Wampiry wraz z powieściami, w których były głównymi bohaterami czmychnęły z półek oznaczonych napisem "Bestsellery" lub "Nowości". Na ich miejsce przyleciały anioły i rozsiadły się wygodnie na wygrzanych przez dzieci nocy miejscach – pisałam wam o tym nie raz i nie dwa. Sami zresztą wiecie. Wiecie także, że w dalszym ciągu lubię zatopić się w świat, w którym to wampiry odgrywają role główne i w końcu, po długich, ale jakże interesujących wędrówkach po uniwersach historii muzyki i sławnych artystów, wikingów, klonów i magicznych okolicach, w których pada śnieg zawitałam do świata stworzonego przez młodziutką Katarzynę Moch. Do świata, w którym żyją tak bardzo ukochane przeze mnie dzieci nocy.
W jednym z polskich miast stoją dwa piękne, okazałe dwory, w których w luksusie i bogactwie żyją wampiry.
Jeden z dworów należy do Krewnych – rodu o gorącej, szkarłatnej aurze. Głową rodu jest Gabriel – potężny, okrutny wampir, który nie cofnie się przed niczym, aby osiągnąć cel. Razem z małżonką ma dwójkę dzieci – Artura i Maxa. Jego latorośle są do niego w ogóle niepodobne. Oboje piękni, łagodni i troskliwi względem siebie szukają przyjaźni (w dość pokrętny sposób) wśród ludzi. Mimo olbrzymiego majątku, który pozwoliłby im na naukę w domu Max i Artur chodzą do miejscowej szkoły, aby tam zdobywać wiedzę. Jednak, jak na młodych chłopaków przystało, nie zawsze chce im się siedzieć z głowami w książkach i uczyć do klasówek, a na zajęciach często błądzą myślami gdzie indziej. To wtedy przydają się im ich moce takie jak chociażby czytanie w myślach. Oczywiście w granicach rozsądku.
W drugim dworze – mieszczącym się w drugiej części miasta – żyją wampiry o błękitnej, zimnej aurze i mimo iż także należą do rodziny Krewnych ich nazwisko brzmi Kieł. Głową rodu jest Arkadiusz ojciec księżniczki Sylwii i książąt Alberta oraz Manfreda, który zginął z rąk członków Świtu. Niedługo po śmierci syna Arkadiusz usynawia Ariela – syna zmarłego Mikołaja (brata Arkadiusza), który z Prawie Księcia staje się prawowitym księciem – przyszłą głową rodu, na co Ariel nie ma najmniejszej ochoty.
Krewni i Kły – jeden ród i dwie wrogo nastawione do siebie rodziny, które swoje porachunki załatwiają poprzez dwie organizacje: Zmierzch i Świt, jednak czy cicha nienawiść to wszystko, co ich łączy? I gdzie w tym wszystkim jest miejsce ludzi, a właściwie grupki uczniów z klasy Maxa oraz tajemniczych Obdarzonych?
"Oni" to książka inna od wszystkich, które do tej pory czytałam. Nie tylko ze względu na ciekawy pomysł, ale także na to, w jaki sposób została napisana. Autorka zafundowała mi coś zupełnie innego. Z jednej strony genialnego, a z drugiej – nieco męczącego, mieszającego w głowie tak bardzo, że kilka razy musiałam "Onych" odkładać, żebym mogła na spokojnie „przetrawić” przeczytane podrozdziały (tak, podrozdziały) i wrócić do uniwersum Krewnych, ale po kolei.
Na początku historii czytelnik poznaje Maxa Krewnego – chorobliwie bladego, czarnowłosego, nieco zamkniętego w sobie chłopaka, który, w przeciwieństwie do swoich krewniaków, ma niesamowitą sklerozę dotyczącą przyjmowania krwi (wampiry stworzone przez Moch mają różne opcje jedzenia, a właściwie picia: mogą pić krew czystą, syntetyczną lub zażywać krew w tabletkach. Oprócz tego mogą jeść zwykłe pokarmy). Nie pamięta, kiedy ostatnio jadł, co skutkuje nagłym osłabieniem, złym samopoczuciem oraz czerwonym blaskiem, którym świecą jego oczy. Najbliższą przyjaciółką Maxa, którego niesamowicie polubiłam jest dziewczyna z jego klasy – Melisa, która ma (niestety) chłopaka. Owym chłopakiem jest niesamowicie głośny i wiecznie roześmiany Marek Przełaj, którego Max nie znosi. Bez wzajemności. Marek uwielbia młodego księcia i wykorzystuje każdą okazję by pozaczepiać czarnowłosego wampira (oczywiście, prawdziwa tożsamość Maxa jest nikomu z ludzi nieznana) i powymieniać się z nim ciętymi ripostami. Do klasy Maxa uczęszcza także przystojny, delikatny i chorobliwie nieśmiały złotowłosy Maciek Mirai, który od dwóch lat jest chłopakiem Alberta Kła. Zaś Albert jest przyszywanym bratem kobiecego Ariela zakochanego bez pamięci w członku Zmierzchu – Michale Błękicie.
Nie pogubiliście się? Mam nadzieję, że nie.
