Anda Rottenberg
Proszę bardzo

Anda Rottenberg w wywiadach mówi, że ma dar zapominania. Na szczęście dla czytelników ma też dar pamięci. „Proszę bardzo” to książka bardzo osobista, podróż w głąb siebie i w historię życia i rodziny. Równolegle toczą się w niej dwa wątki: historia rodziny oraz historia macierzyństwa. Nie znam innej książki, w której autor zdobyłby się na taki poziom wyznania.

W żyłach Andy Rottenberg miesza się krew żydowska, węgierska, rosyjska, polska... Matka autorki pochodziła z zamożnej rosyjskiej rodziny, którą los spychał na coraz niższe szczeble drabiny społecznej, pozbawiając środków do godnej egzystencji. Ojciec wywodził się z rodziny żydowskiej, która osiadła w Polsce. Rodzice byli świadkami wojennej zagłady. Anda Rottenberg opisuje poszukiwania swoich krewnych, rozsianych po całym świecie. Ale z warstwy historycznej można też odczytać jej poszukiwania swojego miejsca w świecie, w kraju nad Wisłą, w którym – niestety – odmienność, a raczej indywidualność budzą w innych strach, w którym nikt się nie wychyla.
Napisanie książki wymagało odwagi. Druga historia to niemal operacja na otwartym sercu, jaką przeprowadza autorka na sobie, otwieranie bolesnych i głębokich ran. Anda Rottenberg opisuje poszukiwania syna Mateusza, narkomana, który zaginął w 1997 roku. Ich relacja nie była łatwa, autorka potrafi spojrzeć na nią z dystansu. Krytycznie przygląda się sobie jako matce i szuka przyczyny tego, że nie ma z synem kontaktu od niemal 10 lat. Chce się dowiedzieć, co się z nim stało i przeczuwa to. Prawdę odnajduje w warszawskiej prokuraturze w czasie, kiedy pisze „Proszę bardzo”. Książka staje się zatem dziennikiem przeżyć, utraty nadziei i odzyskiwania jej, a w końcu znalezieniem spokoju, który ostatecznie grzebie nadzieję.
Na końcu książki wątki się splatają, a przez to jeszcze bardziej poruszają czytelnika. Cała książka jest bowiem pełna osobistych emocji, wzruszeń, a jednocześnie autoironii i krytyki. Lekturę urozmaicają fotografie, domeną autorki są przecież sztuki wizualne.

Język żywy, erudycyjny. Anda Rottenberg pokazuje ogromną świadomość pisarską. Uczucia i emocje podlegają zasadom logicznej konstrukcji. Autorka pisze: „Prawda jest bezforemna, a przez to niewygodna, nie daje się wtłoczyć w rytm frazy, nie wpisuje się w ramy kompozycji inaczej niż jako fikcja” i daje nam prawdę o swoim życiu. Dzięki tej świadomości formy autorki tę niełatwą książkę czyta się łatwo, jednym tchem, mimo że można się pogubić w gęstej tkance rodzinnych powiązań, o których opowieść przerywana jest osobistymi zwierzeniami dotyczącymi czasu rzeczywistego.

Edycja staranna, choć nie wolna od kilku małych usterek, które wszak zdarzają się najlepszym (literówki). Zastanowiło mnie jedynie kryterium tworzenia przypisów.

W.A.B., Warszawa 2009

średnia ocena:
oceń utwór:
Dodaj artykuł do:
(dodano 22.11.2010 autor: joanna)
Dział literatura
Tagi: Rottenebrg, Proszę bardzo
KOMENTARZE:
Aby dodać komentarz musisz się zalogować
25.11.2010
35 lat
Stargard Szczeciński
Niby zapowiada się całkiem nieźle, to chyba ją sobie odpuszczę...
Logowanie
Po zalogowaniu będziesz mieć możliwośc dodawania swojej twórczości, newsów, recenzji, ogłoszeń, brać udział w konkursach, głosować, zbierać punkty... Zapraszamy!
REKLAMA
UTWORY OSTATNIO DODANE
RECENZJE OSTATNIO DODANE
OGŁOSZENIA OSTATNIO DODANE
REKOMENDOWANE PREMIERY
1
Konrad Imiela
2
Robert Traczyk
3
Weronika Zajkowska
4
Norbert Bajan
5
Jacek Mikołajczyk
6
Natalia Korczakowska
7
Ewa Platt
8
Krzysztof Garbaczewski
9
Krzysztof Pastor
10
Richard Chappell
REKLAMA
ZALINKUJ NAS
Wszelkie prawa zastrzeżone ©, irka.com.pl
grafika: irka.com.pl serwis wykonany przez Jassmedia