Andrzej Ziemiański
Pomnik cesarzowej Achai, tom 2

"Być kobietą, być kobietą – marzę ciągle będąc dzieckiem. Być kobietą, bo kobiety są występne i zdradzieckie…" - tak kiedyś o płci pięknej śpiewała Alicja Majewska. I tu się nasuwa pytanie: jakie właściwe są te kobiety? Pełne wdzięku, dobra i łagodności, czy wręcz odwrotnie: agresywne, zdradzieckie i uwielbiające knuć intrygi? Słaba płeć, czy tylko płeć udającą słabą i nieporadną?
W powieściach Andrzeja Ziemiańskiego kobieta to nie delikatna, piękna istotka, której jedynym zadaniem jest leżeć i pachnieć, lecz żołnierz, który nosi karabin i jest zdolny zabić z zimną krwią swojego wroga nie mając przy tym wyrzutów sumienia.

Pierwszy tom "Pomnika cesarzowej Achai" jednocześnie mnie zachwycił i zniesmaczył. Dlaczego? Ziemiański stworzył wojsko pełne kobiet i to nie byle jakich kobiet: wulgarnych, niezwykle wytrwałych i brutalnych, które zamiast marzyć o idealnym mężczyźnie i rodzinie rozmyślają o krwawych jatkach i wojnach, w których wezmą udział z prawdziwą przyjemnością. Mogłabym nawet zaryzykować stwierdzenie, że sam rozkaz wymarszu na front u niektórych z postaci stworzonych przez Ziemiańskiego napawał niesamowitym podnieceniem, bo w końcu coś się dzieje, bo w końcu będzie można mordować. To mnie, jakby to nie zabrzmiało, zachwyciło, bo pisarz pokazał, że kobieta to nie tylko maszyna do gotowania, prania, sprzątania i rodzenia dzieci, ale istota odważna i zdecydowana, jednak opisy walk i to, że miejscami topiłam się w ciepłej krwi poległych dziewczyn umierających za swoje koleżanki i cesarstwo napawało mnie wstrętem – nagle zobaczyłam w kobiecie potwora rządnego krwi, który, aby wykonać rozkaz wykorzysta trupa koleżanki jako tarczy i pójdzie dalej. Trup trupem, jemu to już wszystko jedno czy ktoś go zmasakruje jeszcze bardziej, gorzej, jeśli jeszcze oddychasz i walczysz o życie zagrzebując się w okopie, a tu nagle twoja koleżanka jednym szarpnięciem podrywa cię na baczność i stawia przed sobą traktując cię jak żywą osłonę – tak było podczas walk z potworami, które miały miejsce w pierwszym tomie "Pomnika…". Co wydarzy się w drugim?

Druga księga to bezpośrednia kontynuacja wielowątkowej historii zapoczątkowanej w "Pomniku cesarzowej Achai". Dla przypomnienia dodam, że akcja powieści ma miejsce tysiąc lat po panowaniu Achai, księżniczki, prostytutki i wielkiej cesarzowej, która w wieku piętnastu lat wkroczyła do rozpalonego do czerwoności piekła na ziemi.

Kapral Shen, która jako jedyna wyszła cało z wielkiej bitwy z potworami w dolinie Sait trafia do rygorystycznego więzienia i tam dogorywa zamknięta w niewyobrażalnie małej celi i próbuje nie zwariować pośród wycia współwięźniów, którzy, tak jak ona, czekają na śmierć. Zaś młodziutka i niezwykle przemądrzała czarownica Kai (ocalona z masakry, której byliście światkami w pierwszym tomie) i jej przyjaciel, komandor Tomaszewski odwiedzają ziemie Imperium. Zachwycają się przepychem i rozwojem nieznanej dotąd cywilizacji, ale oprócz zwiedzania i poznawania nowych zwyczajów oraz nauki nieznanego dotąd języka przybysze z Rzeczpospolitej poszukują tajemniczego pomnika cesarzowej Achai naturalnych rozmiarów oraz znajdują kilka odpowiedzi na pytania zawarte w wątkach w pierwszym tomie.