W taki (mniej więcej) sposób autorka napisała pierwszy tom "Onych". Umiejętnie splata i rozplata losy bohaterów powieści, dzięki czemu nie jestem w stanie powiedzieć, która z postaci jest tą główną, najważniejszą. W pierwszej chwili miałam wrażenie, że głównym bohaterem historii jest uroczy, nieco mrukliwy Max, jednak zaraz potem autorka zrobiła nagły zwrot i „wrzuciła” mnie do relacji roztrzepanego Przełaja, by za chwilę „przerzucić” mnie do opowieści Ariela. Tak jest przez całą powieść z tą różnicą, że oprócz teraźniejszości autorka funduje czytelnikowi wycieczki w przeszłość. Między innymi czytelnik może przeczytać fragmenty pamiętnika Ariela, w którym młody książę opisywał najtragiczniejszy czas w swoim krótkim życiu, poznać przeszłość członków Świtu oraz wkroczyć w progi Rezydencji Szkarłatnej (czas teraźniejszy w powieści) oraz Rezydencji Błękitnej (czas przeszły) i tym samym poznać historie oraz uczucia poszczególnych członków rodów, a także zapoznać się z nową „odmianą” wampira, jaką jest Infinitianin.
Katarzyna Moch w "Onych" poruszyła wszystkie kwestie, o jakich można pisać w książkach. Jest tutaj przemoc, morderstwo, nienawiść, tajemnica, ogrom cierpienia, strumienie łez, bezgraniczna radość, wielka miłość, kwestia związków homoseksualnych oraz orientacji seksualnej i prawdziwa przyjaźń, a to tylko garść emocji, którą można znaleźć podczas wyprawy do świata "Onych". Jednak jest coś, co to wszystko w pewien sposób uszkadza. Co to? Język. Nie mówię tu o wulgaryzmach, które przewijają się przez książkę często i gęsto, ale o irytująco infantylnych wypowiedziach niektórych bohaterów, które doprowadzały mnie do szewskiej pasji i odbierały przyjemność z lektury. I to zdrabnianie imion, rany. Rozumiem, że jak człowiek (lub wampir) jest zakochany to „słodzi” ukochanej osobie najczęściej jak się tylko da, ale żeby w tak wkurzający sposób? Momentami wychodziłam z siebie i stawałam obok z irytacji. Poza tym w całej powieści występuje nagminnie poprzestawiany szyk w zdaniach, ale to można wybaczyć autorce, która po raz pierwszy zdecydowała się na napisanie powieści, a nie jak do tej pory – opowiadań do różnych antologii. Wiem, może nie powinnam się czepiać, tym bardziej, że jak głosi tekst na okładce: "a wszystko to z humorem, przymrużeniem oka i fantastyczną otoczką", ale jakoś nie umiałam się powstrzymać od wprowadzania własnych poprawek do tekstu, (jeśli chodzi o ten poprzestawiany szyk w zdaniach).
"Oni" to powieść niebanalna i nieszablonowa napisana w sposób intrygujący i wyjątkowy. Ciekawy pomysł na fabułę oraz postaci, których nie sposób nie lubić (bądź nienawidzić) i uniwersum, gwałtowne zwroty akcji, intrygujące relacje między postaciami, a także ogrom emocji, który zalewa czytelnika podczas lektury sprawia, że powieść Moch jest książką dobrą i godną polecenia wszystkim wielbicielom historii o wampirach oraz tych rozkochanych w yaoi. Ciekawym dodatkiem umilającym lekturę są prześliczne ilustracje, w których się wprost zakochałam. Oprócz pięknych rysunków Gabrieli Sacharczuk (więcej prac ilustratorki znajdziecie na jej deviantarcie -> http://neo-n.deviantart.com/) na końcu powieści znajdziecie drzewo genealogiczne, które pozwoli wam połapać się w relacjach między Krewnymi i Kłami.
Osobiście polecam powieść Katarzyny Moch i z niecierpliwości czekam na tom drugi.
Utwór | Od |
| 1. Inne historie | gaba |
Utwór | Od |
| 1. W bezkresie niedoli | ladyfree |
| 2. było, jest i będzie | ametka |
| 3. O Tobie | ametka |
| 4. Świat wokół nas | karolp |
| 5. Kolekcjonerka (opko) | will |
| 6. alchemik | adolfszulc |
| 7. taka zmiana | adolfszulc |
| 8. T...r | kid_ |
| 9. przyjemność | izasmolarek |
| 10. impresja | izasmolarek |
Utwór | Od |
| 1. Sprzymierzeniec | blackrose |
| 2. Podaruję Ci | litwin |
| 3. test gif | amigo |
| 4. Primavera_AW | annapolis |
| 5. Melancholia_AW | annapolis |
| 6. +++ | soida |
| 7. *** | soida |
| 8. Góry | amigo |
| 9. Guitar | amigo |
| 10. ocean | amigo |
Recenzja | Od |
| 1. Zielona granica | irka |
| 2. Tajemnice Joan | wanilia |
| 3. Twój Vincent | redakcja |
| 4. "Syn Królowej Śniegu": Nietzscheańska tragedia w świecie baśni | blackrose |
| 5. Miasto 44 | annatus |
| 6. "Żywioł. Deepwater Horizon" | annatus |
| 7. O matko! Umrę... | lu |
| 8. Subtelność | lu |
| 9. Mustang | lu |
| 10. Pokój | martaoniszk |