Arnhild Lauveng
Byłam po drugiej stronie lustra

Przez dziesięć lat Arnhild przebywała na oddziałach psychiatrycznych z diagnozą schizofrenii. Była psychotyczką, która własne ciało cięła do krwi odłamkami szkła. Dzisiaj, po ukończeniu studiów na Uniwersytecie w Oslo, pracuje jako psycholog.
Lauveng zabiera nas w świat głosów i halucynacji, szczurów i wilków, pokazując, w jaki sposób symptomy wyrażają własną logikę i znaczenie.
Opis jej walki o wyzdrowienie, wspomaganej przez służbę zdrowia oraz przez matkę i siostrę, które nigdy nie straciły nadziei, to mocna lektura. Książka o zwycięstwie, w które wierzyli tylko nieliczni.

Jest to książka o nadziei. O tym, że nawet wtedy, gdy nie ma już żadnego wyjścia, kiedy jesteś pod ścianą, warto wierzyć zarówno w siebie samego, jak i w dary ślepego losu. Arnhild Lauveng pokazuje, że czasem (bynajmniej nie zawsze) niemożliwe staje się możliwe. To wiadomość szczególnie cenna dla bliskiego otoczenia ludzi chorych.

prof. Wiesław Łukaszewski, SWPS

Kiedyś żyłam jak owca
Codziennie pasterze zbierali nas na oddziale
w jedno gotowe do wyjścia stado
I tak jak wszystkie psy pasterskie
szczekali chrapliwie gdy któraś owca się ociągała
Czasami cicho beczałam
gdy ciągnęli mnie korytarzami
Nikt jednak nigdy nie zapytał, dlaczego
- gdy jest się szalonym, można przecież beczeć...


Zatrzymajcie świat - chcę się przyłączyć!

Arnhild Lauveng - magister psychologii, absolwentka Uniwersytetu w Oslo. Obecnie pracuje jako psycholog kliniczny, oraz prowadzi liczne wykłady. Byłam po drugiej stronie lustra, to opis jej walki z chorobą, walki o wyzdrowienie. Opis życia ze schizofrenią.

Z czym kojarzy nam się schizofrenia? Z rozdwojeniem jaźni, zaburzeniami psychicznymi, z chroniczną chorobą, z której nie sposób się wyleczyć. A jednak Arnhild napisała jestem byłą schizofreniczką. Czy to znaczy, że już nie jest? I dokładnie opisała historię życia z chorobą. Już jako czternastolatka, a właściwie nawet wcześniej, zaczęła czuć się źle. Wszystko zaczęło się bardzo powoli - tak, że tego prawie nie zauważyłam. Trochę jak w letni, słoneczny dzień, na który stopniowo opuszcza się mgła. Wszystko wydawało jej się szare i puste. Nie miała siły dalej żyć. Nie potrafiła kontrolować swoich myśli i działań. W końcu zdała sobie sprawę, że potrzebuje pomocy. Obawiała się o nią poprosić. Oczywiście Arnhild zdarzały się chwile "jasności", gdy świat wydawał się normalny i przyjazny. Jednak w głębi serca nadal czaił się smutek, przypominając, że życie wcale nie jest zabawne i dobre, ale samotne i bolesne. Zaczynała słyszeć głosy, pojawiały się halucynacje wzrokowe. W końcu dziewczyna zaczęła się zapadać w coraz gęstszej mgle, gubiła się, a odnalezienie drogi wyjścia zajęło jej wiele lat.

Gdy Arnhild była chora, mówiono jej, że to wrodzone, że z tej choroby się nie wychodzi, żeby pogodziła się z tym, że schizofrenia będzie jej towarzyszyła do końca życia. Po wyzdrowieniu, skończyła studia psychologiczne i pomaga ludziom wyjść z choroby. A niemożliwe, w niektórych przypadkach staje się możliwe. Jej historia niesie nadzieję. Dla uwięzionych w schizofrenicznym świecie, ale też dla ich rodzin. Autorka na swoim przykładzie opisuje, co dodawało jej sił w walce z chorobą, a co osłabiało. Bywały momenty, gdy leżała przypięta pasami do szpitalnego łóżka, w totalnej niemocy. Bywały też takie, gdzie przez ponad rok nie wychodziła na zewnątrz, a wilki i szczury były nieodłącznymi towarzyszami jej życia.
Jakim cudem, z osoby psychotycznej, która ciało cięła do krwi, waliła głową w ścianę i wyrywała włosy kępami, stała się magistrem psychologii, która w 2004 roku otrzymała nagrodę za promowanie otwartości i swobody w wyrażaniu siebie, w ramach psychiatrycznej opieki zdrowotnej? Jeśli Was to ciekawi, sięgnijcie po tę lekturę. Nie jest to jak wiadomo, lekka i przyjemna historia pisana prostym językiem. Przeciwnie, dużo w niej specjalistycznych opisów. Polecam osobom, które interesują się psychologią. Tym, którzy chcą poznać życie i myśli osób cierpiących na schizofrenię, oraz nie boją się wejść w świat głosów i halucynacji, w świat izolatek, łóżek z pasami, samookaleczeń i agresywnych zachowań. Bo przy tej lekturze, można pogubić własne myśli.

Byłam po drugiej stronie lustra

Arnhild Lauveng

Wydanie: 1
SAW Smak Słowa, 2007

średnia ocena:
oceń utwór:
Dodaj artykuł do:
(dodano 28.11.2012 autor: wanilia)
Dział literatura
Tagi: Arnhild Lauveng, Byłam po drugiej stronie lustra, schizofrenia
KOMENTARZE:
Aby dodać komentarz musisz się zalogować
Logowanie
Po zalogowaniu będziesz mieć możliwośc dodawania swojej twórczości, newsów, recenzji, ogłoszeń, brać udział w konkursach, głosować, zbierać punkty... Zapraszamy!
REKLAMA
UTWORY OSTATNIO DODANE
RECENZJE OSTATNIO DODANE
OGŁOSZENIA OSTATNIO DODANE
REKOMENDOWANE PREMIERY
1
Konrad Imiela
2
Robert Traczyk
3
Weronika Zajkowska
4
Norbert Bajan
5
Jacek Mikołajczyk
6
Natalia Korczakowska
7
Ewa Platt
8
Krzysztof Garbaczewski
9
Krzysztof Pastor
10
Richard Chappell
REKLAMA
ZALINKUJ NAS
Wszelkie prawa zastrzeżone ©, irka.com.pl
grafika: irka.com.pl serwis wykonany przez Jassmedia