Studia niemalże od zawsze odbierałam, jako pierwszy krok w dorosłe życie i obietnicę wkroczenia w nowy, lepszy (w moim wtedy nastoletnim mniemaniu) świat. Nic, więc dziwnego, że kiedy tylko znalazłam swoje nazwisko na liście osób przyjętych na pierwszy rok studiów filologicznych zwyczajnie strzeliłam beksę ze szczęścia, bo oto spełniło się moje wielkie marzenie. Jednak rzeczywistość weryfikuje marzenia i studia stały się czymś w rodzaju koszmaru o różnym stopniu nasilenia. Były zajęcia, na które chodziłam z duszą na ramieniu, inne odbierałam totalnie neutralne, a jeszcze inne były dla mnie czymś w rodzaju złapania głębszego oddechu. Najgorsze jednak były sesje egzaminacyjne, wtedy byłam chora ze stresu i ryłam materiał jak dzika świnia ziemię modląc się jednocześnie o to, żebym zdała ten czy inny egzamin, ale mimo tego całego stresu to tęskni mi się za chodzeniem na zajęcia i spędzaniem czasu na rozmowach na „schodach donikąd” z koleżankami i kolegą z grupy i najchętniej cofnęłabym czas. Niestety, to niemożliwe, bo nie posiadam wehikułu czasu, nie jestem także Doktorem Who, więc co mi pozostaje? Sięgnięcie po "Mechanika dusz".
Koniec września to dla niektórych studentów czas powrotów do akademików lub stancji. Jedni z domów rodzinnych wyjeżdżają z wielkim żalem, inni – z radością, bo od domowych pieleszy i często irytujących rodziców wolą gwar akademika i życie wielkich miast. Bohater i jednocześnie narrator powieści Roksany Kulik należy do tych, którzy z rodzinnego domu uciekają.
Piotr Psycho Skalski nie przepada za swoją „rodzinką”, dlatego też zdecydował się na wieczorowe studia na kierunku psychologia we Wrocławiu i tym samym zamieszkaniu na stancji, którą dzieli od dwóch lat z przystojnym i wysportowanym Marcinem vel. Judoką, studentem Akademii Wychowania Fizycznego. Mieszkanie z Judoką jest bezproblemowe. Marcin prawie cały czas jest poza domem, a jak już jest w mieszkaniu to przeważnie przesiaduje w swoim pokoju. Skarb nie współlokator.
Wszystko się jednak zmienia, gdy do trzeciego i ostatniego pokoju na stancji wprowadza się krewny właścicielki mieszkania, niejaki Jacek Zemel należący do subkultury emo. Jak wygląda i jakie jest stereotypowe emo każdy mniej więcej wie: czarna i długa grzywka skutecznie kamuflująca połowę twarzy oraz czarne ciuchy z dodatkiem pasków i czaszek maści wszelakiej. Stereotypowy wizerunek to jednak nie wszystko. Emo to człowiek wrażliwy, a nawet powiedziałabym, że przewrażliwiony o niezwykle artystycznej duszy, która to dusza dość często wpada w głębokie, jak Rów Mariański, doły. I taki właśnie jest Jacuś – student pierwszego roku wrocławskiej ASP. Jednak wprowadzenie się do mieszkania Emo to dopiero początek zwykłych i niezwykłych zdarzeń, które zburzą spokojne życie Skalskiego.
Mieliście kiedyś tak, że zobaczyliście jakąś książkę (czy to w księgarni, w bibliotece lub na stronie wydawnictwa) i wiedzieliście, że musicie ją przeczytać? Mieliście? To wiecie, co poczułam, kiedy tylko zobaczyłam "Mechanika dusz" w zapowiedziach The Cold Desire. Ciekawa okładka, intrygujący opis zapowiadający niebanalną fabułę oraz, o matulu, kuszące dziewięćset stron z hakiem sprawiło, że zapragnęłam przeczytać tę grubą knigę. Los chciał, że książka trafiła do mnie jakieś dwa miesiące po premierze i… jak to ze mną bywa odczekała swoje kusząc mnie każdego dnia. W końcu nadszedł czas na "Mechanika dusz" i stało się. Przepadłam na amen.
Autorka, której twórczość nie jest mi obca, tak jak poprzednim razem mnie zaskoczyła. Niezwykle pozytywnie. "Mechanik dusz" wydawać się może powieścią przewidywalną i zwyczajną, ale nie dajcie się zwieść pozorom, bo jest ona zdecydowanie najbardziej niezwykłą, wyjątkową i wciągającą książką o życiu studentów jaką czytałam.
"Autowiwisekcja" to czterdzieści pełnych zwrotów akcji i najróżniejszych przygód grupki wrocławskich studentów rozdziałów, w których czytelnik znajdzie nie tylko genialny humor, kilkanaście cytatów najróżniejszych filozofów, ale przede wszystkich świetnie wykreowanych i dopracowanych w najdrobniejszym calu bohaterów, których czytelnik, jeśli nie pokocha to na pewno polubi. Daję słowo.
