"Siedzę na balkonie w towarzystwie brata i kuzynostwa. Pijemy colę i patrzymy na zapadający powoli zmrok. Szarówka delikatnie kładzie się na złotych łanach pszenicy, na wielką łąkę ozdobioną po bokach kępkami drzew niewielkich zagajników. Dalej widać wydeptaną ścieżkę wiodącą do rzeki, która szumi w oddali. Świerszcze zaczynają swój koncert. Księżyc powoli wytacza się na niebo opuszczając sad, w którym rosną wielkie jabłonie rodzące przesłodkie, olbrzymie jabłka. Powietrze jest wolne od ryku silników. Słychać tylko muczenie krów, beczenie zaganianych do zagród owieczek i ujadanie psa sąsiada. Pachnie jak nigdzie indziej. Spokój, cisza i jedynie, co to wszystko mąci to niewielki domek, który częściowo ukryty w niewielkim sadzie łypie na nas wąskim okiem okna. Nikt w nim nie mieszka. Nie na stałe. Czasami tylko pojawia się w nim pewna dziwna kobieta, która nocami zostawia pod drzwiami domów mieszkańców wioski reklamówki pełne żółtych papierówek. Do nikogo się nie odzywa. Zostawia tylko te jabłka.
Na balkon wchodzi babcia i proponuje nam, że opowie kilka historii, które działy się tutaj, kiedy na wsi nie było kościoła. Podobno, kiedy we wsi nie było kościoła, a co za tym idzie nie było dzwonnicy to diabły mają używanie. Nie było domu Boga, nie było się kogo bać." - to fragment mojego dziennika z 2004 roku, kiedy spędzałam wakacje u babci na wsi. Wsi pełnej pięknych zakątków, idealnych tras rowerowych, lasów rodzących piękne grzyby, a także tajemniczych opowiastek, podań i legend, które mocno działały mi na wyobraźnię i dzięki którym tak bardzo bałam się zmierzchu zapadającego nad wioską. Pamiętam, że wieczorami unikałam wyglądania przez okno. Bałam się, że ujrzę za nim topielca, który zginął wciągnięty przez pobliski Dunajec. Przez te pobyty na wsi, opowieści babci i sąsiadek, a także księdza, który chcąc nie chcąc mieszkał bramę w bramę z miejscowym cmentarzem nad którym cień rzucała góra zwana Piekłem bałam się sięgać po literaturę grozy. Wystarczająco się bałam w młodości i to nie na własne życzenie, więc po co czytać coś, co dostarczy mi kolejnych powodów do strachu? Ale przyszły wakacje i poczułam, że brakuje mi tych historii, tego strachu i dreszczy biegających po plecach, kiedy z niewielkiego lasku dobiegało przeciągłe. Tylko skąd wziąć dobrą literaturę grozy? Długo nie musiałam się zastanawiać, bo wyręczyło mnie wydawnictwo Videograf przysyłając mi powieść Łukasza Henela pod tajemniczym tytułem "On".
Głównym bohaterem i narratorem powieści jest Tomek, młody, przedsiębiorczy biznesmen mieszkający i pracujący w Poznaniu. Jego opowieść rozpoczyna się pewnej deszczowej nocy, kiedy to wracając z podróży służbowej postanawia ulitować się nad śliczną, czarnowłosą autostopowiczką. Zdrowy rozsądek podpowiada mu, żeby się nie zatrzymywać, ale, facet jak to facet, postanowił uratować niewiastę z opresji. Podwozi dziewczynę do miejscowości Wilki i na tej podwózce ich znajomość by się skończyła, gdyby nie to, że nieznajoma w samochodzie zostawiła tajemniczy medalion. Tomek, rycerz o których w tych czasach trudno, postanawia zwrócić przedmiot jej właścicielce. Nie namyślając się długo wysiada ze auta i rozpoczyna mozolną wędrówkę w strugach deszczu i błocie nawołując autostopowiczkę. Wchodzi do pobliskiego lasu, co skrytykowałam prychnięciem i stwierdzeniem: kto mądry włazi do nieznanego lasu w samym środku burzy tylko po to, żeby oddać głupi wisiorek? Oczywiście, bohater ma w nosie moją uwagę i brnie przez leśne ciemności. Niestety, nie odnajduje sarnookiej dziewczyny, zamiast tego znajduje coś innego – stary, zapuszczony lecz urokliwy pałac, który niejako zawładnął jego sercem. Kilka dni po odwiedzeniu tajemniczego, skrzętnie ukrywającego w swoich wnętrznościach pałac oraz zapomniany przez wszystkich cmentarz, lasu Tomek postanawia kupić posiadłość i przemienić ją w piękny i luksusowy hotel dla majętnych gości z Polski oraz Niemiec. Mając w nosie złowieszczą wróżbę babci jego najlepszego przyjaciela Borysa, a także jego osobiste i dość sceptyczne zdanie na temat pomysłu kumpla, Tomek lekką ręką wydaje majątek na zakup posiadłości. Wystarczyła jedna noc w środku lasu, by młody biznesmen zaczął żałować swojej pochopnej decyzji.