Drugi tom "Pomnika cesarzowej Achai" jest o niebo lepszy od swojego poprzednika. Tutaj, w przeciwieństwie do pierwszej części, nie topiłam się we krwi poległych żołnierzy, nie słyszałam rozkazów i przerażających wrzasków bólu, które towarzyszyły mi podczas walki w dolinie Sait i nie potykałam się o trupy poległych w walce młodych dziewcząt. Nie kołysałam się też na nowoczesnej wodzi podwodnej rozgryzając zbyt specjalistyczny język stosowany do opisów tego czy innego urządzenia znajdującego się na olbrzymie sunącym pod wodą, który nie wiadomo dlaczego wyruszył na wyprawę. I przede wszystkim podczas lektury żołądek nie podchodził mi do gardła, bo autor oszczędził mi opisów wypływających flaków, rozrywanych brzuchów, fruwających mózgów i innych części ciała, które poniewierały się po całym lesie w trakcie i po skończonej walce.
Druga część "Pomnika…" to przede wszystkim rozwinięcie wątków przygód Kai, Tomaszewskiego i Shen, a także wprowadzenia nowych bohaterów w tym przeuroczego Randa i jego pomocnicy Aie, która przypomina mi pewnego cyborga, który pojawił się w jednej z lubianych przeze mnie anime.
Ziemiański postawił tutaj na rozbudowanie postaci głównych bohaterów. Widać, że kreowanie świata zeszło nieco na dalszy plan co bardzo mi odpowiadało, bo mimo, że autor miał rewelacyjny pomysł łączenia magicznego świata niemalże wyszarpanego z klasycznych powieści fantasy z najnowszą technologię ocierającej się o „cuda” rodem z książek z rodzaju science fiction to „przejadło” mi się czytanie tych przerażająco specjalistycznych, a co za tym idzie niemiłosiernie nudnych wywodów na temat tego czy tamtego kabelka, dźwigienki i innego „pinga”, który jest pewnie najistotniejszym urządzeniem na nowoczesnej łodzi podwodnej i najważniejsze, w drugim tomie, czytelnik schodzi na stały ląd, a przynajmniej nie spędza całego czasu na rozkołysanym oceanie widząc codziennie stal, metal, wodę i horyzont.

Bohaterowie, jak już wspomniałam, rozwinęli się, powiedziałabym: rozkwitli, a co za tym idzie Ziemiański pozwolił mi na lepsze ich poznanie i mimo, że Kai nie jest już taka rozpieszczona i arogancka, bo przecież jest czarownicą, a jak jesteś czarownicą to powinnaś czuć się jak ósmy cud świata to dalej nie jestem do niej przekonana. Dalej mnie drażni swoim, momentami, bardzo infantylnym zachowaniem i pozerstwem. Za to moje uczucie sympatii do uroczej kapral Shen wcale się nie zmieniło. Dalej uwielbiam tę uroczą, już zahartowaną i niezwykle odważną córkę rybaka, która, żeby nie zostać prostytutką zaciągnęła się do wojska na ochotnika. W tej części pojawia się także nieco zniewieściały młody mężczyzna Rand, którego historia niezwykle mnie poruszyła i mimo, że ma on swoje za uszami nie potrafię nie darzyć go sympatią.

Dodatkowym plusem powieści jest przepiękna szata graficzna okładki, a lekturę umilają fantastyczne ilustracje autorstwa genialnego Dominika Brońka, którego wprost uwielbiam.

Drugi tom "Pomnika cesarzowej Achai" jest świetną powieścią i rewelacyjną kontynuacją swojej poprzedniczki, która w moim odczuciu była lekturą ciężkostrawną. Druga część przygód Kai, Tomaszewskiego i Shen czytałam z prawdziwą przyjemnością, momentami uśmiechając się pod nosem, żeby zaraz potem nie mogąc złapać tchu czytając o losach ulubionych bohaterów.

Jeśli do tej pory nie mieliście przekonania do polskich twórców fantasy to myślę, że po lekturze obu tomów "Pomnika cesarzowej Achai" zmienicie zdanie. Gwarantuję.

średnia ocena:
oceń utwór:
Dodaj artykuł do:
(dodano 16.03.2013 autor: indyvidualna)
Dział literatura
Tagi: Achaja, Andrzej Ziemiański, polska fantastyka
KOMENTARZE:
Aby dodać komentarz musisz się zalogować
Logowanie
Po zalogowaniu będziesz mieć możliwośc dodawania swojej twórczości, newsów, recenzji, ogłoszeń, brać udział w konkursach, głosować, zbierać punkty... Zapraszamy!
REKLAMA
UTWORY OSTATNIO DODANE
RECENZJE OSTATNIO DODANE
OGŁOSZENIA OSTATNIO DODANE
REKOMENDOWANE PREMIERY
1
Konrad Imiela
2
Robert Traczyk
3
Weronika Zajkowska
4
Norbert Bajan
5
Jacek Mikołajczyk
6
Natalia Korczakowska
7
Ewa Platt
8
Krzysztof Garbaczewski
9
Krzysztof Pastor
10
Richard Chappell
REKLAMA
ZALINKUJ NAS
Wszelkie prawa zastrzeżone ©, irka.com.pl
grafika: irka.com.pl serwis wykonany przez Jassmedia