Obszerne książki mają to do siebie, że łatwo jest znudzić czytelnika, przytłoczyć go nadmiarem informacji, których nie zapamięta i nie powiąże z późniejszymi wydarzeniami. Stephen King już wcześniej podejmował się dzieł wielowątkowych („Bastion” ma podobną strukturę), które tak naprawdę sprowadzały się do portretowania i wytykania pierwotnych instynktów ludzkich, nie ograniczonych jeszcze ramami moralności i prawa. Jak to bywa u Kinga w „Pod kopułą” mamy do czynienia z zawiłą z pozoru fabułą włożoną w ramę fantastycznych zjawisk; wszystko sprowadza się jednak do grupy zwyczajnych bohaterów i ich reakcji na niezwykłość sytuacji, w której się znaleźli.
Miasteczko Chester's Mill i jego mieszkańców poznajemy na chwilę przed odseparowaniem ich od świata zewnętrznego, niezidentyfikowaną odsłoną, której nie sposób przekroczyć, czy przebić. Mamy więc okazję zobaczyć jak z pozoru ciche, spokojne, zaściankowe miejsce staje się pełne ludzi fałszywych, słabych oraz niezrozumiale brutalnych. Streszczenie fabuły wydaje się karkołomnym i niepotrzebnym zdaniem, gdyż w książce towarzyszymy wielu bohaterom, z którym każdy, często, ma swoją własną historię i jest w różnym stopniu zaangażowany jest w główne wydarzenia.
To co wydaje się łączyć „Pod kopułą” z „Bastionem”, wcześniejszą książką Kinga, jest nie tylko ukazanie grup zwyczajnych ludzi walczących o przetrwanie w świecie, w którym przestały obowiązywać dotychczasowe reguły zwyczajowe, jak i moralne (co stanowi główny motyw większości dzieł amerykańskiego pisarza), ale także konstrukcja kluczowych bohaterów, podzielonych na dwa przeciwstawne obozy: wykorzystujących zaistniałą sytuację do zdobycia władzy i podporządkowania sobie zagubionych i przestraszonych mieszkańców/obywateli oraz tych szlachetnych, starających się zaprowadzić porządek i zwyczajnie przetrwać. W obu przypadkach mamy do czynienia z charyzmatycznym przywódcą, który z różnych powodów przejmuje kontrolę nad grupą ludzi, którą kierują w celu osiągnięcia władzy absolutnej; z drugiej strony jest grupa szlachetnym, chcących przywrócić dawny porządek, na której czele stoi mężczyzna, który jeszcze przyjmuje swój obowiązek z oporem, czując się gotów na przywództwo całej społeczności. Obie książki łączy także bardzo rozbudowana narracja, podzielona na multum bohaterów i często zmienia się nawet kilkakrotnie w ciągu jednego rozdziału, co pozwala to poznać wszystkie postaci i ich punkt widzenia, akcja nie staje się dzięki temu monotonna.
„Pod kopułą” jest zdecydowanie jednym z lepszych dzieł Kinga i dowodem na to, że mimo dziesiątek napisanych książek i faktu, że powieść jest tak naprawdę powtórką z jego wcześniejszych prac, czyta się ją z zapartym tchem. Jego największych talentem od zawsze było tworzenie wyjątkowo dopracowanych drugoplanowych, a nawet trzecioplanowych postaci (dobrym przykładem są pierwsze rozdziału „Bastionu”), które nawet w przypadku obecności jedynie przez trzy sceny były wystarczająco wyraziste, aby nie stanowić jedynie tła dla kilku wybranych bohaterów.
Jak często bywa w przypadku autora „Carrie” zakończenie powieści jest banalne, a w tym przypadku, wręcz żałosne. Było to rozwiązanie, którą odrzuciłam już na początku, nie wierząc, że tak szanujący się pisarz sięgnąłby po, zarezerwowane dla amatorów, zakończenie. Trudno zrozumieć dlaczego poszedł w tak niedorzeczną stronę, gdyż na myśl nasuwa się co najmniej kilka bardziej zgrabnych rozwiązań, ale osobiście nie spotkałam się jeszcze z książką Kinga, która miała satysfakcjonujące zakończenie; przeważnie bardzo dobrze się zaczynają, są wciągające w środku, a koniec wywołuje tylko pełen politowania uśmiech.
Nieudane zakończenie nie psuje to jednak zbytnio całej książki, gdyż po jego odrzuceniu mamy niezwykle wciągające studium społeczeństwa wyciągniętego z restrykcji współczesnej cywilizacji i tego konsekwencje. Co ciekawe, King, który często upatruje w postaciach negatywnych motywacji nierzeczywistych, uzależnionych od jakiejś złej, tajemnej siły, w tym przypadku dopatruje się jej w ludzkiej naturze i jej słabościach. To wydaje sie krok w dobrym kierunku dla przyszłych negatywnych postaci Kinga.
Ewa Struniawska
Autor:Stephen King
Rok wydania: 2010
Wydawnictwo: Prószyński i S-ka
Utwór | Od |
| 1. Inne historie | gaba |
Utwór | Od |
| 1. W bezkresie niedoli | ladyfree |
| 2. było, jest i będzie | ametka |
| 3. O Tobie | ametka |
| 4. Świat wokół nas | karolp |
| 5. Kolekcjonerka (opko) | will |
| 6. alchemik | adolfszulc |
| 7. taka zmiana | adolfszulc |
| 8. T...r | kid_ |
| 9. przyjemność | izasmolarek |
| 10. impresja | izasmolarek |
Utwór | Od |
| 1. Sprzymierzeniec | blackrose |
| 2. Podaruję Ci | litwin |
| 3. test gif | amigo |
| 4. Primavera_AW | annapolis |
| 5. Melancholia_AW | annapolis |
| 6. +++ | soida |
| 7. *** | soida |
| 8. Góry | amigo |
| 9. Guitar | amigo |
| 10. ocean | amigo |
Recenzja | Od |
| 1. Zielona granica | irka |
| 2. Tajemnice Joan | wanilia |
| 3. Twój Vincent | redakcja |
| 4. "Syn Królowej Śniegu": Nietzscheańska tragedia w świecie baśni | blackrose |
| 5. Miasto 44 | annatus |
| 6. "Żywioł. Deepwater Horizon" | annatus |
| 7. O matko! Umrę... | lu |
| 8. Subtelność | lu |
| 9. Mustang | lu |
| 10. Pokój | martaoniszk |