Między Bogiem a prawdą myślałam, że "On" będzie powieścią przeciętną, chociażby z racji banalności fabuły: tajemnicza kobieta, stary medalion, nawiedzony pałac w środku lasu do którego bali się chodzić nawet miejscowi. Sami widzicie, nic specjalnego i atrakcyjnego, jednak gdy rozpoczęłam lekturę powieści Henela zmieniłam zdanie o sto osiemdziesiąt stopni. Dlaczego? Bo autor z banału stworzył powieść zapierającą dech w piersiach i mrożącą krew w żyłach. Nie dość, że z książki dosłownie wylewa się atmosfera grozy, która potrafi wywołać gęsią skórkę to jeszcze na każdej stronie czai się kolejna do rozwikłania zagadka, niesamowita opowieść, pogłoska przekazywana sobie z ust do ust lub tajemnica oraz strach głównego bohatera, który jest niemalże namacalny i można go odczuć, szczególnie, kiedy lekturę czyta się w deszczowy dzień lub wieczór. Czytelnik nie ma czasu na nudę, bo jak można się nudzić, kiedy cały czas odczuwa się niepokój i jednocześnie ciekawość? Henel prowadzi akcję w bardzo wyważony sposób. Mamy tutaj elementy spokoju w którym możemy chwilkę odetchnąć i pozwolić mięśniom się rozluźnić, a sercu dać odpocząć od nerwowego truchtu po klatce żeber, ale nie na długo, bo gdy tylko zbliża się wieczór pałac i las wypełniają się grozą, tajemnicą i mroczną, złowieszczą siłą, która czai się w ciemnych kątach pokoi lub stoi za oknem i czeka na właściwy moment by zaatakować.
Tomek, główny bohater powieści, to przeciętny mężczyzna, któremu przytrafiło się to nieszczęście, że zauroczył go stary, nawiedzony pałac położony w środku przerażającego lasu tętniącego od złej energii i strachów czających się za starymi nagrobkami niewielkiego cmentarza.
Tomasz dzieli się z czytelnikiem swoją historią w sposób niezwykle prosty. Taki, w jaki relacjonujecie swoim znajomych anegdoty lub przygody, które wam się przytrafiły. Z dokładnością opowiada to, co się dzieje w posiadłości i w jej okolicach, a także dzieli się opisami swoich uczuć, emocji. Często zdarza mu się mówić do siebie, ale… czy wy, jak się czegoś bardzo boicie, to nie mruczycie do siebie pod nosem? Nie uspokajacie się mówiąc: to nic takiego. Wszystko będzie dobrze. Zaraz wszystko się skończy. Nie ma się czego bać? Sami odpowiedzcie sobie na to pytanie. Mnie osobiście to nie przeszkadzało, bo sama, kiedy się czegoś śmiertelnie przestraszę to uspokajam się albo włączając radio lub telewizor (bohater przez pewien czas nie miał tego luksusu, bo w całym hotelu wysiadł prąd), albo po prostu do siebie mówię dodając sobie otuchy, ale wiem, że niektórym czytelnikom takie opisywanie wewnętrznych przeżyć z niemalże chorobliwą dokładnością będzie istną męczarnią, więc ostrzegam: "On" zawiera dużo dokładnych opisów emocji towarzyszących głównemu bohaterowi.
Jak dla mnie "On" nie ma punktów minusowych i nie mam się do czego przyczepić, a wiecie, że ja uwielbiam się czepiać. Z czystym sercem książkę mogę ją polecić każdemu fanowi powieści grozy i tym, którzy od czasu do czasu lubią się bać, ale niekoniecznie lubią czytać ociekających krwią historii. Tutaj krwi nie ma zbyt wiele, ale strachu, tajemnic i atmosfery grozy nie brakuje, więc jeśli lubicie się bać i jesteście miłośnikami mrocznych historii to "On" jest zdecydowanie dla was. Jeszcze tak na marginesie, powieść Henela nie tylko straszy i wciąga, ale także uczy. Czego? Kilku rzeczy, między innymi: nigdy nie zabierajcie autostopowiczów, bo kto wie kim lub czym oni są; nie wywołujcie duchów (to potwierdzam. Raz brałam udział w takiej „zabawie” i skończyłoby się to tragicznie. Nie polecam), a także nie plączcie się po starych cmentarzach, bo nigdy nie wiadomo co wysunie się spod zniszczonej nagrobnej płyty.
Utwór | Od |
| 1. Inne historie | gaba |
Utwór | Od |
| 1. W bezkresie niedoli | ladyfree |
| 2. było, jest i będzie | ametka |
| 3. O Tobie | ametka |
| 4. Świat wokół nas | karolp |
| 5. Kolekcjonerka (opko) | will |
| 6. alchemik | adolfszulc |
| 7. taka zmiana | adolfszulc |
| 8. T...r | kid_ |
| 9. przyjemność | izasmolarek |
| 10. impresja | izasmolarek |
Utwór | Od |
| 1. Sprzymierzeniec | blackrose |
| 2. Podaruję Ci | litwin |
| 3. test gif | amigo |
| 4. Primavera_AW | annapolis |
| 5. Melancholia_AW | annapolis |
| 6. +++ | soida |
| 7. *** | soida |
| 8. Góry | amigo |
| 9. Guitar | amigo |
| 10. ocean | amigo |
Recenzja | Od |
| 1. Zielona granica | irka |
| 2. Tajemnice Joan | wanilia |
| 3. Twój Vincent | redakcja |
| 4. "Syn Królowej Śniegu": Nietzscheańska tragedia w świecie baśni | blackrose |
| 5. Miasto 44 | annatus |
| 6. "Żywioł. Deepwater Horizon" | annatus |
| 7. O matko! Umrę... | lu |
| 8. Subtelność | lu |
| 9. Mustang | lu |
| 10. Pokój | martaoniszk |