Opowiadanie „Czy androidy śnią o elektrycznych owcach” znane jest chyba wszystkim miłośnikom gatunku science fiction, zaś film zrealizowany na jego motywach, u nas znany jako „Łowca androidów” (1982), na stałe wpisał się do historii nie tylko nurtu fantastyki naukowej, ale kina w ogólności. Obraz Ridleya Scotta z głośnymi rolami Harrisona Forda oraz Rutgera Hauera początkowo przeszedł wprawdzie niezauważony, ale po jakimś czasie kinomani docenili jego niezwykły klimat i dziś tytuł ten uchodzi za kultowy.
Porównując filmową wersję z jej pierwowzorem, trzeba przyznać, że wiele wątków z niedługiej przecież książki zostało u Scotta pominiętych. Samo dzieło Dicka do najobszerniejszych nie należy, być może więc nie tylko względy „czasowe” decydowały o konkretnych skrótach. Wydaje się, że po prostu niektóre motywy z opowiadania na ekranie mogłyby nie wypaść tak dobrze jak w samym tekście i w konsekwencji popsuć wspomniany klimat filmu. By zrozumieć, dlaczego, w pierwszej kolejności należy jednak przybliżyć treść omawianego utworu.
„Czy androidy śnią o elektrycznych owcach” przedstawia apokaliptyczną wizję świata po którejś z kolei wojnie światowej. Na Ziemi unosi się radioaktywny pył, który część ludzi uszkodził w tak wielkim stopniu, że zaliczają się oni do, pozbawionej większości praw i przywilejów, kategorii „specjałów”. Ci ostatni, w przeciwieństwie do pozostałych mieszkańców naszej planety, nie mogą nawet wyemigrować z Ziemi na Marsa. Każdy z emigrujących natomiast ma prawo zabrać ze sobą swojego osobistego androida, który pomaga mu w szeroko pojętym przystosowaniu się do nowych warunków.
Początkowo androida łatwo można było odróżnić od człowieka, kiedy stało się to prawie niemożliwe, powstała grupa urzędników policyjnych, nazywanych łowcami, eliminujących niepożądane jednostki. Androidy rozpoznawane są dzięki specjalnemu testowi na empatię, o ile bowiem inteligencją dorównują oni — a niejednokrotnie nawet ich przewyższają — ludziom, o tyle nigdy nie zdołały wyrobić sobie odruchów empatycznych. Tak przynajmniej powszechnie się sądzi, tak sądzi również łowca Rick Deckard. Wkrótce się okaże, że jego wiedza i poglądy poddane zostaną dość brutalnej weryfikacji…
U ludzi empatia jest zatem najwyższą wartością, na niej oparty jest przykładowo merceryzm, będący czymś w rodzaju „nowej religii” lub systemu filozoficznego, z empatii wynika także powszechna chęć posiadania jakiegoś zwierzęcia. Problem w tym, że nasi bracia mniejsi w większość wymarli, a te gatunki, które przetrwały, są niezwykle drogie. Tymczasem posiadanie żywego stworzenia nie tylko pozwala na zaspokojenie potrzeb empatycznych, ale też decyduje o prestiżu społecznym. Dlatego też niektórzy obywatele zamawiają sztuczne zwierzęta, co zresztą niekoniecznie jest równoznaczne z oszukiwaniem sąsiadów czy obcych, ale nawet najbliższych członków rodziny — głównie po to, by nie ranić ich uczuć, kiedy zwierzę padnie.
Rick Deckard, główny bohater opowiadania, sam był kiedyś właścicielem prawdziwej owcy, lecz kiedy jego pupil zdechł, zamówił egzemplarz elektryczny. Nieustannie marzy jednak o jakimś żywym zwierzęciu, a szansę na jego posiadanie stanowi zdobycie nagrody za zlikwidowanie kilku „andków”, „sztucznych ludzi”, którzy nielegalnie przebywają na Ziemi. Właśnie ten oparty na pewnym przewrotnym paradoksie motyw, jeśli zostałby w filmie zbytnio wyeksponowany, mógłby wprowadzić do dzieła Scotta niepotrzebny absurd, czarny humor czy w końcu nutkę groteski. W książce nic takiego na szczęście się nie dzieje, geniusz Philipa K. Dicka polega tutaj między innymi na takim poprowadzeniu narracji, że wszystkie elementy tworzą niezwykle udaną i spójną, przepełnioną smutkiem, refleksyjną całość.