A jacy są bohaterowie?
Na „dzień dobry” poznajemy Piotra – egoistycznego, pozornie wypranego ze wszelkich emocji i szczerego do bólu studenta drugiego roku psychologii, który w każdej sprawie ma wyrobione zdanie i nierzadko wygłasza je na głos nie przejmując się tym jak zostanie ono odebrane przez otoczenie. Dodatkowo Psycho jest wyposażony w cięty język oraz nieco mroczne poczucie humoru, którego mu niesamowicie zazdroszczę. Obiektem jego zainteresowania jest delikatny, przewrażliwiony i niezwykle pasiasty Jacek vel. Emo, któremu Psycho uwielbia dokuczać na milion przeróżnych sposobów. To dogryzanie młodemu artyście będzie miało swoje konsekwencje i niejako pozwoli Skalskiemu na poznanie siebie. Na nowo.
Jednak <i>Mechanik dusz</i> to nie tylko Psycho i Emo oraz pojawiający się sporadycznie Judoka. Naprzeciwko chłopaków mieszkają trzy dziewczyny, tak zwane upiorne trio: rudowłosa Marta, gotka Aleksandra vel Alex i zakochana w książkach Lusia, a to tylko garść bohaterów występujących w tym olbrzymim tomiszczu. O reszcie wam nie opowiem. Sami ich odkryjecie sięgając po "Autowiwisekcję".
W "Mechaniku dusz" jest wszystko, czego czytelnik szuka w książkach. Porywająca i wciągająca fabuła, ciekawe i zaskakujące zwroty akcji, niebanalni i dopieszczeni (pod względem różnorodności charakterów) bohaterowie, miłość, zazdrość, dramaty, przemoc i absurd, a to wszystko okraszone czarnym humorem, który nie raz i nie dwa powoduje niepohamowane ataki śmiechu (przynajmniej u mnie).
Autorka w swojej powieści poruszyła chyba każdy temat sprawiając, że w "Autowiwisekcji" każdy znajdzie coś dla siebie i będzie zadowolony z wyprawy do świata Piotra i jego przyjaciół.
Język powieści jest stylizowany na gwarę studencką i nikomu nie nastręczy on żadnych problemów. Nie jest on wolny od przekleństw, więc ci, którzy od nich stronią mogą się poczuć nieco zniesmaczeni, ale spokojnie, nie ma ich zbyt wiele, więc przeżyjecie.
Dodatkowym plusem "Mechanika dusz: Autowiwisekcji" są piękne ilustracje autorstwa Justyny „Allantiee” Henzel umieszczone z tyłu powieści. Są naprawdę przepiękne. Także każdy rozdział jest „udekorowany” maleńkim obrazeczkiem, co tylko uatrakcyjnia lekturę.
"Mechanik dusz: Autowiwisekcja" jest książką naprawdę świetną, dopracowaną i dopieszczoną w najmniejszym calu, a także niezwykle wciągającą i zabawną, choć niektóre przygody bohaterów mroził mi krew w żyłach. Poza tym autorka poruszyła w swojej powieści tematykę między innymi stereotypów, związków homo- i heteroseksualnych, czy narkotyków, przede wszystkim jednak zobrazowała czytelnikom życie młodych ludzi i to jak czasami absurdalne i trudne może ono być (niektóre zdarzenia i dialogi są, jak podkreśla autorka, autentyczne). "Autowiwisekcja" jest książką zdecydowanie godną uwagi i polecam ją wszystkim, a sama czekam na "Mechanika dusz: Alternativ", który już teraz zapowiada się niezwykle apetycznie.
Utwór | Od |
| 1. Inne historie | gaba |
Utwór | Od |
| 1. W bezkresie niedoli | ladyfree |
| 2. było, jest i będzie | ametka |
| 3. O Tobie | ametka |
| 4. Świat wokół nas | karolp |
| 5. Kolekcjonerka (opko) | will |
| 6. alchemik | adolfszulc |
| 7. taka zmiana | adolfszulc |
| 8. T...r | kid_ |
| 9. przyjemność | izasmolarek |
| 10. impresja | izasmolarek |
Utwór | Od |
| 1. Sprzymierzeniec | blackrose |
| 2. Podaruję Ci | litwin |
| 3. test gif | amigo |
| 4. Primavera_AW | annapolis |
| 5. Melancholia_AW | annapolis |
| 6. +++ | soida |
| 7. *** | soida |
| 8. Góry | amigo |
| 9. Guitar | amigo |
| 10. ocean | amigo |
Recenzja | Od |
| 1. Zielona granica | irka |
| 2. Tajemnice Joan | wanilia |
| 3. Twój Vincent | redakcja |
| 4. "Syn Królowej Śniegu": Nietzscheańska tragedia w świecie baśni | blackrose |
| 5. Miasto 44 | annatus |
| 6. "Żywioł. Deepwater Horizon" | annatus |
| 7. O matko! Umrę... | lu |
| 8. Subtelność | lu |
| 9. Mustang | lu |
| 10. Pokój | martaoniszk |