie prowadzi do ostatecznego finału (całej serii, nie jednego tomu); wreszcie - wątku nadprzyrodzonego, który został należycie wyeksponowany.
Koszmarny, senny klimat przeklętej wsi przenosi się na całą fabułę utrzymując mroczą i pełną grozy atmosferę na stałym poziomie, co akurat w tym przypadku jest zaletą, gdyż wypada bardziej naturalnie i przerażająco.

Podobnie jak "Słoneczna Dolina", tak i "Starzyzna" ma swoje motto stale przewijające się w fabule. Tym razem autor kładzie nacisk nie na motyw przekleństwa, jakim jest zatrzymanie czasu oraz nieuchronność kary za złe czyny, lecz na kwestię mierzenia się z własnymi lękami, słabościami, weryfikacji wyobrażenia o samym sobie, ostatecznego sprawdzenia, jakim się jest człowiekiem.

Trzeba zaznaczyć, że czytelnik powinien zachować kolejność czytania według tomów - tylko wtedy cały cykl ma sens, nie wspominając nawet o uchwyceniu całości fabuły.
Uchylając zatem rąbka tajemnicy czytelnikom "Słonecznej Doliny" pozwolę sobie nakreślić jako taki obraz sytuacji.

Witold Uchmann, przypadkowo uwikłany w sprawę obciążonej klątwą wsi, kierując się chęcią niesienia pomocy znajomemu i jego córeczce, wyrusza w pełną niebezpieczeństw podróż do Starzyzny. Tam, z pomocą garstki ocalałych mieszkańców podejmuje próby przełamania przekleństwa, wyjaśnienia jego genezy, powstrzymania zakusów stale powiększającej się gromady "Onych" - i uratowania życia niewinnemu dziecku oraz istniejącym w zawieszeniu mieszkańcom wioski.
Nie będzie to jednak łatwe zadanie - upiorny proboszcz wykaże się nie lada determinacją i sprytem, by utrzymać swoją władzę nad przeklętymi i wykorzysta wszelkie dostępne środki, aby przeszkodzić Uchmannowi - włącznie z tym, co dziennikarz posiada najcenniejszego.
Rozpoczyna się dramatyczna walka z czasem, Uchmannowi zaś dodatkowo przyjdzie zmierzyć się z samym sobą...

Czytelnikom, którym podobnie jak mnie przypadł do gustu niepowtarzalny, mroczny styl Stefana Dardy, którzy dali się wciągnąć budzącej grozę magii wykreowanego przezeń świata, gdzie koszmarny sen z pewnością stanie się ponurą rzeczywistością - zapraszam do lektury drugiego tomu serii "Czarny wygon".
Mam nadzieję, że tajemnica przeklętej wsi, która zapewniła mi pełną napięcia i bezsenną noc, także Was pochłonie na długie godziny - czego serdecznie Wam życzę:)

Czarny wygon. Starzyzna, Stefan Darda
Wydawnictwo: Videograf , 2012
ISBN: 978-83-7835-003-3
Liczba stron: 272
Wymiary: 135 x 210 mm

średnia ocena:
oceń utwór:
Dodaj artykuł do:
(dodano 01.05.2012 autor: isadora)
Dział literatura
Tagi: horror, fantastyka
KOMENTARZE:
Aby dodać komentarz musisz się zalogować
Logowanie
Po zalogowaniu będziesz mieć możliwośc dodawania swojej twórczości, newsów, recenzji, ogłoszeń, brać udział w konkursach, głosować, zbierać punkty... Zapraszamy!
REKLAMA
UTWORY OSTATNIO DODANE
RECENZJE OSTATNIO DODANE
OGŁOSZENIA OSTATNIO DODANE
REKOMENDOWANE PREMIERY
1
Konrad Imiela
2
Robert Traczyk
3
Weronika Zajkowska
4
Norbert Bajan
5
Jacek Mikołajczyk
6
Natalia Korczakowska
7
Ewa Platt
8
Krzysztof Garbaczewski
9
Krzysztof Pastor
10
Richard Chappell
REKLAMA
ZALINKUJ NAS
Wszelkie prawa zastrzeżone ©, irka.com.pl
grafika: irka.com.pl serwis wykonany przez Jassmedia