James Bradley, Ron Powersem
Sztandar Chwały

"Nie martw się o mnie, Mamo. Nic mi się nie stanie.”*

Każda wojna potrzebuje bohatera. Osobę, która dzięki swojemu męstwu, poświęceniu i odwadze przywróci wiarę w zwycięstwo. Bitwa pod Iwo Jimy pochłonęła tysiące amerykańskich żołnierzy przy dwudziestotysięcznych stratach obrońców Japońskich (tylko 216 wzięto do niewoli). Jeszcze nigdy, w czasie wojny Amerykańsko Japońskiej bilans strat, zważając na krótki czas bitwy, nie był tak wysoki. Bohaterem tej wojny zostało zdjęcie Joe’a Rosenthala (nagrodzone Pulitzera’em w 1945 roku) przedstawiające sześciu Marine zatykających zastępczą flagę na świeżo zdobytym najwyższym wzgórzu wyspy.

Książka Jamesa Bradleya (pisana z pomocą Rona Powersa) opowiada historię tej bitwy poprzez pryzmat sześciu Marine z fotografii. Rozpoczyna od ich dzieciństwa, poprzez decyzję o wstąpieniu do wojska, piekło wojny i towarzyszy (ocalałym) w dalszym życiu. Po opublikowaniu zdjęcia zostali ogłoszeni bohaterami. Do kraju sprowadzono trzech pozostałych przy życiu żołnierzy: Jacka „Docka” Bradleya, Ira Hayes’a i Rene Gagnona. Piętno bohatera przylgnie do nich, nigdy nie opuszczając. Tytuł, którego nie rozumieli.

Autor „Sztandaru Chwały” jest (o czym informuje już na pierwszych stronach i co stanowi bazę wyjściową książki) synem jednego z ocalałych Marine; sanitariusza Jacka „Docka” Bradleya. Ta zażyłość owocuje osobistym podejściem do treści książki oraz dostępem do informacji, których rodziny nie przekazałyby osobom postronnym. Więź autora widoczna jest na każdej stronie, gdzie nie szczędzi słów podziwu i miejscami zbytniego gloryfikowania czynów ojca i jego przyjaciół. Co uchroniło go jednak od popadnięcia w przesadę to wysoki szacunek do kultury Japonii, gdzie studiował i przebywał przez długi okres swojego życia.

Bitwa o Iwo Jimę jest uważana za jedną z najkrwawszych i najbezwzględniejszych z okresu wojny amerykańsko-japońskiej. Niezwykle skuteczna obrona wyspy opracowana przez Tadamichi Kuribayashi zmieniła strategię prowadzenie bitwy, na co Amerykanie nie zostali przygotowani. Skutkiem tego byli młodzi ludzi, którzy szli na wojnę często ze względów ideologicznych, a czekały im misje, na które nie byli wyszkoleni i i latające części ciała ich towarzyszy broni. Obrońcy wyspy widząc, że czeka ich śmierć nie poddawali się, walcząc do ostatniego tchu. Ich metody często były bezwzględne; jak taktyka strzelania do sanitariuszy, gdyż ich śmierć niosła za sobą więcej przyszłych zgonów. Młodzi ludzie stykali się z piekłem, którego demony nigdy ich nie opuszczą. Każda dnia byli świadkiem aktów męstwa, odwagi oraz oddania dla kompani.

James Bradley nie zajmuje się przede wszystkim samą walką, ale spustoszeniem jakie odniosła na życie jej uczestników. Najbardziej odczuli to bohaterowie pamiętnego zdjęcia, które miało nieszczęście pojawić się w obliczu największego kryzysu poparcia dla wojny w Ameryce. Jedna fotografia sprawiła, że datki, które rząd potrzebował do kontynuowania działań wojennych, zaczęły przekraczać wszelkie dotychczasowe normy. Pośrodku defilad, parad i spotkań z biznesmenami stali trzej Marine, którzy zostali wykorzystani jako narzędzie promocyjne. Nazywani bohaterami, nie rozumieli narzuconej wagi założenia zastępczej flagi, bez ostrzału, piątego dnia bitwy (z pięćdziesięciu pięciu). Czy dzięki uchwyceniu tej chwili przez Rosenthala zyskiwała nową rangę? „Prawdziwymi bohaterami są ci, którzy nie wrócili”, powtarzali zbierającej się milionowej widowni, która przychodziła zobaczyć bohaterów Ameryki.

Piętno wagi czyny, który im narzucano odcisnęło trwały ślad na całym ich życiu. Ira Hayes popadł w alkoholizm, który doprowadził do jego przedwczesnej śmierci. Rene Gagnon zmarł na zawał serca nadal pracując w fabryce, mimo obietnic wielkiej kariery, których nie szczędzono mu w czasie trasy, w której brali udział. Jack „Dock” Bradley jako jedyny nie skończył tragicznie odcinając się od sławnego zdjęcia, unikając wywiadów oraz poświęcając się prowadzeniu własnego zakładu pogrzebowego. Udane życie osobiste nie uchroniło go od krzyków i płaczu w czasie snu.

Dzięki koneksjom rodzinnym Bradley poprzez dostęp do osobistych historii; ukazujących zagubienie, ale także odwagę, poświęcenie i determinację Marine na polu bitwy; zdejmuje z nich bohaterstwo, w sposób jaki pojmowano je za ich życia, ukazuje ich jednak jako bohaterów dnia codziennego. Każdy na polu bitwy był bohaterem. Poświęcenie i poczucie jedności było naturalnym aspektem elitarnej grupy, za jaką uważana był Marine. Nie zawieszenie flagi na najwyższym szczycie Iwo Jimy w trakcie najbrutalniejszej bitwy pomiędzy Stanami Zjednoczonymi, a Japonią, czyni ich bohaterami, ale to jakimi ludźmi i żołnierzami byli, co sobą reprezentowali i jak umierali.

*Z ostatniego listu Marine płynącego na Iwo Jimę

Ewa Struniawska

Tytuł: Sztandar Chwały
Autor: James Bradley, Ron Powersem
Wydawnictwo: Rebis , Grudzień 2006
Tytuł oryginału: Flags of our Fathers

średnia ocena:
oceń utwór:
Dodaj artykuł do:
(dodano 21.12.2010 autor: laith)
Dział literatura
Tagi: książka wojenna, sztandar chwały
KOMENTARZE:
Aby dodać komentarz musisz się zalogować
Logowanie
Po zalogowaniu będziesz mieć możliwośc dodawania swojej twórczości, newsów, recenzji, ogłoszeń, brać udział w konkursach, głosować, zbierać punkty... Zapraszamy!
REKLAMA
UTWORY OSTATNIO DODANE
RECENZJE OSTATNIO DODANE
OGŁOSZENIA OSTATNIO DODANE
REKOMENDOWANE PREMIERY
1
Konrad Imiela
2
Robert Traczyk
3
Weronika Zajkowska
4
Norbert Bajan
5
Jacek Mikołajczyk
6
Natalia Korczakowska
7
Ewa Platt
8
Krzysztof Garbaczewski
9
Krzysztof Pastor
10
Richard Chappell
REKLAMA
ZALINKUJ NAS
Wszelkie prawa zastrzeżone ©, irka.com.pl
grafika: irka.com.pl serwis wykonany przez Jassmedia