Pomiędzy opowiadaniem Dicka a filmem Scotta występują zatem znaczące różnice i tak naprawdę w jednym i drugim przypadku mamy do czynienia z zupełnie inną jakością. Trzecią jakością pozostaje sam audiobook, tak zwana „superprodukcja”. Chociaż ten ostatni termin kojarzyć się może trochę pejoratywnie w związku z naszym rodzimym kinem, przywodząc na myśl niepotrzebne efekciarstwo, patos i merytoryczną mieliznę, o tyle w przypadku audiobooków jest zupełnie inaczej — wartości merytoryczne dzieła pozostają przecież identyczne, a tym, co w tak zwanej superprodukcji zyskujemy, jest bogaty zestaw gwiazd aktorskich w roli lektorów oraz profesjonalne opracowanie muzyczne.
„Blade runner” przyciąga zatem nie tylko świetną interpretacją takich talentów jak Robert Więckiewicz (narrator), Andrzej Chyba, Anna Dereszowska, Krzysztof Materna czy Bartłomiej Topa (co ciekawe, występujących razem z syntezatorem mowy Iwona), nie tylko klimatyczną muzyką Wojtka Mazolewskiego i Pink Freud, ale także licznymi efektami dźwiękowymi: audiobook zrealizowany jest tak, że nie dość, iż słyszymy kroki idących bądź biegających bohaterów, to jeszcze doskonale wyczuwamy, kiedy dana postać się przybliża, kiedy oddala. Podobnie jest z samymi dialogami, raz głośnymi i wyraźnymi, innym razem dobiegającymi z oddali (zawsze jednak poszczególne słowa świetnie dają się zrozumieć). Wielkim atutem jest również fakt, że kiedy na przykład Deckard wchodzi do opery, słyszymy dobiegającą z niej muzykę, kiedy dzwoni gdzieś i czeka na połączenie, towarzyszymy nam znany sygnał i melodyjka po drugiej stronie linii, kiedy zaś odwiedza swoją owcę, słyszymy beczenie.
„Blade runner” bez wątpienia jest jednym z najbardziej wartościowych i dopracowanych audiobooków na rynku wydawniczym. I chociaż hasło reklamowe typu „pierwszy w Polsce audiobook 3D” brzmi, rzecz jasna, nieco podejrzanie, z drugim określeniem, jakie pojawia się w akcji promocyjnej, mianowicie ze sloganem „nowa przestrzeń słowa”, poniekąd już można się zgodzić.
Utwór | Od |
| 1. Inne historie | gaba |
Utwór | Od |
| 1. W bezkresie niedoli | ladyfree |
| 2. było, jest i będzie | ametka |
| 3. O Tobie | ametka |
| 4. Świat wokół nas | karolp |
| 5. Kolekcjonerka (opko) | will |
| 6. alchemik | adolfszulc |
| 7. taka zmiana | adolfszulc |
| 8. T...r | kid_ |
| 9. przyjemność | izasmolarek |
| 10. impresja | izasmolarek |
Utwór | Od |
| 1. Sprzymierzeniec | blackrose |
| 2. Podaruję Ci | litwin |
| 3. test gif | amigo |
| 4. Primavera_AW | annapolis |
| 5. Melancholia_AW | annapolis |
| 6. +++ | soida |
| 7. *** | soida |
| 8. Góry | amigo |
| 9. Guitar | amigo |
| 10. ocean | amigo |
Recenzja | Od |
| 1. Zielona granica | irka |
| 2. Tajemnice Joan | wanilia |
| 3. Twój Vincent | redakcja |
| 4. "Syn Królowej Śniegu": Nietzscheańska tragedia w świecie baśni | blackrose |
| 5. Miasto 44 | annatus |
| 6. "Żywioł. Deepwater Horizon" | annatus |
| 7. O matko! Umrę... | lu |
| 8. Subtelność | lu |
| 9. Mustang | lu |
| 10. Pokój | martaoniszk |