Andrzej Stasiuk
Jak zostałem pisarzem - próba autobiografii intelektualnej

„Jak zostałem pisarzem - próba autobiografii intelektualnej” Andrzeja Stasiuka należącego do pokolenia debiutującego na początku lat dziewięćdziesiątych, jest czymś w rodzaju portretu pokoleniowego rówieśników Stasiuka.

Stasiuk buduje swoją historię z banalnych przygód w świecie PRL-owskiej rzeczywistości. Pisze o sobie i o swoich przyjaciołach bardzo często używa pierwszej osoby liczby mnogiej w celu podkreślenia solidarności odrębnej grupy rówieśników, którą sam reprezentuje. Jest to grupa młodych ludzi , którzy w latach 70 i 80 uczestniczyli w okresie szarej rzeczywistości pozbawionej stabilnych wartości. Pokolenie reprezentowane przez Stasiuka nie angażuje się w sprawy polityczne, natomiast pragnie wolności jednostki. Bohaterem autobiografii jest młody chłopak z Pragi, wyrzucony ze szkoły, imający się od czasu do czasu różnych zajęć, dezerter z wojska, więzień odsiadujący półtoraroczny wyrok oraz nie do końca świadomy działacz podziemnej organizacji pacyfistycznej.

Z tej autobiografii wyłania się wizerunek człowieka protestującego przeciwko tezie, że cała powojenna historia polski nastawiona była na proces wykorzenienia społeczeństwa. Stasiuk bardzo często podkreśla w swojej autobiografii jak bardzo jego losy wiążą się z konkretnymi miejscami i krajobrazami, które uznaje jako własne. Pisarz poprzez swoją autobiografię pragnie pokazać pierwsze przestrzenie, które na niego wpłynęły. Opisuje praskie ulice, które ukształtowały jego pamięć i wyobraźnię, wpłynęły na poczucie tożsamości „człowieka stąd”.

W prozie lat 90 o czym szeroko pisze Jerzy Czapliński usytuowały się utwory idealizujące przeszłość, spoglądające na nią z nostalgią. Proza nostalgiczna przedstawiała narracje mówiące o tym, że w PRL -u istnieli ludzie, którzy potrafili zachować niezależność i prowadzili wolne życie. Koncept nostalgiczny jest językiem niezgody na teraźniejszość, formą re- konstruowania własnych korzeni . Proza nostalgiczna to walka o przedstawienie biografii ,które nie zostały dotknięte przez PRL. Nostalgicy w tym Stasiuk próbowali za wszelką cenę udowodnić, że udało im się przeżyć PRL nie dotykając tego systemu, będąc poza nim. W swojej autobiografii Stasiuk powraca do przeszłości, do czasów końca PRL-u. Przeszłość dla niego jest niezwykle ważna, ponieważ daje mu poczucie czegoś stałego, niezmiennego. Jest tym co go określa. W opisie przeszłości wyczuwa się tęsknotę do czasu minionego, ponieważ w pamięci zostały tylko pozytywne skojarzenia. Pisarz poprzez autobiografię pragnął wykreować obraz samego siebie jako człowieka stojącego poza systemem politycznym, anarchistę, dezertera - pragnął zaprezentować się jako jednostka wolna, decydująca o sobie samym. Z drugiej strony jest próbą odnalezienia się w nowej po komunistycznej rzeczywistości. Tą nową rzeczywistość Stasiuk wartościuje raczej negatywnie. Stasiuk stara się odzyskać własną tożsamość, ucieka przed swoim teraz.

Jest to książka, którą warto przeczytać, ponieważ sposób w jaki Stasiuk przedstawił minioną epokę rozbawi i zaciekawi każdego, kto sięgnie po tę lekturę. Czytelnik może cofnąć się razem ze Stasiukiem do lat 70/80 i z nutką tęsknoty powspominać lata młodości bądź dowiedzieć się jak wyglądała kiedyś codzienność pełna absurdów.

średnia ocena:
oceń utwór:
Dodaj artykuł do:
(dodano 06.08.2012 autor: nat.jablonska)
Dział literatura
Tagi: Stasiuk, jak zostałem pisarzem
KOMENTARZE:
Aby dodać komentarz musisz się zalogować
Logowanie
Po zalogowaniu będziesz mieć możliwośc dodawania swojej twórczości, newsów, recenzji, ogłoszeń, brać udział w konkursach, głosować, zbierać punkty... Zapraszamy!
REKLAMA
UTWORY OSTATNIO DODANE
RECENZJE OSTATNIO DODANE
OGŁOSZENIA OSTATNIO DODANE
REKOMENDOWANE PREMIERY
1
Konrad Imiela
2
Robert Traczyk
3
Weronika Zajkowska
4
Norbert Bajan
5
Jacek Mikołajczyk
6
Natalia Korczakowska
7
Ewa Platt
8
Krzysztof Garbaczewski
9
Krzysztof Pastor
10
Richard Chappell
REKLAMA
ZALINKUJ NAS
Wszelkie prawa zastrzeżone ©, irka.com.pl
grafika: irka.com.pl serwis wykonany przez Jassmedia