Carlos Ruiz Zafon
Pałac Północy

"Dorosłość nie jest niczym więcej niż tylko odkrywaniem, że wszystko, w co wierzyłeś, kiedy byłeś młody, to fałsz, a z kolei wszystko to, co w młodości odrzucałeś, teraz okazuje się prawdą."

"Pałac Północy" to druga - po debiutanckim "Księciu Mgły" - powieść hiszpańskiego prozaika Carlosa Ruiza Zafona. Obie te książki, razem z "Mariną" oraz "Światłami września", zalicza się do nurtu literatury młodzieżowej, choć sam autor niejednokrotnie wyrażał nadzieję, że przypadną one do gustu każdemu czytelnikowi, bez względu na wiek. Jako że nastolatką nie jestem od dobrych kilkunastu lat, postanowiłam sprawdzić, czy książka rzeczywiście jest w stanie zachwycić starszego odbiorcę, zgodnie z zamysłem autora.

Akcja powieści toczy się w Kalkucie na początku lat 30-tych XX wieku, jednak wydarzenia stanowiące sedno fabuły biorą swój początek co najmniej kilkanaście lat wcześniej. Główny bohater, Ben, jest wychowankiem sierocińca St. Patrick. Dla niego i grupki przyjaciół nieubłaganie zbliża się dzień szesnastych urodzin, a więc moment, w którym zgodnie z prawem będą musieli opuścić mury placówki, by się usamodzielnić. Siedmioro rówieśników to członkowie Chowbar Society - sekretnego stowarzyszenia założonego kilka lat wcześniej, stanowiącego dla nich namiastkę rodziny, zapewniającego wzajemne oparcie i więź bliższą niż zwykła przyjaźń. Młodzi ludzie spotykają się potajemnie nocami w opuszczonym budynku w samym środku Czarnego Miasta - tytułowym Pałacu Północy.

Pewnego dnia w sierocińcu pojawia się starsza kobieta ze swoją wnuczką. Ben bez zastanowienia zaprasza Sheere na spotkanie w sekretnej kryjówce - ostatnie przed opuszczeniem murów instytucji. Warunkiem wstąpienia w szeregi Chowbar Society jest opowiedzenie historii, dziewczyna snuje więc wzruszającą opowieść napisaną przez jej nieżyjącego ojca. Poruszeni towarzysze postanawiają pomóc Sheere zrealizować jej największe marzenie - odnaleźć w Kalkucie tajemniczy dom zaprojektowany ponoć przez jej ojca - inżyniera, który przed kilkunastu laty zginął w dramatycznych okolicznościach. Wkrótce seria niesamowitych i przerażających zdarzeń utwierdzi ich w przekonaniu, że natrafili na trop starej i makabrycznej tajemnicy Kalkuty; płonący pociąg pełen uwięzionych w nim dzieci, przepastne czeluście widmowego dworca, ognista zjawa owładnięta żądzą zemsty, dom ukryty w samym sercu miasta - grupka przyjaciół wkracza w świat jak z sennego koszmaru i wcale nie jest pewne, czy wszyscy wyjdą z tej przygody żywi...

W "Pałacu Północy" Zafon przedstawił mroczną, a jednak w jakimś stopniu kuszącą wizję wielokulturowej Kalkuty u schyłku epoki kolonialnej, miasta o dwóch obliczach: nowoczesnego, tętniącego życiem, stojącego u progu rozwoju technologicznego, a zarazem przesyconego magią, przepełnionego sekretami zrodzonymi w jego trzewiach, przypominającego na każdym kroku, że przed dwustu laty poświęcono je krwawej, budzącej przerażenie bogini Kali. Opowieści biorące w nim swój początek nie tylko zdają się żyć własnym życiem, ale nabierają mocy i mogą wpływać na losy zwykłych ludzi. Kalkuta to miejsce, w którym koszmarne sny, oniryczne wizje i szczególnie intensywne emocje przybierają realne kształty i mają siłę sprawczą. Bohaterowie, którzy przypadkiem odkrywają to drugie, złowrogie oblicze Kalkuty, zostają wystawieni na ciężką próbę; będą zmuszeni udowodnić swoją lojalność, odwagę, gotowość do poświęceń oraz siłę łączącej ich więzi.

Fabuła powieści jest stosunkowo prosta i niespecjalnie oryginalna: grupka przyjaciół usiłuje rozwiązać zagadkę z przeszłości jednego z nich, ale wkrótce to, co miało być niezwykłą przygodą, zaczyna wymykać się spod kontroli i grozi śmiertelnym niebezpieczeństwem. Zafon jednak nadał tej historii nowego blasku, stworzył zachwycającą, przejmującą opowieść o wartości przyjaźni oraz destrukcyjnej sile szaleństwa i zemsty. W "Pałacu Północy" dostrzec już można przebłyski artyzmu, jakim autor czarował na kartach "Cienia wiatru": wysmakowany, poetycki, bogaty w metafory język, dramatyczne zwroty akcji, dynamiczną fabułę przesiąknięta magią, mroczny, niepokojący klimat oraz wyrazistych, zapadających w pamięć bohaterów - wszystkie te elementy łączą się w cudowną, porywającą całość wywołującą niepowtarzalne doznania estetyczne i dreszcz emocji. Nie jest to kolejna, bezbarwna i miałka opowieść dla młodzieży, lecz soczysta, poruszająca i refleksyjna zarazem historia o tym, co w życiu najważniejsze. Zafon umiejętnie łączy poważną, życiową tematykę z baśniowym, nastrojowym klimatem, zachowuje odpowiednie proporcje między realizmem a magią - zarazem intryguje, jak i skłania do głębszych przemyśleń udowadniając przy tym, że jego proza rzeczywiście jest uniwersalna i to, czy trafi do konkretnego czytelnika nie zależy od jego wieku, lecz raczej wrażliwości.

średnia ocena:
oceń utwór:
Dodaj artykuł do:
(dodano 22.01.2013 autor: isadora)
Dział literatura
Tagi: literatura młodzieżowa
KOMENTARZE:
Aby dodać komentarz musisz się zalogować
Logowanie
Po zalogowaniu będziesz mieć możliwośc dodawania swojej twórczości, newsów, recenzji, ogłoszeń, brać udział w konkursach, głosować, zbierać punkty... Zapraszamy!
REKLAMA
UTWORY OSTATNIO DODANE
RECENZJE OSTATNIO DODANE
OGŁOSZENIA OSTATNIO DODANE
REKOMENDOWANE PREMIERY
1
Konrad Imiela
2
Robert Traczyk
3
Weronika Zajkowska
4
Norbert Bajan
5
Jacek Mikołajczyk
6
Natalia Korczakowska
7
Ewa Platt
8
Krzysztof Garbaczewski
9
Krzysztof Pastor
10
Richard Chappell
REKLAMA
ZALINKUJ NAS
Wszelkie prawa zastrzeżone ©, irka.com.pl
grafika: irka.com.pl serwis wykonany przez Jassmedia