Wyobraźcie sobie zemstę kobiety. Zemstę tak okrutną, że żaden mężczyzna nie udźwignąłby jej ciężaru. Z takim nastawieniem można usiąść do „Zemsty kobiet”, najnowszej powieści Marcina Brzostowskiego. Usiąść i śmiać się do rozpuku.
Ofiarą tytułowej zemsty pada niejaki inspektor Franco Fog, postać nietuzinkowa i mogąca rodzić w kobiecie dreszcz emocji. Niepoprawny flirciarz i bob-vivant, w głębi duszy oddany jest jednej tylko kobiecie, przepięknej Weronice Blance. Kim jest owa piękność, która skradła serce panu inspektorowi? To tylko pierwsza z całej serii niespodzianek, na jaką czytelnik nie jest przygotowany.
Franco Fog ma za zadanie rozwikłać dwie równolegle biegnące sprawy – sprawę porwań znanych przedstawicieli płci brzydszej oraz sprawę nazistów, którzy za wszelką cenę chcą wysadzić w powietrze Warszawę. Co gorsza, w sprawę nazistów, dzięki swojemu nieokiełznanemu obżarstwu, wplątany jest adoptowany syn Franco Foga i Weroniki Blanki – Luigi. Z powodu, nazwijmy to, niedopasowania biologicznego, kwestia potomstwa u Franco Foga i Weroniki Blanki mogła zostać rozwiązana wyłącznie poprzez adopcję.
Jak już wspomniałam, Franco pada ofiarą gangu pałających żądzą zemsty kobiet. Ponieważ cała opowieść nurza się w oparach humoru i absurdu, również ta kwestia nie mogła być rozwiązana inaczej.
W książce roi się od aluzji do największych tytułów światowego kina. Brzostowski zgrabnie miesza nietuzinkowy humor, rozpasaną wyobraźnię oraz inteligencję i ustosunkowuje się do relacji damsko-męskich. Rysuje obraz kobiet dwutorowo – poprzez piękną, mądrą i czułą Weronikę Blankę oraz grupę pałających żądzą zemsty kobiet. Ale nawet tutaj potrafi znaleźć usprawiedliwienie dla ich niechęci wobec mężczyzn. Franco Fog jest przecież humanistą z krwi i kości i zna wszelkie oblicza ludzkich słabości. Tym bardziej rozumie motywacje kobiet i pokornie przyjmuje na siebie karę za grzechy całego rodzaju, którego jest przedstawicielem.
Jeśli ktoś zna lekkie i inteligentne pióro Brzostowskiego, dostanie w tej książce kolejną jego odsłonę. Groteska, absurd, surrealizm – sztandarowe hasła autora znajdują w tej powieści pełne uzasadnienie.
Pozycja wyłącznie dla ludzi z dużym poczuciem humoru i dystansem do rzeczywistości.
Utwór | Od |
| 1. Inne historie | gaba |
Utwór | Od |
| 1. W bezkresie niedoli | ladyfree |
| 2. było, jest i będzie | ametka |
| 3. O Tobie | ametka |
| 4. Świat wokół nas | karolp |
| 5. Kolekcjonerka (opko) | will |
| 6. alchemik | adolfszulc |
| 7. taka zmiana | adolfszulc |
| 8. T...r | kid_ |
| 9. przyjemność | izasmolarek |
| 10. impresja | izasmolarek |
Utwór | Od |
| 1. Sprzymierzeniec | blackrose |
| 2. Podaruję Ci | litwin |
| 3. test gif | amigo |
| 4. Primavera_AW | annapolis |
| 5. Melancholia_AW | annapolis |
| 6. +++ | soida |
| 7. *** | soida |
| 8. Góry | amigo |
| 9. Guitar | amigo |
| 10. ocean | amigo |
Recenzja | Od |
| 1. Zielona granica | irka |
| 2. Tajemnice Joan | wanilia |
| 3. Twój Vincent | redakcja |
| 4. "Syn Królowej Śniegu": Nietzscheańska tragedia w świecie baśni | blackrose |
| 5. Miasto 44 | annatus |
| 6. "Żywioł. Deepwater Horizon" | annatus |
| 7. O matko! Umrę... | lu |
| 8. Subtelność | lu |
| 9. Mustang | lu |
| 10. Pokój | martaoniszk |