Historie o wampirach już nie budzą takich emocji jak kilka lat temu, kiedy to Zmierzch robił zawrotną karierę. Książki o krwiopijcach się przejadły, tak jak oni sami. Wampiry ze spuszczonymi głowami odeszły w kąty księgarń i bibliotek zabierając ze sobą swoje przygody zamknięte w piękne okładki, a ich dawne miejsce zajęły anioły, demony, elfy i wróżki kusząc nowymi, oryginalnymi opowieściami i nawiązaniami do prastarych wierzeń.
Mimo, iż moda na wampiry wygasła to w lutym na półkach księgarń pojawiła się książka Tima Collinsa pod tytułem Cierpienia młodego wampira. Jako fanka dzieci nocy nie byłam w stanie oprzeć się pokusie i w dniu premiery wybrałam się do księgarni, żeby zaprosić na herbatę nowego wampirzego bohatera.
Stereotypowy wampir wygląda mniej więcej tak: wysoki, olśniewająco przystojny, trupio blady, długowłosy mężczyzna o pięknych oczach i przenikliwym spojrzeniu, które uzupełnia uroczy, lekko kpiący uśmieszek, w którym można dostrzec błysk lśniących kłów. Przynajmniej dla mnie ten stereotyp jest nadal aktualny. Wiem, wiem, wampiry XXI wieku to lśniące cudaki skaczące po drzewach jak małpy, ale dla mnie taki obraz nie ma nic wspólnego z „tradycyjnym” krwiopijcą. Wróćmy jednak do Cierpień młodego wampira.
Nigel, bohater powieści, nie jest ani skrzącą się w słońcu istotą, ani stereotypowym przystojnym wampirem owiniętym w długą pelerynę. Nigel jest… inny. Został przemieniony w ssacza w wieku piętnastu lat, czyli w wieku, kiedy człowiek męczy się z trądzikiem, który nie dość, że jest frustrujący to jeszcze sprawia, że wstyd się komukolwiek na oczy pokazać. Trądzik trądzikiem, ale kiedy do problemu z diodami lub ropnymi grudami dochodzi mutacja i brak jakiejkolwiek siły fizycznej oraz zalążków muskulatury to świat wydaje się piekłem. I właśnie takie piekło przeżywa Nigel od osiemdziesięciu lat.
Chłopak jest wysokim, bladym, przeraźliwe chudym nastolatkiem z piskliwym głosem, morzem pryszczy na niezbyt przystojnej twarzy i brakiem mięśni. W dodatku jest bardzo nieśmiały i cichy. W szkole włóczy się z grupą gotów i emo, a nocami (Nigel, jak na wampira przystało, nie sypia) spaceruje po cmentarzu i popija krew, którą przynoszą mu rodzice, jak Nigel przyznaje ze złością, bardzo atrakcyjni fizycznie. Chłopak jest za słaby żeby samemu polować, więc jest niejako zależny od matki i ojca. Wraz z nimi i młodszą siostrą mieszka w upiornym domu na przedmieściach miasta.
Życie Nigela jest smutne i frustrujące. Nastolatek nie ma przyjaciół, a co za tym idzie, nie ma, z kim porozmawiać o swoich problemach i smutkach. Pierwszego stycznia postanawia założyć dziennik, który będzie jego jedynym i najlepszym przyjacielem, z którym podzieli się dosłownie wszystkim. Jednak już trzeciego stycznia życie Nigela nabiera rumieńców. W jego klasie pojawia się nowa dziewczyna: śliczna, czarnowłosa i czarnooka Chloe, w której bohater z miejsca się zakochuje.
Czy Nigel zdobędzie miłość „nowej”? Tego dowiecie się, jeśli sięgniecie po powieść Tima Collinsa.
Cierpienia młodego wampira to króciutka, zabawna powieść stylizowana na dziennik nastolatka, który nie potrafi się pogodzić z faktem, że jest dzieckiem nocy i nikt ani nic nie jest w stanie tego zmienić. Czytelnik poznaje go, jako klasowego ciamajdę i nieudacznika, jednak mimo tego okropnego jęczenia piętnastolatka nie sposób Nigela nie lubić. Swoje perypetie, desperackie i żenujące próby zwrócenia na siebie uwagi Chloe oraz problemy z kolegami z klasy, siostrą i rodzicami opisuje w sposób niezwykle zabawny. Przyznam się, że były momenty, kiedy płakałam ze śmiechu zaczytując się w przygodach młodego Mulleta, ale innym razem bardzo współczułam temu uroczemu, zakompleksionemu, romantycznemu nastolatkowi lubującego się w pisaniu wierszy (nie zawsze udanych).
Jak sami pewnie się domyślacie tytuł powieści Collinsa nie jest przypadkowy. Autor tworząc swoją historię o Nigelu wzorował się na Cierpieniach młodego Wertera, Goethego, które dla mnie były cudowną lekturą, dla innych – niekoniecznie. Wertera i Nigela łączy naprawdę wiele, jednak nie będę wam pisać o ich podobieństwie i różnicach, żeby nie psuć wam przyjemności z lektury. Dodatkiem do opowieści piętnastolatka są przesympatyczne ilustracje zdobiące tekst, co umili czytanie i pozwoli wyobraźni wykreować bohaterów Cierpień….
Podsumowując, Cierpienia młodego wampira polecam wszystkim, bez względu na wiek. Jest to powieść łatwa, lekka i przyjemna, w sam raz na pochmurne, chłodne i deszczowe popołudnie. Nigel zabierze was do swojego świata, rozbawi, lekko zasmuci, a kończąc swoją opowieść przyjemnie zaskoczy. Mnie nie pozostaje nic innego jak czekać na drugi tom przygód tego uroczego wampira, który podbił moje serce.
Utwór | Od |
| 1. Inne historie | gaba |
Utwór | Od |
| 1. W bezkresie niedoli | ladyfree |
| 2. było, jest i będzie | ametka |
| 3. O Tobie | ametka |
| 4. Świat wokół nas | karolp |
| 5. Kolekcjonerka (opko) | will |
| 6. alchemik | adolfszulc |
| 7. taka zmiana | adolfszulc |
| 8. T...r | kid_ |
| 9. przyjemność | izasmolarek |
| 10. impresja | izasmolarek |
Utwór | Od |
| 1. Sprzymierzeniec | blackrose |
| 2. Podaruję Ci | litwin |
| 3. test gif | amigo |
| 4. Primavera_AW | annapolis |
| 5. Melancholia_AW | annapolis |
| 6. +++ | soida |
| 7. *** | soida |
| 8. Góry | amigo |
| 9. Guitar | amigo |
| 10. ocean | amigo |
Recenzja | Od |
| 1. Zielona granica | irka |
| 2. Tajemnice Joan | wanilia |
| 3. Twój Vincent | redakcja |
| 4. "Syn Królowej Śniegu": Nietzscheańska tragedia w świecie baśni | blackrose |
| 5. Miasto 44 | annatus |
| 6. "Żywioł. Deepwater Horizon" | annatus |
| 7. O matko! Umrę... | lu |
| 8. Subtelność | lu |
| 9. Mustang | lu |
| 10. Pokój | martaoniszk |