„Gracze” to czwarta książka Kariny Obary. Po "Grzecherezadzie”, "Dwóch światach Zofii” i "Damianie i dziennej mamie”, pisarka popełnia pierwszy w swoim dorobku thriller psychologiczny i przedstawia historię dwójki nastolatków, owładniętych nienawiścią, którzy przenoszą ją ze świata gry komputerowej do rzeczywistości i postanawiają zabić człowieka. Ich tropem podąża trzydziestoletnia reporterka lokalnej gazety, Sabina Krop, która pisze o uzależnionej od komputera młodzieży, próbując odpowiedzieć na pytanie o przyczyny ich zachowania.
Czytelnik obserwuje bohaterów w ich naturalnym środowisku z ich myślami, w których odnajdujemy na pozór bunt dorastających nastolatków, głębiej zaś wielką pogardę dla świata.
I choć w szaleństwo chłopców jest trudne do zdefiniowania, motywy zbrodni nieznane, a czynniki środowiskowe nieistotne, w powieści zawarte jest to, co w tej powieści w moim mniemaniu najcenniejsze - wnętrze bohaterów.
Tu przyznam się, że długo przyzwyczajałem się do języka, jakim napisana jest ta książka. Długie, złożone zdania, sugerujące proces myślowy bohaterów, na początku denerwuje. Jeśli ktoś ma podobny problem, radzę zagryźć zęby, a po kilkudziesięciu pierwszych stronach, nie będziecie już mogli oderwać się od słów, które przelane na papier, stanowią to, co najistotniejsze dla tej historii – nienawiść w czystej postaci, wyrażaną nawet w stosunku do najbliższych osób. Ta nienawiść nie jest wynikiem wpływu na niewinny umysł morderczej gry, a jedynie poprzez tę grę realizowana. I tu mamy pierwszy zgrzyt, bo pisarka miała chyba nieco inny zamysł i chciała przedstawić na pozór dwóch przeciętnych chłopaków, których umysły zostały uzależnione, a potem zaprogramowane przez grę.
Sęk w tym, że historia z wpływem gry, w której (nawet) morduje się ludzi „śmieci” jest moim zdaniem jest nietrafiona. Bohaterami książki nie są bowiem siedmioletnie dzieci, które naśladując Gumisiowych przyjaciół z komputera, uczą się latać, wyskakując przy tym z okna, tylko młodzież, dysponującamyślenie abstrakcyjnych, odróżnianiająca fikcję od rzeczywistości i dobro od zła. Moim zdaniem boahterowie wykazują, przejawy głebokich zaburzeń osobowości i to jest jedyny możliwy powód ich zachowania. Takie jednostki, o osobowości w najlepszym wypadku borderline, podobną masakrę urządziłyby po przeczytaniu Medalionów Nałkowskiej – zresztą fabuła gry nie odbiega daleko od założeń ideologii faszystowskiej.
Czytając „Graczy” kilkukrotnie zadamy sobie pytanie, jak bardzo skrzywdzeni, samotni i niezrozumieni musieli być ci chłopcy, by chcieć pozbawić życia ludzi i stworzyć swój świat na swoich prawach.
„Jest więc władcą świata, zabija słabych i głupich, na trzynastu stronach opisuje wymyślne tortury, jakim podda swe ofiary, gdy już zdobędzie władzę.” To nie jest pamiętnik gracza, to jest pamiętnik psychopaty!
Poza historią głównych bohaterów dostajemy na koniec także kilka innych więziennych opowieści, np zabójstwa z głodu, gwałtu w więzieniu, osunięcia palca na spuście. I tu muszę przyznać, że postać dziennikarki, w przeciwieństwie do przedstawianych morderców, jest bardzo wiarygodna - jej osobista historia determinuje, w moim mniemaniu, jej zachowanie i zmusza do szukania prawdy.
Reszta za przewidywalna. Za grubymi nićmi szyte, by mogło być prawdziwe - można by powiedzieć. Bo czy można wierzyć, mordercy teściowej, która nie chciała mu dać obiadu: „Kradłem z głodu i zabiłem z głodu, ale chyba chciałem to wszystko zrobić, by poczuć, jak to jest,nie być głodnym, bezpiecznie się najeść, być jak syte zwierzę, ale dla pana i tak jestem zwierzęciem (…), nic nie zmieni opinii o nie w Pana oczach.”? Doprawdy nie wiem, co autorka miała na celu, dodając ckliwe opowieści o "dobrych" w głębi serca zabójcach.
Podsumowując już, książka Kariny Obary „Gracze” jest trudna do jednoznacznej oceny – z jednej strony wyeksploatowana już tematyka mnie osobiście nie przekonuje. Parę motywów książki, w tym zakończenie, drażni chęcią przekonania potencjalnego czytelnika, że gry uzależniają i wpływają destrukcyjne na młodych ludzi. Uważam, że w tej historii lepiej sprawdziłby się motyw sekty lub po prostu zaburzenia psychiczne bohaterów.
Z drugiej strony to właśnie, że nie zgadzam się do końca z tezą zawartą w książce, jest główną jej zaletą. Bo pytanie, jak bardzo przesadziła Karina Obara wymyślając fabułę niepokoi.
Wydawnictwo W.A.B., lipiec 2010
ISBN: 978-83-7414-807-8
Liczba stron: 320
Wymiary: 123 x 195 mm